Telefondaki ses; “Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanlığı ile Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı, Değirmenlik’te ve Boğaz’da alternatif 23 Nisan etkinliği düzenliyor” dedi.

   “İyi, yapsınlar, hayırlısı olsun” diye cevap verdim.

   “Ne yani tüm söyleyeceğiniz bu kadar mı?” dedi adam, şaşırmış bir ses tonuyla.

   “Kiminle konuşuyorum, isminiz nedir?” dedim.

   “İsmimi boş ver, sen ne diyeceksin bu işe?” diye sorusunu tekrarladı.

   “Tamamdır, olabilir” diye cevap verdim.

   Adam ısrarcı: “Şaşırmadınız yani?”

   Adamın tavrı çok can sıkıcı, iyi niyetli olmadığı ses tonu ve konuşma tarzından belli, sabrımı deniyor ama ben kolay kolay kızmam, ancak canımın sıkıldığını belli ediyorum: “Şaşırmadım arkadaşım, hayırlısı olsun, iyi düşünmüşler, niyetin nedir onu söyle?” diyorum.

   Alaycı bir tavra bürünüyor ve “Sizin canınız sıkılmıştır bu işe, siz askeri sevmezsiniz, bir şeyler yazarsınız artık. Hükümetinizin yapamadığını yapıyor askerimiz ama buna da katlanamayacaksınız. Siz Rum dostları, 23 Nisan günü Rum tarafına geçersiniz gezmeye” dedi ve telefonu kapattı.

   Son bölümü biraz sansürledim, çünkü buraya yazamayacağım ifadeler de kullanıyor arayan, başbakana, eğitim bakanına verip veriştirdikten sonra, onun deyimiyle “Türkiye’yi ve askeri istemeyen Rumculara” ve “medyanın Rumcu kesimine” hakaretler yağdırdı.

   Bu tür sataşmalar zaman zaman olur, ismini bile söylemekten korkan birisinin bu tip sataşmalarına kafa yormuyorum, fazla ciddiye almıyorum.

   Ancak birileri, bu konunun da deşilmesini, askerin 23 Nisan etkinliği düzenlenmesinin de kamuoyunda tartışılmasını istiyor.

   Bunu manşetine taşıyan UBP’nin gazetesi mesela, bununla hükümete vurmak istiyor.

   Bazı köşe yazarı arkadaşlarımız da bunun bir “mesaj” olduğunu söylüyor, geçiştirilip gitmesini istemiyorlar ve halkın buralara çok büyük ilgi göstereceğini söylüyorlar.

   Birileri bir şey söylesin, yine tartışma ortamı olsun, bir taraftan ana muhalefet UBP bu işten pay kapsın, diğer taraftan da yine Türkiye gazeteleri “İşte gördünüz mü Kıbrıslı Türkler askeri istemiyor, bir 23 Nisan kutlamasına bile katlanamadılar” diye yazsın değil mi?

   Asker, 23 Nisan etkinliği düzenleyecek...

   Düzenlesin, kolay gelsin, ne güzel, çocuklar için güzel şeyler düşünmüşler...

   İyi niyetli bir düşünceyse, orada komutanlar çıkıp da yine Türkiye’deki seçime yönelik mesajlar vermeyeceklerse, yine orada “Rumcu” diye nitelendirdikleri kesimlere hakaret yağdırmayacaklarsa, etkinlik alanı 23 Nisan bahanesiyle birilerine, bazı kesimlere mesaj gönderme alanına dönüşmeyecekse, çocuklar yalnızca gösterilerini yapacak, şiirleri, şarkılarını okuyacaksa, bu iş geleneksel hale gelecekse ne diyebiliriz ki?

   Zaten desek ne olacak?

   Türkiye’deki bu iki seçim geçene kadar ben Kuzey Kıbrıs’ta yaşanan hiçbir şeye şaşırmayacağım ki.

   Artık bu tür “kavgaları, sataşmaları, gizli mesajları” yazmaktan, yorumlamaktan da bıktım usandım.

   Sivil Savunma tatbikatında Korgeneral Kıvrıoğlu, Başbakan Soyer’in elini sıkmamış yine, üç saat boyunca hiç konuşmamışlar, bir birlerinin yüzüne bakmamışlar, komutan Soyer’in elini sıkmamak için kimseyle tokalaşmamış.

   Ne yapayım yani, zaten böyle olacağını bilmiyor muyduk?

   Artık bunların nesini yazalım, yazıldı zaten, söz de bitti yazı da...

   Bu ülkenin o “çok özel durumu” nedeniyle, Türkiye’deki gelişmeler ister siyasi, ister ekonomik olsun bir şekilde geliyor bu ülkenin de kaderi oluyor, birden bire kendinizi bir kaosun içinde buluyorsunuz.

   Seçimler bitene kadar bu gerginlikler, bu gövde gösterileri sürecek ama bitecek mi?

   Hayır, biraz ortalık durulacak, taa ki yeni bir krize kadar.

   Biz ne mi yapacağız?

   Şimdi ben desem ki; “Sayın komutanım, 23 Nisan sivil bir organizasyondur, askerin sivil organizasyonlara el atması doğru değildir”, ya da “Tüm bu gerginlikler dizisi, bu anormal gelişmeler, Kıbrıs’ta ancak çözüme ulaşılırsa son bulur...” desem, başlayacaklar yine bize küfretmeye, “vay askeri istemiyor, vay Türkiye’yi istemiyor” diye.

   Peki ama benim ömrüm “Türk olduğumu kanıtlamaya çalışmakla”, “Türkiye’den ve Türk halkından nefret etmediğimi tekrar etmekle”, “Kışlasından çıkmadıkça ve sivil işlere karışmadıkça askere bir tepkim olmayacağını söylemekle”, “Gerçekleri söylemek Rumculuk değildir diye haykırmakla” mı geçecek?

