O sokaktan her geçişimde, aralık kapıdaki adamı hatırlarım...

Bir başka deyişle yaşanan trajedileri...

Ha bir kapı önde, ha bir kapı sonra...

Bir zamanlar hepsi sevgiye açık kapılar...

***

Davet aldığımda şaşırmadım...

Aziz Sanat Ev'i...

Sevcan Çerkez'in "Hanay" isimli heykel sergisi...

Merdivenlerden hanaya çıktık...

Hanay bizim kültürümüzün de son kalan miraslarındandı...

***

Ağır bir yük gibi sırtımda taşıdım zamanı...

Attığım her adımda zemin ayağımın altından kayacak sandım...

Özlemini yıllarca duyduğum beyaz mermerler üzerinde yürüdüm...

Sanki bir hayal dünyasındaydım...

"Merhaba" dedim, elinde şarap bardağı ile oturan adama...

"Merhaba" demedi...

Hafifçe kızardığımı hissettim...

Ne zaman yanılsam, hep aynısını yaşarım ve yüzüm beni her zaman ele verir...

Karşımdaki bir heykeldi...

Usta bir elden çıkmış heykel...

Elimi uzatsam canlanacak gibi...

***

Duvara baktım, bembeyaz duvarda bir şiir...

"Anlatamadığımdır"...

Erkek- Hani; oğlun "siz kayıp bir kuşaktınız" der...

Yaşanmamış yıllarımız varmış(!)

Sen gururla gülümsersin hanım;

Belli belirsiz;

Ben lacivert şubat denizi

Elde değil köpürürüm

Bizim yaşadıklarımızı,

Bize anlatana...

Yaşanmamış yıllarımızda acı vardı

Ve ne çok keder

Neler gördü bu gözlerimiz

Ama doğru katıksız dostluk da vardı;

Toprağın kızıla durduğu

Lefke madenlerinde...

Aynı coğrafyaydı ortak payda

Ve kavga...

Şu ellerin kocamanlığı ondandır...

Kadın- Ellerin; yaşama bağımdır

Ellerin güvendir

Dünümdür, yarınımdır.

Toprak kokar

Ellerin huzurdur...

***

Beyaz duvarda simsiyah bir ağıt vardı ve ben bunu farkettim...

Erkek- "Beş kapı gibi evlat...

Oniki torun ve yitirdiklerimiz kapı gibi, fidan gibi...

Oğlan, oğlumuz...

Şu kocaman ellerin tutamadığı

Toprağın kızıla kestiği yerde

Orda, Lefke madenlerinde...

***

Turunçun çiçeklendiği zamanda doğan ve sonradan kaybolan hayatların hikayesi ile devam ediyordu dizeler...

Ancak, benden bu kadar...

Hanay'da üşüdüm geçen Cuma gecesi...

Sevcan ve Mustafa Çerkez'le buluştuk...

Canlı heykeller arasında, cansız insanları konuştuk...

***

Nursal Vahip'in beni düşünceye salan şiiri, turunç çiçeklerinin döküldüğü zamana denk geldi, ancak ben yine de hüzünlendim...