Yeni eğitim yılı neredeyse gelenekselleşen bir grev ve eylem süreci ile birlikte başladı.

Bir süre önce tam gün eğitim için pilot okul olarak seçilen Şehit Ertuğrul İlkokulu, alt yapı çalışmalarının tamamlanmasının ardından, uygulamasını pazartesi başlattı.

Ancak KTÖS, alt yapı yetersizliği ve eğitimdeki genel sorunların da altını çizerek, eylem ve grev kararı aldı.

Eylemlerin süresiz greve dönüştürülmesi aşamasında da Bakanlıkla masaya oturan sendika bir uzlaşı sağlayarak, grevleri kaldırdı.

Uzlaşı bir protokole bağlandı, öğretmenlerin mesai saatleri kayıt atına alınarak, ek ödenekleri için bütçeden pay ayrılması kararlaştırıldı.

Ayrıca okulda çocuğu bulunan kamu çalışanlarının, iş yerlerinden 15.30'da izinli sayılmaları konusunda da bir anlaşmaya varıldı.

Ancak uzlaşma maddelerine bakıldığında, ortada eğitim adına bir uzlaşı, maalesef göze çarpmıyor.

"Kaliteli ve tam gün eğitim önceliğimizdir" diyen sendika, öğleden sora uygulanacak müfredatların da belli olmadığını vurgulayarak desteklemişti eylem gerekçelerini.

Ancak uzlaşıda müfredat, ya da eğitim koşulları ile ilgili konular yer almıyor.

Uzlaşı sadece öğretmen koşulları ile ilgili!

Onlarla ilgili de Sendika Genel Sekreteri, "biz geçmişte de çok protokoller imzaladık" diyerek, temkinli davranıyor.

Kuzey Kıbrıs'taki eğitim sistemi, birçok farklı yönüyle uzun zamandır tartışılıyor.

Özel dersten kolejlere, kolejlerden üniversite giriş başarısına kadar zincirleme bir etkiye sahip, sistem.

Tam gün eğitim projesi de bu zincirleme olumsuz etkiyi iyileştirebilecek merhemlerden biri olarak algılanıyor.

Gerçekten uygulanmaya başladığında ve temel sisteme dair iyileştirmelerle gerçekleştirildiğinde.

Uzun süredir grevi keskin bir silah olarak elinde tutan eğitim sendikaları, toplum içinde zamanla oluşan öğretmen kalitesi ve misyonu tartışmalarını da yeniden gündeme getiriyor.

Öğretmen genelleştirilip, ciddi bir imaj erezyonuna uğruyor.

Bu alanda da sendikaların önemli bir rolü var diye düşünüyorum.

Bugün yetersiz sistem karşısında öğretmenin aklındaki en önemli silahlardan biri, özel ders konusu.

Kaydı tutulamayan ve etik olarak belli sorgulamaları da beraberinde getiren yılların bu kangren olayı, sistemde iyileştirmeler sağlanmadan ortadan kalkmayacak.

Zaten bugüne kadar, ne bakanlık, ne de sendika bu konuda hiçbir yaptırım uygulamadı.

Eğitim en pahalı sürdürülebilir mali destek isteyen alanların başında geliyor.

Çağdaş dünya gelişimini ve teknolojiyi yakalamak temel şartlar arasında.

Ve bu da oldukça pahalı birşey.

Çünkü, sadece belli bilgileri ezberletip benimsemenin ötesinde, düşünen, sorgulayan ve kendini ifade edebilen bir kuşağın gelişimine katkı, sosyal yönleri de güçlü bir eğitim sistemi ile sağlanabilir.

Bu yüzden de paraya ve vizyona ihtiyacınız vardır.

Oysa biliyoruz ki, bizim en önemli zayıflığımız, ezberin ötesine geçememekten kaynaklanıyor.

Değil dış dünya, yaşadığı ülkeye ilgisiz ve uzak bir kuşak tehlikesi var karşımızda.

2006 kayıtlarına göre, eğitime bütçeden ayrılan pay %14.

Bunun önemli bir bölümünü, özel okul ve üniversiteler oluşturuyor. Eğitimin bütününe ise, maaşlarla birlikte %4'lük bir pay ayrılıyor.

Yani aslında eğitim gelişimi için tek kuruş ayırmıyoruz.

Zaten yetersizliğinden şikayet edilen bu oranın daha da yükseltilerek, mutlaka alt yapı ve program alanına da aktarılması gerekiyor.

Eğer Eğitim Bakanlığı, tam gün eğitim konusunda gerçekten samimiyse, ki, sendika samimi olmadığını ve bakanlığın bu alanda çalışmadığını söylüyor, bütçe düzenlemelerinden başlayarak, en kısa zamanda uygulamaya geçmek için adım atmalıdır.

Çünkü tam gün eğitimi gerçekleştirecek olan fiiliyatta Eğitim Bakanlığıdır.

Sendika, Bakanlığı Bakanlık da sendikayı suçluyor.

Sanırım en azından gelecek kuşaklar adına Eğitim Bakanlığı'nın tam gün eğitim konusunda kararlığını kanıtlaması gerekiyor.

Eğer bu konudaki tıkaç sendika ise ortaya çıkacak fotoğraf, yolun yürünmesi için yeterli olacaktır.

Bu, bir kanıttan öte, bir kuşağa bir borçtur.

Üstelik çok uzun yıllar, ertelenen bir türlü uygulanamayan bir borç.

Sorunlar karşısında, "çözeceğiz" demekten başka çaresi olmayan bir bakanlık ve "grevdeyiz" diyerek karşı duran bir sendika arasına sıkıştı eğitim.

Ama bizim bütün bunların arasında harcadığımız bir kuşak var.

Çok daha ciddi bir proje çalışmasıyla, tam gün eğitime bir an önce geçilmeli.

Bu alandaki destek de kullanılarak, eğitime ayrılan pay yükseltilerek, alt yapı sorunları konuşulmamalı artık.

Şehit Ertuğrul İlkokulu örneğinde de görüldüğü gibi, parasız eğitimi temel önceliği yapmaktan çoktan uzaklaşmış veliler.

Zaten, özel derslere ve okul sonrası etütlere önemli kaynak ayıran aileler, devlet eğitimi için de mali katkı yapabilecek gibi görünüyor.

Zaten yapıyor da.

Bu katkıların sonucunu gördükçe, yapmaya da devam edecektir.

Ama şimdi Bakanlığın katkı sağlayan ailelere de sistem için açılım bekleyen velilere de bir borcu vardır.

Kamuda tek mesai tartışmalarının da aşılarak, tam gün eğitim projesinin bir an önce hayata geçmesi gerekiyor.

Yoksa, bu dönem de biter, ya da olası bir erken seçim girip, konu yarım kalırsa, en azından bu konuda, devam için destek isteme hakkı yoktur, hükümetin.