(Yazarın diğer yazılarını sayfanın en alt kısmında bulabilirsiniz)

“Durdum baktım arkandan sen giderken

   Kadın-erkek, Ana-oğul, Baba-kız… Değişik duygu boyutu taşıyan bu ilişkiler iki farklı cins arasında sürerken; toplumun biçimlendirme makinesinden de geçerler. Öyle bir makine ki, kurduğumuz hiçbir ilişki öbürüne benzemez.

   Yaşamın vazgeçilmez tatlarını ve kimi zaman da tatsızlıklarını barındıran ilişkiler olgusu hazır reçeteler sunmaz bize. Elde edilen doğru; O iki insan için, o noktada ve belki de kısa bir süre geçerli olacaktır. Değişken doğrular, kaygan zemine benzer. Kaygan zeminde yürümeye çalışmak; kendimizle ve dünyayla kurduğumuz bağı tehdit eder çünkü. Bundan dolayı; eşimizle, ana ya da babamızla, kız ya da erkek çocuğumuzla kurduğumuz ilişkide, süreklilik taşıyan doğrulara ihtiyacımız vardır.

   Güven, sadakat, sevgi, tutku, umut, beklenti ve daha nice doğrularımız vardır elimizde. Bu doğruları aradığımızda ve belki de bulduğumuzda içimize çektiğimiz havada bile zafer kokusu vardır: “Ben başardım”. Belki de bu yüzden; zaferi bir daha yaşama arzumuzdan, bir kavganın içinde buluruz kendimizi. Kavga sürerken bir de bakarız ki, kavgaya giriştiğimizle aynı takımdayız! Bizi ana, baba, evlat, eş, sevgili yapan kişilerle kavgadayız.

   Aynı takımın üyeleri arasında yapılan kavgalarda kazanan olmaz. Zafer de olmaz. Arayışlara kapılmak da her zaman çare olmaz: Başka bir evlat? Başka bir ana ya da baba? Bu ilişkilerin telafisi yok. Ama başka bir sevgili ya da eş için bu ‘telafisi imkânsız’ durum geçerli olmayabilir. Sırf o zafer duygusunu bir daha yaşama gayreti çiftleri yeni arayışlara sürükleyebilir. Kadın ve erkeğin ilişki tarihi bu arayışlarla doludur.

   Oyuncular değişse de bazen; sonuç değişmeyebilir.

   Sohbetimizdeki hareket noktamız da bu. İlişkilerimizde yaşadığımız gerilimler, tıkanıklıklar ve ‘eksik bir şeyler var’ duygusu. Bu duyguyu yaşamak ya da yok farz etmek arasında gidip gelebiliriz önceleri; ancak, ilişkiler söz konusu olduğunda, daha sonraya bırakma lüksümüz yoktur. Sorunu tespit etmek ve çözümü için harekete geçmek ilişkinin geleceği açısından, dönüm noktası olabilir.

Peki, ilk adım ne olmalı ve nasıl atılmalı?

   İlk adım, sorun olduğunu fark etmektir. Fark ediş çok geç olursa eğer, bu son adımınız da olabilir.

   Bundan dolayı ilişkilerin önemsenmesi gerekmektedir. Her şeyin yolunda olmadığı duygusuna kapıldığınız nokta ile, yolunda olmadığını anladığınız nokta arasında ne kadar süre geçti ve ne yaptınız? Diyelim ki; 12 yaşındaki kızınız, birden bire mi sizi eleştirmeye başladı? Odasında bu kadar uzun zaman geçirmeye ne zaman başladı? Ya da, karınız ne zamandan beri elmanın diğer yarısını size vermekten vazgeçti? Ne zaman bu kadar yaşlandı? O’nu sevmekten ya da O’nu görmekten ne zaman vazgeçtiniz? Birilerinin ‘kahramanı’ veya ‘biriciği’ olmayı ne zaman terk ettiniz? Ve en önemlisi: Bu sorunu çözmek için enerjiniz veya isteğiniz var mı?

   Yanıtlarınız, çözme isteğinizi ve gücünüzü gösterir. Yanlış bir yanıt, sizi doğru çözüme götüremez. Durumdaki ironi ise çözümde gizlidir. Çözümün doğru ya da yanlış olduğunu anlamak için sonucu görmek, yaşamak gerekir.

   İlk adımın belki de son adım olabileceği korkusu; doğru zamanda atılan doğru adımları ve uzlaşıcı, barışçı olsa da ilişkide temsil ettiğiniz rolü tehdit eder. Evlat, ana ya da baba, eş, sevgili olmaya ihtiyacımız vardır. Bunları başarıyla gerçekleştirdiğimiz inancı ise, korkuyu azaltarak yerine mutluluğu, hazzı, sevinci ve daha nice yaşam gereksinmelerini getirir.

   İlk sorulara verilen doğru yanıtlar, ikinci adımda kendimize doğru bir yolculuğa çıkmamızı sağlar. Dünyayı gezip gören ama yaşadığı kasabanın arka sokaklarından haberdar olmayan birisi isek; kendimizde bulacaklarımız bizi şaşırtacaktır. Ana ya da baba, evlat, eş, sevgili olarak kurduğumuz ilişkide durduğumuz yeri beğenmeyeceğiz şüphesiz. Kendimize doğru yaptığımız yolculuğun, kendimize yönelik bir savaşa dönüşme olasılığını da unutmamak gerekir. Kendimizi kendi savaşımızda yok etmemiz mümkündür; ancak bu bir yenilgidir. Yenilen ise sadece biz değiliz. Yola çıkıp adım atmamızı sağlayan her değerli kişidir: Evlat, anne, baba, eş, sevgili.

   Elde edilenin bir zafer olduğunu anlamak da mümkündür. Kendimize doğru attığımız her adımın bizi evlat, ana, baba, eş, ya da sevgiliye götürdüğünü çok çabuk fark ederiz. Gülümsemeler bile değişir bir anda; içine meraklı bir arayış girer. Onları bir daha keşfetme arzusu, acele adımlarla yolculuğun rotasını değiştirir. Onlara doğru atılan her adım, yaşamın istenilir tatlarına doğru giden yeni bir maceradır.

   En başta konuştuğumuz gibi: Bazen sadece bir adım yeterlidir. Esen kalın sevgili dostlar.