Sevgi ve saygıdır yaşamın sırrı...

Sevgi saygı ile harmanlanabilirse daha bir güzeldir...

Hayatımda en çok sevilmeyi sevdim ben. Bir de sevmeyi bilenleri...

Sevmeyi bilmeyenin, sevilmeye hakkı yoktur zaten...

* * *

Oysa sevmek ne güzel bir duygudur. Ancak bedeli de bir o kadar ağır...

Bir o kadar çok...

Öde öde bitmez...

Bitmesin varsın...

* * *

Karşılıksız sevgiler de var elbet.

Oysa, karşılık beklemeden yapılan her şey kutsal değil midir?

En insanca en doğal duygulardan biridir sevmek. Gülmek, ağlamak gibi...

* * *

Aslında sevgi ile yoğrulmuştur toplumumuzun hamuru.

Saygı ve duygusallık vardır harcında...

Ve biraz da kalıtımsal olarak (çoğu kez gereksiz) alıngandır insanımız...

Kızarız, küseriz, çekeriz elimizi eteğimizi;

Arayıp sormayız da sevdiklerimizi;

Bir felakette, bir acıda nasıl da birleşir, bütünleşir, bir beden, bir can, bir yürek oluveririz...

Tıpkı talihsiz çocuklarımız Gamzemiz ve Özgünümüz'e tutulan yas gibi tüm toplumca...

* * *

Acılar yaşanmadan, üzüntüler çalmadan kapımızı, her zaman bu bütünlüğü korusak...

Acıda olduğu gibi, mutlulukta da bir bütün olsak olmaz mı?

Şu üç günlük dünyada yenilmeden hırslarımıza, doyumsuzluklarımıza, kıskançlıklarımıza gem vurabilsek...

Başkalarının mutlulukları bizim de mutluluğumuz, başarıları başarılarımız olabilse, ne kaybederiz ki? Kazanmaz mıyız aksine...

* * *

Acılar hiç yaşanmasa...

Üzmesek sevdiklerimizi olmaz mı?..

Yaşamımızın amacı bundan böyle sevgi olsun, saygı olsun...

Hırslara kapalı olsun kapılarımız. Aralık kalsın hep dostluklara, güzelliklere, sevgilere...

Olmaz mı?..

ARALIK KAPI

çocukluğum hesap sorar

her gece bir silah patlar

kulağımın dibinde

burnumda bir yangın kokusu

çığlıklar, çığlıklar

çocukluğumdan uyandırır beni...

hayal meyal hatırladığım babam

kapı arkasına bir şeyler saklar,

sopa mı, cop mu bilemem, anlamam...

gece yarıları başlayan sokak çatışmaları

daha dün gibi belleğimde

yaşayamadığım çocukluğum

bir kâbus misali hesap sorar her gece

bir alın yazısı bu silinmez...

benim memleketimde sarıdır sabahlar

ikindiler turuncu

ve kan kırmızıdır akşamlar...

kadınlar mutsuzdur,

erkekler mahkumdur ölüme

daha doğmadan...

benim memleketimde silahlar hiç susmaz

çocukların ilk oyuncağıdır silah

benim memleketimde

varlık içinde yaşanır yokluklar,

açlıkla tokluk yanyanadır

ve sevgiyle nefret koyun koyuna...

ondandır sabahların sarı,

ikindilerin turuncu

ve kan kırmızı oluşu akşamların...

bir de, zift karasıdır geceler...

her gece bir silah patlar kulağımım dibinde

burnumda bir yangın kokusu.

çığlıklar, çığlıklar...

yaşayamadığım çocukluğum

bir kabus misali hesap sorar...

Sevilây SADIKOĞLU

Girne Belediyesi'nden İzmir-Karşıyaka Kültür-Sanat çıkarması...

Girne Belediyesi ile İzmir Karşıyaka Belediyesi, yıllardır karşılıklı ilişkilerini sürdürüyor.

Sekiz yıl önce kardeş belediye ilan edilen İzmir Karşıyaka Belediyesi ile Girne Belediyesi, yeni bir kültür ve sanat etkinliğinde bir araya geliyor.

Girne Belediyesi her yıl 23 Nisan'da İzmir Karşıyaka'da düzenlenen "Çocuk Şenlikleri"ne katılmakta ve Kıbrıs halk dansları ve müziğinden örnekler sunmaktadır.

Bu karşılıklı ilişkiler içinde geçmiş yıl olduğu gibi bu yıl da Girne Belediyesi'nin ekim ayı içerisinde düzenlediği Zeytin Festivali'ne İzmir Karşıyaka Belediye Başkanı Cevat Durak ve yöneticileri de aramızda idi. İzmir Karşıyaka Belediye Başkanı Cevat Durak'ın "İzmir'de Kıbrıs Haftası düzenleyelim" sözünden yola çıkılarak, 31 Ocak-4 Şubat, 2007 tarihleri arasında İzmir Karşıyaka'da Kıbrıs Haftası düzenleniyor.

