Zor bir şey istemiyorum ki senden. Niye anlarsın ey sevgili her şeyi böyle tersten. Sen ki bu adanın köpük kokulu soluğu, gözleri mavinin en uçuk tonlu çocuğu, sen ki bakışları denizyıldızı kokusu, anlarsın ne istediğimi ve sevebilirsin, biliyorum bir deniz gibi bu yüreği.

Beni seveceksen deniz gibi sev diyorum sevgili, deniz gibi. Kıyılarında otururken ansızın çekiliver mesela. Bana içini göster, kabuklarını, içinde büyüyen yosun kılıklı korkuları, en mavi taraflarını. Bir müddet öyle kal. Gittiğini sanacak kadar kal. Sonra gel sakla yine kendini sularının en sığ yamaçlarına.

Beni seveceksen deniz gibi sev diyorum sevgili, deniz gibi. Konuşurken ya da şarkı dökerken bana o kadar yumuşak konuş, o kadar kadife söyle ki ne söylediğini çıkarmak için susturayım tanıdığım ağlamaklı limanları ve haylaz deniz fenerlerini, her bakışımın üzerinden geçerken başka başka renklerini duyurt sesinin, başka başka desenlerini.

Mesela kıyılarını o kadar benim yap ki, üzüldüm mü oraya koşayım, sevindim mi oraya. Ağladım mı orada boşalayım, kanadım mı orada kazıyayım, tuzu yarama orada bastırayım. Çapaklandığında umutlarım, orada yenilerine dolayım. Gidecek başka yerim olmadan yalnız sende kendime çoğalayım.

Deniz gibi seveceksen izin vereceksin demektir çocuk olmama, kumdan evler yapıp yapıp bozmama, anlamsız gururlar yoğurmama izin vereceksin. Kıyılarının üzerine adlarımızı yazmama, sonra da arasına fiyakalı bir kalp resmi yapıp, tam da ortasından ucu keskin bir ok geçirmeme izin vereceksin. O kadar küçülteceğim sevmeyi bazen, o kadar çocuklaştıracak. Sense sadece seveceksin bu arada, büyümemi seyrederek, çocukça hatalarımı sobeleyerek, gönlüne kum kaçırmama gülerek seveceksin.

Soluğunda kimsede olmayan o koku olacak, sen konuştukça orkide halinden utanacak, nergis boyun bükecek, petunyalar yüzün dökecek. Soluğunda hiçbir çiçekte olmayacak bir tat olacak. Tuzlu bir gün doğumu barındıran bir şey, bir tek bu adanın bağrında açan bir şey, sen gelmeden önce düşünceme değen, senden önce yüreğimin koridorlarında beliren bir şey.

Tam bir yerlerde bittiğimize, konuşacaklarımızın, söyleyeceklerimizin tükendiğine inanacağım, aniden karalarını fark edeceğim, yeni sığınaklarını, uzaktaki ve çok derindeki hayat belirtilerini, keşfedilmemiş memleketlerini mesela. Ve ben gelmeme karşı koyamayacağım. Geleceğim sana, umarsız, pusulasız, apar topar. Daha önce planladığım herşeyi unutarak, hesap kitap yapmadan, sularında boğulma olasılığımla geleceğim.

Sonra bir gün bakacaksın ben sende olacağım. Alışkanlıktan değil ihtiyaçtan, koynundan başka hiçbir yerde bu kadar ferahlayamadığımdan, ve hiçbir mehtaba soyunuk bir yürekle bu kadar uzun bakamadığımdan geleceğim yanına. Başka hiçbir sebep olmadan. Sırf beni deniz gibi seveceğinden. Sırf denizden bile güzel sevebilme ihtimalinden koşacağım yanına.

