Yeni yetişen bir ressam ustasına sorar: 'Resmime ne zaman bitmiş gözüyle bakmalıyım?' Ustanın yanıtı şöyledir: 'Karşısına geçip de, şaşkınlıkla: 'Bunu ben mi yaptım!' dediğin zaman...'

BEN DE AŞKIN YALANCISIYIM

Artık şarkılar adamayacağım kuşlara

Adamakıllı yağmur kokmayacağım

Boydan boya kırlara uzanıp

Bedenimi saklayacak kadar büyüyen yeşilliklerin arasında

Bir çiçeği kıskandırmaya çalışmayacağım

Bana küsme bahar

Ben de aşkın yalancısıyım

Büyümüş de küçülmüş bir çocuk gibi

Boyumdan büyük laflar etmeyeceğim

Hissettiğimden daha vurgulu cümlelerle öpüşüp koklaşmayacağım

Akşam vakti kapıyı çıkıp

karanlıkta volta atmaya cüret etmeyeceğim dizelerin arasında

yazmayacağım işte

bana küsme şiir

ben de aşkın yalancısıyım

duymamazlıktan gelmek yok artık vapur düdüklerini

kalkan otobüslere başkası gibi bakmak

vapurların yabancısı olmak yok

kompartımandaki en kaçak yolcu benim muhakkak

kim vurduya gitti yine burada kalmak

kalamayacağım yine

sabahlarını kapılarda karşılamayacağım

ılıkça bir meltemin yüzüme dokunmasını kaldıramayacağım

kendimi yalnızlıkla kandıracağım

bana küsme şehir gidersem,

ben de aşkın yalancısıyım

Beste SAKALLI

************* 

YALNIZLIĞIN İPTALİ YASASI

Yalnızlığın yasası çıksa

Bilmem kaçıncı maddenin kaçıncı fıkrasına göre

Yasaklansa yalnızlık

Bir gülün begonyanın yanına ekilmesi yasası çıksa mesela

Bir çamın dutun dibine ekilmesi tartışılsa mecliste

Diyorum ki yasaklansa yalnızlık

Deniz martılar olmadan dalgalanamasa

Martılar başka bir martıyı koluna takmadıktan sonra uçamasa

Birileri birilerinin gözlerine bakmadan şarkılar çağıramasa

Gözler ve şarkılar buluşmadıktan sonra ikisi de konuşamasa

Yasası çıksa yalnızlığın diyorum

Bir ömrün aşksız geçmesi yasaklansa

Sevgiliyi öpmeden geçen her gün cezalandırılsa

Bir adam yalnız gezemese

Bir kadın yalnız uyuyamasa

Hayata damsız girilmese

Yasaklansa yalnızlık

Bu ömre yasaklansa

Beste SAKALLI

********************* 

DOĞU AKDENİZ KOLEJİ- ŞİİR DİNLETİSİ

Şiirin konuşulduğu her geceyi seviyorum ben. Yaşamın tortularını üzerimizden bir yorgan gibi çekip alan ve bizi çırılçıplak bırak şiir gecelerini...Seslerinden aşk, seslerinden sevda, seslerinden heyecan dokunan gençleri izlemek, büyülü elleriyle konuşturdukları müzikleri dinlemek, ruhlarıyla sahneye çizdikleri danslarını seyretmenin mutluluğunu bana hiçbir şey veremez..

Hulusi Yahi, Serpil Sarı, Şerife Erüreten, Derya Özmillet ve Sinem Tumburi'nin sorumluluğunda yine şiiri konuşturdu gençler. Yine içimizi konuşturdular geçen Cuma akşamı. Benim, Orhan Veli'nin Nazım Hikmet'in, Murathan Mungan'ın Arif Nihat Asya'nın, Aziz Nesin'nin, İlhan Berk'in şiirlerini seslendirdiler. Nasıl çarptı yüreğim dinlerken! Nasıl coştu!

Artsın okullarda ne olur böyle faaliyetler, çocuklarımızı şiirler okurken görelim, gençlerimizin ellerinde bembeyaz kağıtlar olsun sigara paketleri yerine, dillerinde Türkçe'nin en zarif sözcükleri... Aşkın güzelliğini, dostluğun anlamını, barışın ne demek olduğunu en güzel konuşandan dinlesinler, şiirden....Çünkü onlar da çok yakında büyüyecekler.Onlar da bir sonraki nesilden beklemesinler bizler gibi. 

Hep konuşulur ve yazılır okuyucu ve yazar arasındaki ilişki. Hep tartışılır.Bir eserin öznelliğinin üzerinde durulur sıkça, yazan kişinin yaşamını yansıtışı merak konusudur genelde. Halbuki hiçbiri değildir sonuçta. Sanatın her alanında, okuyucusuz, seyircisiz hiçbir eser tamamlanamaz.Ve hangi duygularla hangi hislerle yazılmış olursa olsun,okuyucusunun ve seyircisinin yaşamıyla ve gözüyle tanımlanır ve algılanır günün sonunda.Yazar kendi hikayesini yazmışsa bile, eser okuyanının ya da seyircisinin verdiği şekille son halini alır.Bu yüzden her okunan her yazının, şiirin, bakılan resmin herkeste farklı bir parmak izi olur.Başka bir kimliği, adının çok ötesinde bir ismi olur.Jean-Paul Sartre'nin 'Edebiyat Nedir' adlı kitabında bunu şöyle tanımlar: Sözcükler, duyduklarımızı kışkırtmak ve sonra onları bize doğru yansıtmak üzere kurulmuş birer tuzak gibidir oradadırlar, her sözcük bir aşkınlık yoludur, duygulanımlarımızı alevlendirir, adlandırır,düşsel bir kişiye yükler,bu kişi de onları bizim yerimize yaşar. Sözcük bu tutkulara birer amaç, birer görünge, bir ufuk kazandırır. Böylece okuyucu için her şey yapılmayı beklemektedir. Yapıt ancak onun yetenekleri ölçüsünde vardır.