Açılışından bu yana ikinci kez, karmaşık duygular içindeki yolculuğuma çıkıyorum Lokmacı kapısını arkama alarak. Bu kez KIBRIS gazetesinin inceleme ekibi içindeyim.

Lokmacı'dan öteye adımımızı attığımızda, bambaşka bir ülkeye girdiğimizi iliklerimize dek duyumsuyoruz... İnsan manzaraları, ambiyanslar, renkler, sesler ve tonlar çok farklı...

Rekabet olgusu önemli. O nedenle Lokmacı'dan ayrılmadan önce özellikle o yöredeki bizim restoranların fiyatlarına bakıyorum.

Açıkça belirtmeliyim ki, "Uzun Yol" diye nitelendirdiğimiz o caddede bazı restoranların fiyatları ambiyanslarının üstünlüğüne karşın bizim taraftan daha ucuz... Turistin yemek sorununu çözümlemek için bizim tarafa gelmesini beklemek hayalperestlik olur bu durumda.

Lokmacı'nın açılmasını ısrarla isteyen taraf biz değil miydik?.. Kuşkusuz ki bizdik... Ama yine de hazırlıksız yakalandık bu açılışa işte...

Güney Kıbrıs'ın organizasyon yeteneği ise kendini hemen duyumsatıyor... Yeni koşullara derhal uyum gösteren bir manzarayla karşılaştık her adımda...

* * *

Rum esnaf, Lokmacı'nın açılışıyla birlikte o caddenin "çıkmaz sokak" konumundan kurtulmasından dolayı çok memnun... Yakın gelecekte bu caddedeki ticari yaşamın son bulacağına ve bölgenin tümüyle eğlence merkezine döneceğine inananlar çoğunlukta... Bizim Dereboyu gündemdeki bu rekabete hazırlanmalı...

İncelemelerimizi tamamladıktan sonra öğle yemeği için rast gele girdiğimiz bir restoranda bize servis yapan genç garsonun Türkçe konuştuğunu görünce, dilimizi nasıl öğrendiğini soruyorum. "Ben Türküm" diyor delikanlı. "Adım Kansu. Girneliyim."

Güney Kıbrıs'ta deneyimleri olan arkadaşlardan, sadece restoranlarda değil pek çok Rum iş yerinde Kuzey'den gelen müşterilere muhatap olabilecek Türklerin istihdam edildiğini öğreniyorum...

Bu arada Genel Yönetmenimiz sevgili Süleyman Ergüçlü, birkaç gün önceki bir gözlemini anlatıyor bana. Aile bireyleriyle Ledra Caddesi dolaylarındaki bir tavernaya gitmişler. Türk olduklarının anlaşılması gecikmemiş. Repertuarda ne kadar Türkçe şarkı ve müzik parçası varsa onurlarına çalmışlar... Nostaljikten tutun, güncel olanlara dek... Mikrofondan yağdırılan sempatik espriler de cabası!...

Sözün özü, sanki Lokmacı'nın açılışını ısrarla isteyenler biz değilmişiz ve öyle bir beklentimiz hiç yokmuş gibi, yeni uyandık... Mahmuruz ve gözlerimizi ovuşturmakla meşgulüz!..Hala Lokmacı'nın açılışından sonraki durumumuza ilişkin plan ve program yapmakla uğraşalım biz. Karşı taraf planını da, programını da çoktan yürürlüğe koydu... Yeni duruma uyumunu gerçekleştirdi..."Günaydın" diyelim bizim aheste tarafa!...

Kimi yerlerdeki fiyatların bizim taraftaki fiyatlardan daha pahalı olmadığıyla yüzleştiğimizde, bunun açıklaması ekonomi yazarımız sevgili Necdet Ergün'den geliyor: "Bunun nedeni YTL'nin şimdiki yüksek değeri ve bizim taraftaki işçiliğin daha ucuz olması."

YTL şimdilerde değer yitirme trendine girdi... Döviz de yükselişte tabii ki... Bakalım önümüzdeki günler ne gösterir...

* * *

Dün biz Lokmacı'dan Ledra Caddesi'ne doğru uzanırken Başbakan Ferdi Sabit Soyer'in de Arasta'da incelemelerde bulunduğunu öğrendik. Alınacak önlemler üzerinde mi çalışıyor Hükümetimiz?... Ne diyelim!... Geç olsun da güç olmasın!...

Güney Kıbrıs'ın turizmde köşe üstüne köşe dönmekte olduğu kesin... Bırakınız turizm patlamasını ama turist kafileleri Güney'i tsunami dalgaları gibi dövmekte... Ledra Caddesi'nde yürürken o dalgaların içinde kendimize yol açmaya çalışıyoruz... Kafeler, restoranlar, barlar, dükkânlar turistten geçilmiyor... Yemek yediğimiz restoranın tek Kıbrıslı grubu da bizim ekipti... Salonu dolduranların tümü Avrupalı... Bakalım turizmin esas cazibe merkezi olan diğer yörelerde ne muhteşem manzaralar var daha!...

Sevgili Bilbay Eminoğlu kulağıma eğilip "Bu dalganın urupçuğu bizim tarafa gelebilse ihya oluruz" diyor...

Marifet o urupçuğu getirebilmekte işte... Ama o marifetten ne denli yoksun olduğumuzu dönüşümüzde görecektik: Bizim tarafta girişte de, çıkışta da 10 kontrol biriminden sadece ikisi çalışmakta... Giriş ve çıkış yapan turistler kuyrukta tedirgin ve yorgun... Ağlaşan çocuklar ve söyleşen, dayanacak yer arayan yaşlılar bizi üzüyor ve rahatsız ediyor doğrusu... Belli ki buna da hazırlıksız yakalandık... Kabinlerdeki personel yetersizliği, bu hazırlıksızlığın göstergesi...

Umarım incelemeleri sırasında Sayın Başbakanımız bu durumu da yerinde görmüş ve gereğini düşünmeye başlamıştır... Kapımıza dayanan turist grupları resmen "Şimdi siz de nereden çıktınız!.." havamızla yüzleşiyorlar...

Lokmacı'yı açtırmak marifet değildir aslında...

Esas marifet, fırsatları değerlendirip ballı lokmaları yiyebilmekte...