****************

SEN GİDİNCE

beni bir de sen gidince gör sevdiğim

bulutların içinde gör

beni en dalgalı halimle

yağmaya en müsait vaktimde gör

korkakken, çocukken, seni düşünürken gör

beni bir de sen gidince gör sevdiğim

gururların yıkıntısında gör

beni en vazgeçmiş halimle

kaybetmeye en yakın vaktimde gör

yorgunken, üşümüşken,

seni özlerken gör

şarkıların içinde kırılırken gör

beni en kadın halimle

alınmaya en müsait vaktimde gör

senden ümidi kesmişken

unutmaya sabıkalı sana

petunya kokulu bir şiirken

yarımken

isimsizken

bir hiçbirşeyken gör

beni bir de sen gidince gör sevdiğim

Beste SAKALLI

*****************

Albüm Yaprağı

BİZ HEP KADIN KALDIK ASLINDA...

Biz hep kadın kaldık aslında.Evet değişti entarilerimiz, belki kerpiçten değil artık evlerimiz, annelerimizinki kadar nasırlı değil ellerimiz, eskisi gibi iyi giyinmiş de değil düşlerimiz.Ama kadın kaldık dedim ya, biz hep karşılıksız sever kaldık, sevdiğine ömrünü serer, emeğe hakkını verir kaldık.Belki bazen ergenlik çağındaki bir çocuk kadar alıngan, olumsuzluklardan yorgun, takatsiz kaldık ama inatla toparlandık. Bizden yaşam bekleyenlere beklediklerinden fazlasını sunacak kadar, zaman zaman sevdiklerimizin hayatını anlamlandırmak adına kendimizi unutacak kadar hem de. Evet değişti entarilerimiz, belki kerpiçten değil artık evlerimiz, annelerimizinki kadar nasırlı değil ellerimiz, eskisi gibi iyi giyinmiş değil düşlerimiz.Ama kadınız biz hep kadın kaldın aslında.

Bu resim 1950-1960'lı yıllardan bir kare.O yıllarda Kıbrıs Türk halkının büyük bölümü tarım ve hayvancılıkla uğraşır, yaşamlarını; ürettiklerini tüketerek, üretim fazlasını da satarak sürdürürlermiş. Kadınlarımız da köydeki iş hayatının içinde olup, bahçelerde, bağlarda, harup ve zeytin toplamada, çoban eşleri ağıllarında, zaman zaman da davarlarını güderek, süt sağarak çalışırlarmış. Bunun yanında orakla ekin biçme, susam sökme ve kurutma, soğan hasadı, zeytin toplama gibi işlerle de uğraşırlarmış. Ek olarak iş paydosundan sonra evlerindeki tezgahta örücülük yaparlarmış.

Fotoğraftaki çarşaflı kadın ise ticaretle uğraşan o zamanki az sayıdaki iş kadınlarımızdan diyor Altay Bey. 1960 yılına kadar Lefkoşa'daki Faneromeni Kilisesi avlusunda kurulan Cuma Pazarı'nda, arap ülkelerinden getirilen tarak, hamam kesesi, hamam taşı, havlu, tor silecekler, çoraplar, pabuçlar, eski tip lamba gibi eşyaları satarken görüntülenen..(Fotoğraf ve bilgiler için Altay Sayıl'a içten teşekkürler.)

*********************

Posta Kutusu

DOĞMAMIŞ ÇOCUĞUMA ŞİİR

Önce bir adam girecek yüreğime

Beni tamamlayabilecek...

Beni çoğaltabilecek....

Beni çoğaltırken yüreğini akıtabilecek...

Yüreği yüreğimde gezinirken,

Bir cenin düşecek sevgi rahmime...

Sen düşeceksin ana yüreğime...

Senden önce sevgim büyüyüp güçlenecek

Bu güçle sana dair umutlar yeşerteceğim

Sen umudum olacaksın,

Umutların köreldiği bu koca dünyada

Sen dünyam olacaksın...

Kalabalığın ortasındaki yalnızlığımı giderecek

Bendeki ben olacaksın...

Benden önce geleceksin...

Tüm insani bencilliğimi kapatacak

Sencilliğimle bezeyeceksin dünyamı

Sana çarpacak yüreğim,

Her yanda, her anda sen olacaksın

Umutlarınla doğan güne bakacaksın

Sevginle ayaza yüz tutmuş geceleri ısıtacaksın

Sabret küçüğüm, en sevdiğim

Elbette doğacaksın...

Funda GÜLSEVEN