Bülbülyuvasının şakıyan kuşları birdenbire susunca, ilişkinin ışığının söndüğü düşünülür. Işık söndüğünde ya da söndüğü zannedildiğinde ilişkiyi bitirmeme gerekçeleri hazırdır: "Aşk bitti. Zaten bitecekti. Sürdüğü görülmüş mü ki! Ama bak, elimizde kocaman bir sevgi var. Hadi ona sarılalım." Öyle ya, günümüzün sevdaları oldukça sabıkalı bu konuda. Bir taraftan, ebedi aşkın ve tutkunun masallarda kaldığına inanırız; öte taraftan dondurma reklâmında bile bunları satmaya çalışırız. Bu da yetmezmiş gibi, kadın ve erkeğin gerçek hayatta oynadığı dansın büyüsünden nasibimizi almak isteriz.

Çok uzun ve keyifli bir dans olmasını umut ederek başlarız dansa. Bu umudu gerçekleştirmek için, canla başla çabalamaya da hazırızdır aslında. İşte ilişkinin rotasını tayin eden de budur: "Çaba gösterirsem, kaybetmem."

Bu çabalama sürecinin içeriği, ilişkinin geleceğini de belirler. Kendi istek, arzu ve beklentilerini tanımlamada yetersiz olan kişi, kendini ancak eşinin tepkileri ile tanımlayacak; bu durumda kendi istediği ve hissettiği davranışı geliştiremeyecektir. Duygusal tepkilere olanak veren bu durumda kişi, hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını düşünmeye başlayacaktır. Ne yaparsa yapsın, sihri tekrar yakalayamayacağı inancına kapılacaktır. Coşku ve tutku yoksunluğunu sevgisizliğe yoracaktır. Oysaki cevabı sevgisizlikte aramak; doğru bir çaba değildir. Buradaki doğru adım, ilişkinizde üstlendiğiniz rolleri gözden geçirmenizdir. İlişkinizde "o istediği için" yaptığınız davranışlarınız var mı? Lütfen bir gözden geçirin. Sevdiğiniz kişiye, eşinize kendinizi, istek ve arzularınızı baskı altında tutmadan yansıtabildiniz mi? Yoksa onun beklediği gibi davranırken bir yerlerde kendinizi unutmuş olabilir misiniz? Onun alınmaması, yanlış anlamaması için arzu ve isteklerinizi bastırdınız mı? "Benim hakkımda ne düşünür? Böyle davranırsam, yanlış anlar mı? Nasıl tepki verir?" tarzında düşünceleriniz oldu mu?

Bu düşüncelerin yarattığı gerilim çiftlerin birbirlerine endişe ve korku ile yaklaşmalarına neden olur. Kendi benliklerinin isteklerine kulak tıkayıp, sıradan davranış modelleri geliştirmeyi emniyetli bulurlar. Kaygı ve endişe giderek arttığından, son perdede birbirlerini suçlamaya ve karşılıklı can yakmaya başlarlar.

Bunun yerine, çiftlerin kaygı ve gerilimin üstüne gitmeleri ilişkiye olumlu katkı olarak döner. Çözülen çatışmalar çiftlerin ilişkisine şekil verir, duyguları taze tutar. İlişkisinin gerilimi ile yüzleşen kişinin kendine sorduğu sorulara bir bakalım:

"Neden gerildim? Ondan veremeyeceği kadar çok şey mi istedim? Onun beklediklerini verebilecek kapasitede olmadığımı düşündüğüm için mi öfkeliyim? Ve neden öfkemi ona yöneltmek için büyük bir arzu duyuyorum?"

"Onu sevdiğim zamanlar çok gerilerde kalmış gibi. Onu özlemiyorum. Sinirlenmem için varlığı yetiyor. Bu duygum gerçek mi? Yoksa sadece mutsuzluğumun tepkisi mi?"

"Beni terk edecek, biliyorum. Bağırıp çağıran bir sevgiliyi kim ister ki?"

"Hep onun istediklerini yapmaya çalıştım. Ne oldu?"

Bunlar değerli sorulardır ve üstüne gitmek gerekir. Kaygı ve gerginliğe rağmen ve ilişkideki duraklamaları göze alarak. İlişkideki gerilim; bireylerin gelişmesinde, kendilerini ve isteklerini tanımalarını sağlayan geliştirici dönemeçler olarak algılanmalıdır. Bir çift olmak, başka biriyle bütünleşmek; kendi benliğimizi kaybetmek demek değildir. Aksine, uzun süreli ilişkilerin en güçlü dostu, gelişmiş benlik algısıdır. Güçlü benlik algısına sahip kişiler, kendilerine değer verdiklerinden, duygularının dışavurumunda başarılıdırlar. İlişkinin, önüne çıkan engellerden güç alarak gelişmesine olanak verirler. Onlar da gerilim ve endişeler yaşarlar; ama her zaman kendilerini ve isteklerini ifade etmeyi bilirler. Başkalarından farklı taraflarını, duygu, düşünce, arzularını dile getirme ve kendi seçimleri olan davranışa dönüştürme becerisine sahiptirler.

Çiftlerin, bireysel olarak elde ettikleri benlik gelişimi, onların bağımsız kişilikler olarak birbirleri ile bütünleşmelerini sağlar. Bu bütünleşmenin içindeki aşk, sevgi, tutku, içtenlik gibi güzellikler, danslarının adımlarını oluşturur.

Kendilerini açığa vurmaktan korkmayan kendilerini keşfetmeyi ve ifade etmeyi başaran kişilerin dansı, özgür ruhların dansıdır. Esen Kalın sevgili dostlar.