Yağmur yağıyor ve biz dışardayız. Herkes sığınacak bir dam altı ararken, biz paçalarımıza kadar ıslanmaktayız, hiçbir şey yok yanımızda, kazaklarımız yok, paltolarımız yok. Aniden bastırmış yağmur, etrafta kucaklarımızdan başka gidecek yer yok.

Önce saçlarımız, gerçek şeklini alıyor, gerçek kokusunu. Bir süre saç diplerimize kadar gökkuşağı kokuyoruz. Sonra alnımızdan boğazımıza, yüzümüzün bir yakasından diğerine damlalar iniyor. Her inişte incelerek, seyri aksayarak, hazanın başka başka resimlerini tenimize salarak iniyor. Senin kirpiklerinde kalıyor kimi damla benim dudaklarımda. Senin gözlerini dolduruyor kimi damla benim sözlerimi. Yanaklarımdaki patikalardan geçiyorlar sonra, nemleniyor ağlama derelerim. Son buluyor fazlasıyla kuraklık, şairsin kızım diyorum, olacak bu kadar ıslaklık!

Sana bakıyorum, yüzün soğuk ve donuk. Bekle diyorsun sanki, akıtana kadar senden önceki yıkıntıyı, bekle. Dolana kadar biraz kendime ve boşalana kadar senden öncesine sabret diyorsun. Üşüyorsun ama gururlu, bu sanki sadece ılık bir yaz yağmuru. Rüzgâr yok, koyu gri bulutlar yok, şubata daha çok gibi umarsız üşüyorsun.

Yağmur yağıyor ve biz dışardayız. Herkes sığınacak bir dam altı ararken biz paçalarımıza kadar ıslanmaktayız, hiçbir şey yok yanımızda, kazaklarımız yok, paltolarımız yok. Aniden bastırmış yağmur, etrafta kucaklarımızdan başka gidecek yer yok.

Ve sen sevgili direniyorsun yağmura ve kapına dayanmış bu nergis kokulu aşka. Ellerini birbirine kavuşturup alt dudağını öne döken bir çocuk inadıyla, her dokunulduğunda yeniden acıtan ve yeniden yırtan bir geçmiş edasıyla, direniyorsun. Uzaklaşıyorsun, hem de her uzaklaştığında kaçtıklarına daha çok yaklaştığını bilmeden uzağa sürüyorsun. Altına imzanı koyduğun sözlerin vakitsiz eskiyeceğini düşünmeden, bu yağmurun, içinde kaybolacağın bir şiiri dölleyeceğini görmeden uzağa sürünüyorsun.

Islanıyoruz, ıslandıkça daha çok çıplanıyoruz. Çıplanıyor söyleyeceklerimiz, bakışlarımız, göz göze konuşmalarımız, ve manalı dokundurmalarımız. Kalk git diyorum, gidemiyorum, kov gitsin diyorum, kıyamıyorum, tüm suçu yağmura yüklüyorum. Bu iklimin kumsalında sabahlamak hatta kışlamak istiyorum.

Islanıyorum, hatta o kadar yağmur yiyorum ki, bulut kokuyor artık nefesim. Dalıyorum, hatta o kadar düşüyorum ki, korku çalıyor artık ihtimal dediklerim. Ve evet, başa geliyor işte tahmin ettiklerim. Geliyor bana ve aşka 'git' deyişlerin. Onlar gelince gidiyorum ben. Bakmıyorum ardıma. Çoktandır hazırım zaten bu hazin elvedaya, gelmişken bu yazı da son noktaya, gerek yok bütün kışı ağrıtmaya. Dökülürüm ben kendiliğimden de yalnızlığa, bırakılmışlığımla aşkla, bu yağmur altına!

*************************

ZIT ANLAMLI ÇİÇEKLER

Korkuyorum

Bu aşkı ağrıtacak gözlerin

Düşürecek sana yetişmeye çalışırken heceleri biribirlerine

Yolunu kaybedeceğim kendime çıkan sokakların

Ve ellerimde kalacak yeni yapraklanan baharlarım

Her gelişin bir uslanmaz çocuk

Üzerine kar yağmış acıdan soğuk

Ya yine gidersen diye

Yastığım dört mevsim bulut

Biliyorum seninle zıt anlamlı çiçekler sevmeliyim artık

Kaçak bakışlarının yargılandığına tanık olmalıyım

Gözlerindeki susmaları yerinden etmeliyim yurdundan

Ve kendimi yeni ağarmış bir aşkın

Acısının rengiyle denk düşen bir ayrılığın gururuna terk edip

Sırf yalnızlığa esmeliyim

Beste SAKALLI

*************************

ALBÜM YAPRAĞI

Altay SAYIL'ın Arşivinden

Meriç Köyü

1950'li yılların ikinci yarısında Meriç (Mora) köyünden tipik bir Mesarya evinin iç avlusundan bir fotoğraf karesi var bu hafta albüm yaprağında. Fotoğrafta; telle kesilmiş bölümde hububat torbaları, ürünlerin gerisinde pencere içerisinde su testisi, pencere başlığında ekmeklerin konduğu tabaca olarak kullanılan dört askılı kahveci tepsisi, ve Moralı bir çiftçi görülmekte.

Çiftçinin oturduğu sandalye Kıbrıs'ın eski hasır sandalyelerinden. Sandalyedeki ahşap kısımlar şimdiki gibi modern atölyelerde değil de elde yuvarlak olarak yapılanlardan. Geçmişte köylülerin, kendileri yaptıkları bu sandalyelerden şu anda köylerde az da olsa bulunmaktaymış. Avludaki tavuk ve hindilerin yanısıra yine aynı evin hayvanı olan kara kaplumbağası(tosbağa) daire içerisinde görülmekte. Altay Sayıl'ın dediğine göre Lefkoşa'da 30-40 yıl öncesine kadar birçok evde su kuyuları varmış ve bu tip evlerde avlularda, bahçelerde tosbağa beslenmekteymiş. Örneğin kendisinin yaşadığı Alparslan Sokak'ta piyangocu merhum Halil Bey ile eşi merhume Fatma Hanım'ın evlerinde, su haznesinin yanında 4-5 kaplumbağa beslediğini, aynı sokakta bakkal Hasan Efendi'nin de bir kaplumbağası olduğunu hatırlıyor. Kaplumbağa beslenmesinin asıl nedeninin de uğur sayılması olduğunu ekliyor.

**********

POSTA KUTUSU

BANA KALSA...

Bana kalsa düşlerinin en yakınına

Konaklamak isterdim

Sen bana kızmazdın

Ve ben dilediğim gibi otururdum gönül sofranda

Elimde olsa dünyanın öteki ucuna kaçıp

Yalnız seni almak isterdim

Deli bir aşık gibi yaşamak

Ve sonra ölmek isterdim

Sağımda özgürlük

Solumda sen

Tepemizde sonsuz bir ışık

Hanife ZORBA

**********

DÜNYA EDEBİYATINDAN

İLK YAZ GELMİŞ

Bereketi çoğaltan bal rengi gözlerin

Bir de ufkumu büyüten aklın

Nasıl da yetişir günü dar bir zamana

Benim her büyümemde emeği olan kız

Toplamış da doğduğum yerlerin şafağını

İlkyaz gelmiş

Yurdum şimdi bahar açmış çiçek seli

Şimdi ülkem bütün pencerlerinde bahar çisesi

Metin TURAN/Ankara