Şu sıralar, memleketin pür hali evlere şenlik durumda. Ne tarafa baksam bir gariplik var. Memlekette, topyekun bir akıl tutulması durumu var. Sıcaklardan mıdır nedir, yönetenler de, yönetilenler de akıllara ziyan işler yapıyor. Olana-bitene fıttırmamak elde değil.

Beleşçilik, avantacılık iliklerimize işlemiş durumda. Ne yazık, devletin taraf olduğu her konuda bireyler, şirketler ve örgütlü gruplar, avanta peşinde koşturuyor. KKTC devleti, avantadan hayatların bir aracı haline geldi.

Kimisi kamuya fahiş ücret ve mali-sosyal haklarla 2. iş olarak kapağı atayım, bu arada dışarıda da çalışayım beklentisinde. Kimisi, ihalesiz malı götürme, servet edinme hevesinde. Kimisi, çalışmadan para, uyduruktan diploma alma, sınıf geçme kolaycılığında.

Kimisi devlete sırtımı dayayım, malı götüreyim beklentisinde. Kısacası, çalışmadan, emek koymadan karşılık alma beklentisi ile herkes KKTC devletinden bir şeyler bekliyor. KKTC devletini yakalayan beceriyor.

Çünkü, ortada bütçe hakkı sorgulama bilinci oluşmayan, sırtını TC'ye dayayan homojen olmayan bir vatandaşlar topluluğu ve onların sahip çıkmadığı; yönetenlerin ise "ne yapalım, böyle gelmiş böyle gider" dediği sahipsiz bir devlet var. KKTC devleti, herkese bir şeyler (para, mali menfaat, gayrımenkul..vs) vermiş, neredeyse iflas etmiş durumda.

Tamam, biliyoruz Kuzey Kıbrıs'ta çözümsüzlük şartlarında, ekonomi-politiği anlamında "ölümcül motivasyon mekanizmaları" var ve bundan dolayı da birey bazında hepimiz sapıyoruz, sapma gösteriyoruz ama bunun da bir limiti olmalı...

Biraz reklama girecek ama olsun, zaten tüm gelirini Kıbrıs Özel Eğitim Vakfı'na bağışladık. GİAD, Vargın Varer'in Halkın Sesi'nde, benim de Kıbrıs Gazetesinde yazmış olduğum 2003-2007 dönemi makalelerini tasnif ederek "Okyanusa Atılan Taşlar" ismiyle kitap yaptı. Ve geçenlerde de piyasaya sürdü.

Şu sıralar, olanı-biteni takip ederken, aklıma Dostum Vargın Varer'in, vaktiyle bir makalesinde Kuzey Kıbrıs'ta "avanta yaşama alışkanlıkları" üzerine yaptığı nefis bir ekonomi-politiği özeti geldi (Okyanusa Atılan Taşlar kitabı sayfa 227)...

Vargı'nın da makalesinde belirttiği gibi, toplumun önemli bir kısmı avanta yaşam felsefesini içselleştirdi, hatta bu felsefe artık genetik olarak nesilden nesile bulaşıyor.

Avanta yaşam felsefesi, bir toplumun başına gelebilecek en büyük felakettir. Kabul ediyorum, bir çıngıcık mayamızda vardı ama sağ olsun, bilinçli veya bilinçsiz TC yardımları ve müdahaleleri sonucunda artık bu hastalık iliklerimize kadar işlemiş durumda.

Hakikaten hasar büyük. Rekabetten kopuk bir hayatı kanıksadık artık. Hazıra konma ve beleş kazanımlar peşindeyiz. Rekabet etmeyenler, sonunda körelir. Eğer, bir toplumun elinden "oy verdiklerini bütçe açığı ile ya da demokratik değerleri ile sorgulama ve sınama fırsatı" alınırsa, olacağı budur.

Bütün bunlar, suni müdahalelerin, yardımların sonucudur. Seçenle-seçilenin sandıkta başbaşa kalamamasının sonuçlarıdır bunlar. Hesap vermeyen ve hesap sormayan bir demokrasiden daha fazlasını beklemek hayaldir.

Aslında, KKTC baştan kaybetti. Çünkü, bu devletin vatandaşlarının, hiç bir zaman "vatandaşlık ve aidiyat kavramları" emek ve üretim üzerinden gelmedi; bunun yerine vatandaşlık ve aidiyat kavramları, hep dağıtıma dayalı ganimet (mal, para..vb) ve kamusal fahiş menfaatler üzerinden geldi.

Haliyle böyle bir toplumda vergi bilinci ve adalet kavramları hep hasar gördü ve bireyler çoğu zaman davranışlarında sapma ve anomali gösterdi. Bunları görmezden gelmek, ekonomi bilimine ihanettir.

Neyse, inanın bana, son günlerde memlekette, ne "Merkez bankasındaki grev garagözlüğü, ne de Dome Otel'in işletmeciliğinin ihalesiz sendikaya verilmesi" ne çok üzüldüm. Bunlar bizim buralarda normal şeyler.

Zaten, ekonomik ve finansal hayatın kalbi olan Merkez Bankası gibi bir kurumda, grev olması ancak bizim gibi ekonomiden bihaber, "ekmek elden su gölden" sendikacılık mantalitesinin hakim olduğu yerlerde olur.

Şaka bir yana, Merkez Bankası'ndaki grevi yabancı biri duyarsa, bize kıçı ile gülecek haberiniz olsun. Ama Merkez Bankası'ndaki greve sadece gülüyorum, çok üzülmedim. Mevcut sendikacılık anlayışı ile bunlar doğaldır.

Ama KTÖES'in grev saçmalığı sonucunda, bakanlığın eğitimin iptal edilmesine onay vermesine vallahi çok üzüldüm. Öyle görünüyor ki, Bakanlık, bir grup fırsatçı öğrenci talebi ile zaten çalışmaya niyeti olmayan bazı öğretmenlerden gelen istek üzerine eğitimi iptal etti.

Bakanlık, ne yazık, bazı öğrencilerle-bazı öğretmenlerin al gülüm-ver gülüm kırışmasına teslim olup, eğitimin iptaline karar verdi. Eğitimin iptali olur mu yahu hiç? Aileler buna nasıl izin verdi, anlamış değilim. Aileler, öğrenciler istese bile devlet buna izin vermemeliydi ama devlet de populizmi seçti.

Ben de zannediyordum ki, çocuklarının eğitim hakkı çalınan velilerin, kaybolan eğitim süresinin takviye edilmesi için hem bakanlığın, hemde öğretmenlerin yakasına yapışacak. Ama yanılmışım. Çünkü, avantadan yaşam alışkanlıkları genetik hale gelmiş, nesilden nesile geçer olmuş durumda.