seni kim çizebilir şubat yolcusu

yalnız akşam olsun dağınık olsun

ceplerinde bozuk bir bulut uğultusu

geceleyin dörtte bir ölüm korkusu

dörtte dört sabaha karşı yağmursun

seni kim çizebilir şubat yolcusu

bütün çizgileri bozuyorsun...

Attila İLHAN

Gece ilerliyordu. Nereye varacağı belli olmayan bir limanın yolcusu gibi hissediyordu kendini. İnsanlar gelip geçiyor, arabalar akıyor, yıldızlar çoğalıyor, ay –inadına- tüm haşmetiyle gülümsüyordu. Gençliği, umutları, üzerine çöken bir karabasan gibi ağırlaştırıyordu düşlerini. Çalan kornaların, geçen ambulansların sesleri, eğlence yerlerinin müzikleri birbirine karışıyordu. Gece akıyordu. Yaşam akıyordu. Çiçekler açıyor, kuruyor, tırtıllar kelebek oluyor, tohumlar yeşeriyor, yüzünde çizgiler artıyordu… Uzun zamandır mevsiminin kokusunu tanıyordu. Üzerine sarı bir Hazan yapraklarını döküyor, yapraklarının arasında parçalarını görüyordu… Yalnızlığı, kocaman kalabalıklar arasında büyüyor, onu yutacak bir dev halini alıyordu.

 Geceye dikerek bakışlarını, sürdü arabasını. Korkusu geçinceye kadar direksiyonu hiç bırakmadan bilinmezliğe doğru yol almak istiyordu. Sıcacık ve küçük elleri olan o hayal sevgilinin ellerini düşleyerek sarıldı direksiyonun sentetikliğine… Ellerinin içi terlerken yüreğinin derinliklerindeki o ateş çoktan eksi derecelere ulaşmıştı bile. Sevda, çok uzaklara göçen bir kuş olup uçmuştu, çoktan. Dağlarda yangın ormanları vardı, biliyordu. Gözbebeklerinin içine tükenmişliğin o densiz uğultusu yerleşmişti.. Kollarına sönen bir ateşten arda kalan küller tünemişti. Bacaklarında km’lerce yürüdüğü yolların çıkmaz sokakları yuvalamıştı.

Gece bir ses olup dikildi karşısına.. Ses bir kılıç gibi yardı orta yerinden derin sessizliği. Bir ilahi güç gibi sarstı, bir tokat gibi çarptı yüzüne. “My baby just cares for me” diyen bir kadın sesi milyonlarca ses olup zonkladı beyninde. Bir volkan patlamasını andıran bu ses karşısında “mola” dedi kendi kendine. Arabanın sentetik kumaşı yetmeyecekti buz tutmuş acılarını dindirmeye. Arabayı durdurdu. Gece, duyduğu o ilahi sesin bitiş çizgisine sürükledi ruhunu. Gecenin içine çekildiğini hissediyordu. Kendi içinde bu sesin varoluş sorgulayıcısını arıyordu. Bu ses onu icindeki mahkemeye çıkartıyordu. Şahitler ve tanıklar, sanıklar ve yargıçlar, avukatlar ve mübaşirler hep aynı addan oluşuyordu. İç mahkemesindeki tüm sandalyelerde kendi ismi yazıyordu.

Gece Nina Simone damgalı o lirizmle içine  çekti gülümsemesini. Öfkesi hortuma döndürdü geçmişini. Hortum, yerden topladığı acıları, hayalkırıklıklarını, bitmişlikleri, tükenmişlikleri büyük bir öfke ile gökyüzüne çıkarıyor, sonra yeniden yere çakıyordu. O ses, elinden alınyazısı denilen kalemi alıp, kırdı. Ne çok kırıklar vardı içınde kalemle birlikte. Damarlarında gezinen hastalıklı günleri yenik ordular gibi geri çekilmeye başlamıştı içinde. Elini kaldırdı. Ateş-kes yaptı kendi kendiyle. Arkasına dönüp baktı. Gecenin karanlığında, flu bir biçimde elinde kitaplarıyla, gözleri arsızca bakan buram buram yaşan kokan, utangac bir cocuk uzandı , kıvrıldı yattı gecenin uzun eteklerine... “My baby just cares for me” diyerek okşadı saçlarını yüzünde anne sevgisi taşıyan bir el. Yılların, yolların , kırılmışlıkların nasır tuttuğu o güçlü elleriyle sarmaladı küçük çocuğun yalnızlığını. Öptü, kokladı, sarıldı, ağlattı, yüzlestirdi…. Açığa çıkardı gecenin karanlığında kaybolan yolunu…

Geceye doğru dikti gözlerini. Arabanın değil, ruhunun direksiyonuna sarıldı. “Zaman geldi” dedi. Gözlerine çocukluğunun bakışlarını kondurarak yürüdü –korkuyla- kader denen yalanın üzerine.. Artık kendi yolundaydı…

*********

Uygur Kızı

Gülüşünden bildim seni Uygur kızı

Gülünce çizgileşen gözlerinden

Ve iri şakaklarından

Düz siyah saçlarının gizleyemediği

Sen “O”sun bildim

Aziz Nesin’in

Tulsü dediği…

Türkay Ilıcak

(Bademler Eylülde Açar – Venüs Yayınları)

Kırgın

gün olur

pençesinde gidip geldiğin aşk biter

uçucu bir söz

gelir geçer dilinden

sitem gibi kırık

yumuşak bir güz akşamında

yaşam

bir akarsuya dönüşür

nereye aktığını kestiremediğimiz

***

hadi topla pencerelerden ışığı

bahçede kedin var

sarı açmış

beyaz diye diktiğin yasemin

sevinsene

yaşam kendini sınıyor sende

sarı da güzeldir

yarın

çığlık çığlığa sarar seni

Hidayet Karakuş (İzmir)

***********

Zamana Asılı Mektuplar

Gözlerimi bahara diktim. Penceresiz günlerin perdelediği yaşamların arasından. Kaç mevsim bahara kurban verdik çamurlaşan kentleri saydın mı? Kaç bahar geldi farkında olmadan? Baharlaştık mı, buharlaştık mı? Şimdi yapacak ne kaldı? Yeniden bulut, yeniden yağmur olup yağmaktan başka, toprağa?

Başucu Kitaplarından

Yaşamımızda her şeyin bir bedeli olduğunu hesaba katmanız gerekir. Değer taşıyan her şey, bir yaratma, yeni bir düşünce, aynı zamanda karanlık bölgesini de beraberinde getirir. Onu olduğu gibi kabul etmek zorundayız. Yoksa hareketsizlikten kokuşur kalırız. Her davranışın bir değersiz payı vardır. O yönünden kurtulamayız. Her olumlu değerin olumsuz bir değeri vardır. Ve şu ya da bu tarzda korkunç bir  yanı bulunmayan herhangi bir şeyi asla göremeyiz. Einstein’in dehası Hiroshima’ya kadar götürmüştür bizleri, bilirsiniz…

Picasso ile Yaşamak

Françoise Gilot- Carlton Lake (Çeviren: Nihal Şahin)

*********

İnsan beklemeyi, umumiyetle, artık bekleyecek birşeyi kalmadığı zaman öğrenir.

Voltaire