   İnanın çok sıkıldım artık bunları konuşmaktan, tekrar etmekten...

***************

HRİSTOFYAS, GERÇEKÇİ AMA CESARETSİZ

   Kıbrıs’ta iki toplumun yakınlaşmasını sağlamak amacıyla gerçekleştirilen etkinlikler çerçevesinde Kıbrıslı Türk ve Kıbrıslı Rum gençlerin AKEL Genel Sekreteri ve Rum yönetimi Meclis Başkanı Dimitris Hristofyas’a yönelttikleri “Seçimlerde yine Papadopulos’u mu seçeceksiniz yoksa siz mi aday olacaksınız?” şeklindeki soruya; “Türk tarafı bugün ısrar ettiği şeyler üzerinde ısrarını sürdürürse, seçilsem bile Papadopulos’tan farklı olmayacağım” dedi.

   Evet, Güney Kıbrıs’taki durumu göz önüne getirince, Hristofyas gerçekçi bir cevap verdi.

   Maalesef, kişiler değiştiğinde her şey hoppadak değişmiyor.

   Hele işin içinde anavatanlar, garantörlerin olduğu, geçmişte acıların yaşandığı, işin içine milli duyguların da girdiği “Kıbrıs meselesi” gibi bir meselede politika değişikliği kolay değildir.

   Yönetici konumundaki kişiler değişir ancak politikaların değişmesi gerçekten de zordur.

   Kesinlikle bir birine benzeştirmiyorum ve aynı kefeye koymuyorum ama Sayın Rauf Denktaş gitti, Sayın Mehmet Ali Talat Cumhurbaşkanı oldu ama bariz bir “farklılık” göremedik.

   Görev süresi henüz bitmedi ama Sayın Talat’ın seçim öncesi hedeflerine ulaşabilmesi oldukça zor görünmektedir.

   Bu açıdan bakarsanız, “Hristofyas doğruyu söyledi, Talat’ın durumuna düşmek istemiyor” dersiniz ama iş bu kadar basit olmamalı.

   Mesela Talat, yine de en azından denemiştir, en azından “tanınma değil de çözüm istediğini” söyleyebilmektedir, en azından görüşmeler başlarsa masada çözüm isteyen birisi oturuyor olacak, zor olsa da fark yaratmak için zamanı vardır.

   Hristofyas da denemelidir ama öyle daha göreve bile gelmeden “Papadopulos’tan farklı olamam” diyerek değil.  

   AKEL ve Hristofyas, Kıbrıs’ta bulunacak çözüm için çok önemlidirler.

   Empati yaparak, Hristofyas’ın Annan Planı ile ilgili endişelerini bir yere kadar anlayabiliyorum ama Papadopulos gibi faşist, ırkçı, barış düşmanı bir adama bu kadar yakın durmasını, desteklemesini, politikalarına onay vermesini anlayamıyor ve kabul edemiyorum.

   Elbette de politikalar öyle kolay değişmez ama “seçilsem bile farklı olmayacağım” demek yerine o göreve gelip çaba sarf etse daha iyi olmaz mı?

   Zaten tam da önemli olan o farkı yaratmak, zoru başarmak ya da başarmak için çaba sarf etmektir.

   Hristofyas’ınki gerçekçi ama cesaretsiz bir tavırdır.

   Bu şekilde pek suya sabuna dokunmadan ikinci adam kalarak, genel politikaya onay vererek, oy potansiyelini korumak istemektedir.

   Ne kendi toplumundaki katı tutumun yumuşamasına katkı yapmaktadır ne de Türk tarafına farklı bir açılım sunabilmektedir.

   Türk tarafının tutumundan şikayet etmektedir de acaba Kıbrıslı Türklerin nefes borusunu sıkacak denli çok anlamsız, hellim satışını dahi engelleyecek kadar aşırıya kaçan ambargolar konusunda ne düşünmektedir?

   Gençlerle konuşurken kendisi de bizim gibi liderlerin karşılıklı suçlamalarından, demeç savaşından şikayet etmektedir de partisinin mensubu olan Lefkoşa Rum Belediye Başkanı Mavrou’nun yasal, tanınmış olduğu yasalarla belgelenmiş bir belediye olan Lefkoşa Türk Belediyesi’ni dahi uluslararası alanda yok saymasına ne diyecektir?

   Partisi oy kaybedecek olsa bile artık Güney Kıbrıs’ta başa geçenlerin bir fark yaratması gerekmektedir ama AKEL, sağcı bir parti olan DİSİ kadar bile cesur olamamaktadır.

   Üzücü olan budur, yoksa Hristofyas’ın gerçekçiliğine söyleyecek bir sözümüz yoktur.

   Gerçekçi olmak değil, mevcut gerçekleri çözüm yönünde değiştirebilmek önemlidir.

*************

BU TECAVÜZCÜ İNSAN OLAMAZ

   Lefkoşa’da 54 yaşındaki bir adam, 6 yaşındaki erkek çocuğa vahşice tecavüz etti.

   İnanılır gibi değil.

   Bir insan bunu nasıl yapabilir, bir insan bu kadar vicdansız, bu kadar acımasız olabilir mi?

   Böyle birine insan bile denilmez.

   Polise intikal edenler buz dağının görünen kısmı, aileler “rezil olmama” uğruna saklıyormuş bu çirkin tecavüzleri.

   Surlar içine önlem almak lazım.

   Bir köpek bile bir kedinin yavrusuna dokunmazken, bir insanın bir yavruya bunu yapması dehşet bir şey.

   Lanet olsun...