Her sabah veda'larken beni annem

Oturur kapının önüne lirik bir türkü tuttururdu

Dağılırdı sabahın da sokağın da tarihin de ağır uykusu

kadındı sonuçta

toplasan da çıkarsan da gene bir top günah sürülürdü sırtına

Atardı kendini bir aynanın önüne

Anımsarım,

İntiharı yüzü'nden olurdu

Oysa pısırık bir çocukluktu kalanları

Tanımazdı lunapark ışıklarını uzaktan

Dudakları ruj bulaşmış düşlerini,

kucağında sallayıp uyutamazdı bildiği ninnilerle

Nefesi; kendi halinde bir güzdü annem,

anılarını sığdıramazdı düşündüğü vakitlere

boy atmış hüzün kalırdı yine de ömründen geriye

haciz konmuş aşkları

ve peşin ödenmiş ayrılıkları

gecikmiş bir yağmurun loş nakaratıyla çağırırdı adımı her defa

onbeşinde göçmen bir ergen

onbeşinde savaş görmüş büyük

onbeşinde ürkmüş bir küçük

Sabahtan akşama büyümüş biri

İfadesiz bir söz gibi gözlerine dağılırdı benim annem

Bakardı, ağlayamazdı

Dokunurdu bir şiire, ağlatırdı, susturamazdı...

BESTE SAKALLI

**************************** 

Posta Kutusu

Güneşin Doğuşu ve

Sabah Gemisi ile Gidiyorum Bu Şehirden...

Bir güneş doguyor sanki içime...

Biraz acı biraz üzüntülü

Sanki yeni bir döneme başlıyoruz

Bu sabah gemisi ile içimde pırıltı bir sevinç doguyor

Sanki bu gemi beni mutluluga çocukluguma ve başarı yoluma götürüyor

Sabah olmadan geceleri

Yıldızlar bana bakıyor ve gülümsüyor

Uyurken gözlerime bir pırıltı yüregime bir ışıltı giriyor

Gözlerimi açıp mutluluk ile güneşin doguşu ve sabah gemisiyle gidiyorum bu şehirden...

Buse Erdenay/Güzelyurt

***************

Sevgili Aziz Beyzade'nin sergisinden bir resmi ve resmin dedikleri hemen yanında...Kalemi ve fırçasıyla bu hafta bu sayfanın konuğu...

Solgun  Dünyada  yalnız  ve  ümitsiz.

Kurumuş  renksiz  imgeler  ve  karanlık.

Ne  hayal  kurmaktı ?

Ne  de  çare  aramaktı ,

bunca  başıboş anlamsız  ve  çaresizliklerde.

Sarıldı  kendine  ve sıkıca  tutunmaya  çalıştı.

Kapadı  gözünü,

Haykırdı  delice.

Bir  tufan  sardı  ansızın.

Delice  vurdu heryana.

Boyadı  siyahı  renklere..

Parladı  pembeler, kırmızılar ve morlar..

Bir  çiçekti  sanki  yeniden  doğan.

Kokusunu  duydu  bir  an.

Kokladı...Kokladı  ve  Kokladı..

Bedenini  hissetti  bir  an.

Varlığını , kendini  hissetti.

Gözünü  araladı

ve  baktı mutluluklara, mutluluklara, mutluluklara...

Resim ve yazı: Aziz Beyzade