Aşağıdaki satırlar, değerli dostum Ahmet Erdengiz tarafından elektronik postayla ulaştırıldı bana...Klasikleşen sinema kahramanı Indiana Jones'a dair bu köşede yayımlanan yazım üzerine... Erdengiz'in bu satırları beni çok etkiledi, çok duygulandırdı ve acılı ülkemiz adına çok düşündürdü... Şu anda teknik komitelerde uğraş veren, bunun yanı sıra kayıp şahıslarla ilgili resmi misyonunu sürdüren Dışişleri Bakanlığı Genel Müdürü sevgili Ahmet Erdengiz, Kıbrıs'taki siyasi faciaların masum kurbanlarının kemiklerini her türlü koşul altında arayan o özverili ekibin destanını sığdırdı adeta birkaç paragrafa... Duygularını paylaşıma açmandan dolayı teşekkürler dostum Erdengiz...

"Ahmet Bey Kardeşim,

"Tehlikeyi Seven Bir Arkeolog...' başlıklı yazınızı ilgiyle okudum. Yalnız böylesine cesur arkeologları bulmak için Holywood'a kadar uzanmanıza hiç gerek yok. Şu anda mensubu olduğum Kayıp Şahıslar Komitesi'nde görev yapan yirmiye yakın iki toplumlu arkeolog grubuna bakmanız yeterli.

Bu genç arkadaşlarımız herkesin klimalarının soğukluğuna, sobalarının sıcaklığına sığındığı günlerde, özveri ile yılmadan görev yapıyor. Bataklıklarda, dağlarda, çöplüklerde, bir kişinin sürünerek girebileceği kovuklarda, kuyu diplerinde, kavurucu sıcaklarda, dondurucu soğuklarda çalışıyorlar. Düşen kayalara, yıkılan kuyu duvarlarına, vücutlarını yara bere içerisinde bırakan cam-şişe kırıklarına, paslı ve keskin inşaat demirlerine aldırmadan. Yazın yılanlara, akreplere, çakır dikenlerine kışın vıcık vıcuk çamura ve bıçak gibi kesen ayaza meydan okuyarak çalışıyorlar.

Hiçbiri, bizim Indiana Jones gibi ne düzmece kahraman, ne de tehlikeli sahneleri için dublöre sahip. İsimlerini de zaten kimse (ne devlet ricali ne de halk) bilmiyor, bilmek de istemiyor. Bizim Indiana Jones'un aksine şöhret olmak gibi kaygıları da yok, hatta kimseden (tekrarlayalım ne devlet ricalinden ne de halktan) teşekkür beklentileri de yok; bugüne kadar zaten kimse de bu zahmete katlanmamış, ne Rum ne de Türk. Onlar Oscar peşinde de değil, onlar için en büyük ödül bir acılı ananın, eşin, çocuğun acılarını dinlendirecek kalıntılara ulaşmak. Peşlerinde "Sovyet ajanları" da yok. Buna mukabil her iki tarafta da onları tehdit eden, hakaretler yağdıran "süper milliyetçiler" var. Onlar buna da aldırmıyor. Kazacak yerleri ve başları üstünde onları yazın güneşten, kışın yağmurdan koruyacak şemsiyeleri, bir de grubun fotoğraf uzmanı Turgut Vehbi'nin baba şefkati ile onlara taşıdığı sandviçler oldukça hiçbir şey onların şevkini kıramıyor. Onlar 20 yurtsever Türk ve Rum genci. Kahraman arkeolog Indiana Jones mu dediniz?.. Teşekkür ederim almayayım, bizde ondan 20 kişi var, hem de hakikisi.

Selamlar,

Ahmet Erdengiz"

* * *

"Polisteki şiddet" olayına değinen bir deste okuyucu mektubundan ve sözlü yakınmadan sadece ikisi:

"24 Mayıs'ta Gazimağusa'da 25 yaşında bir gencin polisler tarafından darp edilmesi konusunda bir yazı yazmanızı bekliyoruz. Bu konuya herhalde yabancı değilsiniz. Bence bu çok korkunç bir olay. Bu tür olaylar polis tarafından her zaman oluyor. Ama bu kadarı fazla bence. Yazınızı bekliyoruz..."

Ve ikincisi:

"Asayişsizlik olaylarının gittikçe çoğaldığı ülkemizde sığınabileceğimiz ve güvenebileceğimiz tek güç polis. Halbuki polis kontrolü altındaki insanların sık sık yaşadıkları işkence ve psikolojik baskı olaylarına baktığımızda güvendiğimiz bu tek dağa da kar yağıyor. Son olarak Mağusa'da bir genç adamın polis nezaretindeyken başına gelenlerin feci fotoğrafları basına yansıdı ve hepimiz de şok olduk. Bunlar ülkemize yakışmayan asla tasvip edilemeyecek manzaralar. İnanıyorum ki, polis nezaretinde başına gelen üzücü olayları sineye çekerek halka açıklamayan çok sayıda insan daha vardır. Yüzde yüz suçlu bile olsa hiçbir insana bilhassa güven duyulması gereken polis tarafından bu tür onur kırıcı işkenceler yapılamaz. Engizisyon devrinde miyiz?.."

Her iki mektubun açıklanması istenmeyen imzaları yanımda. Bana kalırsa, gerek bu mektuplarda, gerekse buraya alamadığım benzeri diğer tepki mektuplarında imzaların saklı tutulmasının istenmesi bile, polisle ilgili çekingenlik ve korkunun göstergesi...

Benim düşüncem mi?..

Görüşlerine ve duygularına katılmamış olsam bu okuyucu mektuplarının köşemde işi ne?.. Polisimizi her zaman insan haklarına ve hukuka saygılı bir kurum olarak görmek isteriz. Gazete sayfalarına yansıyan işkence gerçeği, bu beklentilerimize maalesef ters geliyor.

* * *

LEFKOŞA'NIN CİĞERLERİNİN ELEKTRİKSİZLİK VE SUSUZLUĞA MAHKUM EDİLİŞİNİN 141'NCİ GÜNÜ... ÇOCUKLARIMIZIN EMANETİ OLAN PARKLARA KARŞI UYGULANAN KOMPLOYU VE DUYARSIZLARI PROTESTO EDERİM.