Etkinlikte Girne Belediyesi Türk Sanat Müziği Topluluğu Konseri, Cenk Gürçağ'ın yazdığı ve Derman Atik'in yönettiği Girne Belediyesi Tiyatro stüdyosu'nun "Mucizeler Mevsimi" adlı oyunu sergilenecek.

Kıbrıslı sanatçımız Umut Albayrak ve grubu Kıbrıs şarkılarından oluşan repertuvarı ile İzmir-Karşıyaka'daki etkinlikte sahne alacak.

3 Şubat'ta ise Kıbrıslı şair ve yazar etkinliğinde ise Sevilay Sadıkoğlu ve Mustafa Gökçeoğlu Karşıyakalılarla buluşacak. Aynı gece Kıbrıs yemeklerinden örneklerin de sunulacağı etkinliğe Kıbrıs halk dansları müzik ekibinin Kıbrıs müzikleri dinletisi gerçekleştirilecek.

Vefasıza...

seni sensiz yaşamak öldürüyor beni

yüreğim kırık-dökük, paramparça

ne zaman güzel bir şey düşlesem

sen gelirsin aklıma...

ne zaman içim dolsa, ağlasam,

sen varsın gözyaşımda...

S.S.

Bir nefes KKTC...

Lefkoşa Bölgesi ziyaret edilebilecek tarihi yerler ve müzeler:

1. Girne Kapısı

2. Mevlevi Tekkesi

3. Dr. Fazıl Küçük Müzesi-Anıtı-Heykeli

4. Atatürk Meydanı, Venedik Sütunu ve İngiliz Sömürge Dönemi yapıları

5. Mahmut Paşa Adak Yeri

6. Sarayönü Camii

7. Arabahmet Camii

8. Ermeni Kilisesi

9. Derviş Paşa Konağı Etnoğrafya Müzesi

10. Yediler Türbesi

11. Turunçlu Camii

12. Korkut Hamamı

13. Büyük Hamamı

14. İplik Pazarı Camii

15. Kumarcılar Hanı

16. Kurt Baba Türbesi

17. Büyük Han

18. Selimiye Camii (Ayasofya Camii)

19. Bedesten

20. Bedesten Heykel Müzesi

21. Saçaklı Ev Kültür Sanat Merkezi

22. İttik Dede Türbesi

23. Aziz Efendi Tekkesi

24. Papazların Meclis Binası

25. II. Sultan Mahmut Kütüphanesi

26. Taş Eserler Müzesi

27. Latin Başpiskoposluk Sarayı (Küçük Mehmet Binaları)

28. Ahmet Selim Dede Adak yeri

29. Haydarpaşa Camii

30. Kara Baba Türbesi

31. Lüzinyan Evi

32. Yeni Cami

33. Ay. Luka Kilisesi

34. Laleli Cami

35. Alay Bey Sokağı Adak Yeri

36. Milli Mücadele Müzesi

37. Barbarlık Müzesi

Girne Kapısı:

Venedik döneminde surlarla çevrili olan Lefkoşa'ya girişi sağlayan üç kapıdan biridir. Kapı, inşa edildiği dönemde Venedikli askeri mühendis Proveditore Francesco Barbaro'nun adından dolayı Porta Del Proveditore olarak isimlendirilmiştir. Osmanlı döneminde ise "Edirne Kapısı" olarak bilinmekteydi. 1821 yılında üzerine tek odalı ve kubbeli küçük bir bekçi kulübesi eklenmiştir. Eskiden kapının sağ ve sol tarafı surlara bitişik olup şehre sadece kemerli kapıdan girilmekteydi. Kapının güney duvarının üst köşesinde ise Hattat Şeyh Fevzi Dede'nin yazdığı eski Türkçe "Nasrün Minellahü Süresi" bulunmaktadır. İngiliz Sömürge İdaresi döneminde (1931) giriş kapısının sağ ve solundaki surların kesilerek trafiğe açılması ile eski giriş kapısı fonksiyonunu yitirmiştir.

Ele geçen yazılı belgelerde giriş kapısına eklenen küçük odada Osmanlı döneminde Horoz Ali diye bilinen bir kişinin bekçilik yaptığı ve 1946 yılında 121 yaşında iken bu odada öldüğü kayıtlıdır.

"Kuzey Kıbrıs'ı Tanıyalım, Gezelim, Görelim"

Zekai Altan - sayfa: 156-157-159.