Duraklarda otobüs bekler, hep batıya bakardı...

"Neden kuzeye değil de batıya diyen de çıkmazdı...

Yoldan geçer araçları sayar, sürat yapanlara içinden küfreder, sessizce bir sigara yakardı...

Oradan geçenlere göz ucuyla bakar, konuşmak istemediği biri varsa heykel gibi dururdu...

Bazen burnunun dibinde biten adama bile bakmaz, eğer karşısındaki hâlâ bu olumsuzluğa karşın seslenirse, sadece "Nasılsın" der, yine istiridye gibi kabuğuna çekilirdi...

***

Sırtında kış aylarında siyah bir pardösü vardı...

Yaz aylarında ise gök rengi bir gömlek ve solmuş bir kot giyerdi...

Titrek bir kemanın yayından çıkan ince bir nağme yayılırcasına gözlerinde hüzün bulutları taşırdı...

Keskin bir bıçağa benzeyen dudaklarının gülmek için açıldığını gören insan sayısı azdı...

Bu nedenle ona birçoğu "Gülmeyen Adam" adını yakıştırmıştı...

***

Kaybolan şehrine mi isyan ederdi, yoksa kaybolan gençliğine mi bilinmezdi...

Beton mevzileri siper yapmak için salladığı kazmanın, ellerini nasırlaştırdığına üzülür...

Bir genç kızın pürüzsüz elini sıkarken, hep aynı hüznü duyardı...

Bir gül kadar zarif, bir demir kadar katı oluşu da belki bundandı...

***

Sonunda birilerine kızıp evine çekildi...

Ondan sonra yaşanan tüm olayları gazete, radyo ve televizyondan izledi...

Aralık tuttuğu perdelerin arasından arada bir sokağa bakar, gelen geçenin profilinden ülkenin halini anlardı...

Belli ki bu manzaradan memnun değildi...

Çünkü onu bir kez daha bu ülkenin sokaklarında gören olmadı...

Oysa yazdı mı, zehir zemberek yazılar yazar, usta kalemi her köşede anında ses verirdi...

***

Elbette hayatında bir bilinmez vardı...

Ve bazı bilinmezler hayatın gerçeğiydi de aslında...

Aralık duran pencere kapandığında ömrüne son noktayı koyduğu da anlaşılmıştı...

Sessizce çekilip gitmeyi yeğlemişti anlaşılan...

***

Yıllar sonra bir gece birileri ondan bahsetti...

Usta kaleminden ve üstün zekasından...

İş döndü dolaştı ve küskünlüğüne geldi...

İnanılacak gibi değildi ama onun da kırık bir hayat hikayesi vardı...

Onu bu kadar hayata küstürecek hikaye bu muydu belli değildi...

İyi bir insandı ama hüznün esiriydi....

Yaşasaydı daha fazla üzülecekti...

Çünkü, çirkinlik adına değişen çok şey vardı...