İnsan bazen kocaman kocaman açar da gözlerini, tüm doğayı fotoğraflamak ister...

Bazen bakar da gözleriniz, hiçbir şey görmez...

Aşıksanız, seviyor ve seviliyorsanız eğer, dünya bir cennettir...

Dağ, taş, toprak, gökyüzü, deniz güler yüzünüze. Pırıl pırıldır her şey...

Bir de madalyonun öbür yüzü var ya, işte o zaman kararır dünyanız...

Yeşil ve mavi yok olur.

Mor dağlar, mavi deniz, gökyüzü siyah beyazdır.

Unutulmaya yüz tutmuş, sonu gelmemiş eski bir film gibi...

Yine de seversiniz tek taraflı, dünyanızı karartan o vefasızı...

O sizindir. Yüreğinizdedir ya...

Kimselerle paylaşmaz, kimselere vermek istemezsiniz...

O buruk sevda, o zehir zemberek acı besler ya ruhunuzu, bir bakarsınız sevmişsiniz o duygunuzu... Şikâyetiniz hiç mi hiç olmaz...

Özlersiniz ya onu, gecenin karanlığında dönmeyeceğini bile bile...

Alev alır yeniden küllenmiş sevdanız, ısınır yüreğiniz, yanar hatta...

Kabuk tutmuş yaranız kanar ya yeniden, damla damla süzülür de yüreğinize, kapanmaz olur yeniden...

Bu yaranın merhemi yok...

Yani var da yok...

Ah bu sevdalar...

Hayatımı her dem kanatan, her dem karartan sevdalar...

Öyle bulaşıcı bir hastalık ki, bir de çaresiz...

Yani çaresi var da yok...

Akşam olunca gelir, yerleşiverir yüreğinize hüzün. Davetsiz misafir misali, bir türlü gitmek bilmez...

Gitsin mi?..

Giderse yaşanmaz...

Aşıksınız ya, sevdasız yaşanır mı?...

Yaşasa da, sizin olamaz öylesi bomboş yürek...

Öyle ya;

Bugün sevgililer günü...

Sevgili...

Ne demek sevgili?..

En çok sevilen mi demek?

En çok değer verdiğiniz, hep yanında olmak istediğiniz mi?..

Yahut;

Sığınacağınız bir kuytu liman mı?...

Her görüşte yüreğinizi yerinden oynatan...

Aklınızı başınızdan alan, tüm dengenizi bozan mı?..

Ya da;

Yüzünüze bile bakmadan geçip giden, arkasından bakakaldığınız mı?..

Dünyalara değişmediğiniz, ömür boyu sizi ağlatan mı?..

Söz verip de gelmeyen en büyük yalancı mı?..

Kim isterse olsun, ne yaparsa yapsın, her şeye rağmen kalbinizden söküp atamadığınız, yıllar geçse bile unutamadığınız mı?..

Yoksa;

Kanayan yaranıza tuz basan mı?..

Bugün sevgililer günü...

Sevin sevebildiğinizce...

Koşulsuz...

Pazarlıksız...

Hatta karşılıksız...

Sevda sizin...

Yürek sizin...

Kim ne diyebilir ki?..

*************

MANİLERİMİZ

Mani, malum olduğu veçhile dört mısralık, küçük ve müstakil bir manzumedir. Birinci, ikinci ve dördüncü mısraları kafiyeli, üçüncü mısraları ise serbesttir. Maniler, Türk Halk Edebiyatı'nın, isimleri meçhul şairleri tarafından meydana getirilen küçük ve güzel şiirleridir.

Çeşitli vesilelerle mani söylemek, mani yarışması tertiplemek Türk halkı arasında eski bir gelenektir.

Kıbrıs Türkleri arasında da maninin çok önemli bir yeri vardır.

Aşağıda, tespit edebildiğimiz yüzlerce maniden bir kısmını aktarıyoruz sizlere...

Agşam olsun geleyim

Halimi kime söyleyim

Var gid vefasız agşam

Yarsız seni neyleyim.

Endim dere beglerim

Vay benim emeglerim

Yalınız yata yata

Çürüdü kemiglerim

Merdüvenim kırg ayag

Kırkına vurdum dayag

Duydum yarim geliyor

Seyirddim yalın ayag

Egşi egdim gül biddi

Dalında bülbül öddü

Ödme bülbülüm ödme

Yarim elimden giddi

Çegmecemi çekemem

Külden göyneg biçemem

Yarim gayed güzeldir

Göynüm düşdü geçemem

Ay garannıg geceler

Örtünsün pençereler

Hiç aglına gelmez mi

Sarıldığımız geceler

Macun yabdım furmadan

Neçin yedin sormadan

Gel guzum sarılalım

Kimse bizi duymadan

Gahve işdim telveli

Akıldan eddin beni

Öyle bir yar sevdim ki

Hem oynag hem cilveli

"Kıbrıs Türk Folkloru" Mahmut İslamoğlu sayfa: 110-111

***************

ARALIK KAPI (Sevilây SADIKOĞLU)

bir oğulun isyanı

- ben oğlumu hiç böyle görmemiştim -

bahar ol çiçeklen dedi

koydu güzel başını yorgun omuzlarıma

sessizce ağladı

tepeden tırnağa taş kesildim

sen böyle değildin eskiden dedi

coşar taşardın

kabına sığmaz ırmak gibiydin

çağlardın

kuru bir ağaç gibisin yıllardır

bahar ol çiçeklen dedi

susuz ağaç yeşermez ki oğul

kış mevsiminde güneş ısıtmaz

kuruyan ırmak coşup taşmaz ki oğul

kaldır güzel başını, bak gözlerime

yıllardır ağlayan bu gözler nasıl güler ki

bahar ol çiçeklen dedi

koydu güzel başını göğsüme

yorgun yüreğimin ağıtını dinledi

kahroldu

hıçkırarak ağladı sabaha kadar

ben seni böyle bilmezdim anne dedi