Uzunca bir süredir yazı yazamadım, hatta pazar sayfamı da yapamadım.

 Cumartesileri ekran ekindeki sayfam da zaten oradan buradan derleme ve çok önceden hazırladığım biriktirilmiş yazılardan oluşuyor.

"Hayatta mısın?" diye mesaj atıyor okurlarımız haklı olarak; "hiç olmazsa pazar günkü sayfanı yap" diye kızıyor, sitem ediyorlar.

 Meğerse pazar sayfamdaki fotomontajların ne çok hayranı varmış, birçok kişi "Pazar keyfimizdi o fotomontajlar" diyor.

 Yazamadım bir türlü, yazdıklarımı da beğenmeyip yayınlamadım.

 Gazetede yorucu bir yeniden yapılanma çalışması içerisindeyiz ama yazamamamın nedeni o değil. Memleketin içerisinde bulunduğu genel olumsuz yapı, yazma şevkimi kırdı.

 "Halbuki neler yazılmazdı ki gelişen olaylarla ilgili?" dediğinizi duyar gibiyim. 

 Belki öyle ama sanki inanılmaz bir tekrara, bir tekerrüre dönüştü yaşadıklarımız ve yazdıklarımız.

 Sıkıcı tekrarlara...

 Acaba bendeki "bir ruh ölmesi mi?" diye düşündüm.

 Hayır işimi seviyorum, çalışma azmim ve enerjimden bir şey kaybetmedim ama köşe yazısı yazma işinde ara verme isteği doğdu bende.

 Her gün gazetelerdeki köşe yazılarını okuyorum, çok azı heyecanlandırıyor beni.

 Hep aynı şeyler, kelimeler değişiyor ama yazılanlar aynı...

 Okumayı çok seven birisi olmama rağmen, sıkıcı geliyor artık okuduklarım...

 Yazı yazmaya başladığımda eskiden kelimeler akıp giderdi ama artık o kadar rahat yazamıyorum nedense.

 Değişik bir ruh hali işte...

 Kesinlikle tembellik değil ama "ruh yorgunluğu" olabilir.

 O kadar çok telefonda konuşuyor, o kadar çok insanla muhatap oluyor ve o kadar çok yazı okumak zorunda kalıyorum ki sanki dolmuş, taşmış, tıkanmış gibi hissediyorum kendimi...

 Ama bu kadar ara tamam, artık şartları zorlayıp yazacağım.

 Belki her gün olmasa da en azından haftada üç- dört gün yazacağım.

***

 Geçenlerde öğrenciler geldi ziyaretime, "muhabir mi köşe yazarı mı daha önemli bir gazete için?" diye sordular, yaz tatili ödeviymiş.

 Cevabım kesindi, netti; ben oldum olası gazetede haberleri, köşe yazılarından daha üstün, daha değerli tutarım; bana göre bir gazete için muhabir daha önemlidir. 

 Mesleğe yeni başlayan arkadaşların bir süre sonra sorduğu soru; "Ne zaman köşe yazısı yazabilirim?" oluyor.

 Herkesin gönlünde yatan; köşe yazısı yazmak, köşe yazarı olmak.

 Ülkemizde o kadar özensiz davranılıyor ki bu konuda gazeteciliğin "g"sini öğrenmeden veya bilmeden ya da meslekle uzaktan yakından ilgisi olmadığı halde köşe yazarı olabiliyor insanlar.

 Bazı uzmanların kendi alanında yazı yazması elbette kaçınılmazdır ve yararlıdır ama onların "gazeteci" diye anılması, bu işten ekmek yiyen gerçek gazetecilere haksızlıktır.

 "Birgün" gazetesinde Türkiye'nin ilk kadın muhabiri Vasfiye Özkoçak'la yapılan röportajı okumuştum ve çok etkilenmiştim, geçenlerde "RED" isimli dergi de bir bölüm aldı o röportajdan.

 Vasfiye Hanım'ın şu sözleri ne demek istediğimi özetliyor aslında:

   "Benim için gazeteci demek, muhabirlik demektir. Muhabir demek, haber demektir. Halka en kısa zamanda olayları vermek demektir. Gazetecilik enstitüsüne girdiğim zaman hocamız Burhan Felek ilk konuşmasında, 'gazete haber için çıkar, gazete köşe yazısı için çıkmaz' demişti. İlk derste bunu öğrenmiştim. Gazete demek haber demekti, halka en iyi haberi götürebilmek demekti. Muhabir alt seviyede, görülüyor. Oysa ki muhabirlik seviye değildir. Gazeteyi ayakta tutan muhabirdir..."

 Bu basın emekçisinin söyledikleri umarım genç arkadaşlarımıza ışık tutar. Kadın o kadar güzel söylemiş ki hayran olmamak elde değil.

 Bence bu meslekte yeterince muhabirlik yapmadan, gereğince sokağın nabzını tutmadan, olayların içine girmeden, haberin heyecanını doyasıya yaşamadan hiçbir meslektaşım ofise çekilip de müdürlük, editörlük yapmasın, köşe yazısı cazibesine kapılmasın, insan ofise çekildi mi paslanıyor ve heyecanını kaybediyor, her şey zamanı gelince güzeldir, birikim, hayat ve meslek tecrübesi yazarın yazdıklarının derinliğini, değerini ve güvenilirliğini artırır, öncesinde bu işe kalkışmak başarısızlık getirebilir.

 Mesleğimiz başka mesleklerden kişilerce kuşatma altında ama hiçbiri gelip de muhabirlik yapmıyor, haber kovalamıyor, köşe başlarına yerleşip akıl veriyorlar sağa- sola, kendilerini de 'gazeteci' diye tanıtıyorlar gittikleri yerde, esas mesleklerine ihanet ederek, esas mesleklerini inkar ederek. Mutlaka aralarında başarılı olanlar, kendini geliştirenler vardır, takdir de ederiz ama bu yazarların çoğu gazeteci değil, sadece köşe yazarıdır.

 Gazeteciliğin "g"sini yapmadan, öğrenmeden, hiçbir zahmetine katlanmadan "imaj" uğruna mesleğimizin adını kullanıyorlar.

 O yüzden mesleğinizin kıymetini iyi bilin, sahip çıkın sevgili arkadaşlar ve unutmayın; köşe yazısı olmadan da bir gazete çıkar ama haber olmadan, yalnızca köşe yazılarıyla bir gazete çıkamaz. 

 Muhabirler ve onların yaptığı haberler gazetelerin can damarıdır, bilmem anlatabildim mi?