Arada sırada bir gariplik çöküyor üzerime ve hayat anlamsız, yaşamak gayesiz, düşünmek manasız geliyor bana. Ve işte böyle anımda, minarelerden insanların gönüllerine akan bir ses; kulak ve kalbimin sesini açtı. Bu ses ezandı.

Doğduğumda kulaklarıma söylenen ilk fısıltı, şimdi beni çağırmaktan ziyade o yöne doğru çekiyor. İnsanlar ise grup grup davete icabet etmiş, huzur ve saadet mekânı camilere yönelmişler. Ben de Alemlerin Rabbi her şeyin sahibi yüce yaratıcı Allah'a sığındım ve abdest aldım.

Günahlarımı yıkamaya ellerimden başladım. "Suyu temizleyici, İslâm'ı nur kılan yüce Allah'a hamdettim.

Ağzımı yıkarken; Peygamber Efendimizin Kevser Havuzundan bir kase su" niyaz ettim.

Burnumu yıkarken; "nimet ve cennetlerin, güzel kokularından" istedim.

Yüzümü yıkarken; "bazı yüzlerin beyazlanacağı, bazı yüzlerin kararacağı günde yüzümü ak kıl" diye Rabbime yalvardım.

Sağ kolumu yıkarken; "Allah'ım, amel defterimi sağ yanımdan ver, hesabımı kolaylaştır" dedim.

Sol kolumu yıkarken; "amel defterimin sol ve arka tarafımdan verilmekten, şiddetli bir azap ile sorgulanmaktan" Yüce Allah'a sığındım.

Başımı mesh ederken; "O'nun rahmet deryasından rahmet" diledim.

Boynumu mesh ederken, "cehennem ateşinden azat olmayı" murat ettim.

Ayaklarımı yıkarken; "birtakım ayakların kayacağı günde, benim ayaklarımı sırat üzerinde sabit kıl Allah'ım diye dua ettim.

Yüzümü el ve ayaklarımı yıkarken; "azalarımın işlediği bütün günahların su damlaları ile birlikte akıp gittiğini hissettim. Ve insanların akın ettiği camiye yöneldim.

Cami bir sığınak; çeşit çeşit dünyevi dertlerden, sıkıntılardan uzakta bir sığınak, bir huzurevi.

Cami; İsteklerin, dua ve ibadetlerin yüce yaratıcıya arz edildiği, sunulduğu kutlu mekân.

Cami: Müminin yaratılışının idrakine vararak, kulluğunu yerine getirmek için ibadete yöneldiği yer.

Cami: Kalplerin arındığı, insanların buluştuğu, halleştiği yer.

Gönül evi camii... Huzur yeri camii... Mutsuzluğa, huzursuzluğa yer yok bu kapıda. Burası mağfiret kapısı, umutsuzluğa yer yok bu mekânda.

Namaza durmak; ellerimin tersi ile dünyayı geride bırakıp, manevi iklimlere dalmak.

Ağlamak... Hislerin şairane terennümü, kalbin temizleyicisi. Bu dünya için değil, ebediyete ağlamak. Tonlaşan günah yığınlarını hafifletmek, taşlanan kalpleri yumuşatmak, sevgiye muhtaç gönülleri ferahlatmak için ağlamak. Allah (c.c.) için ağlamak... Rahmani duyguların pınarıdır gözyaşı... Gönüllerin Yaradan'a açıldığı penceredir gözyaşı... Girdaptan kurtuluş sevincinin işaretidir gözyaşı... Secde ve gözyaşı Hazreti Rasul'ün hatırası.

Şimdi mutluyum. İnanmış, teslim olmuş, müminlerin hali gibi mutluluğum; aydınlığa kavuşmanın sevincini yaşıyor ruhum.

DİYANET (Abdulbaki İŞCAN)