"Rabbin, yalnız kendisine kulluk etmenizi ve ana - babaya da iyilikte bulunmayı kesin olarak emretti. Eğer ikisinden biri veya ikisi, senin yanında iken ihtiyarlayacak olursa, onlara karşı "of" bile deme; onları azarlama! İkisine de hep tatlı söyle! İkisine de şefkat ve tevazu ile kol kanat ger ve de ki: "Rabbim, beni küçükken terbiye edip yetiştirdikleri gibi, Sen de onlara merhametinle muamele et! (İsra Süresi: 23 - 24)

Karlı bir kış gecesi acı bir kaza oldu,

Bir aileden yalnız ana-oğul kurtuldu...

Artık eve en uğrak misafir gariplikti,

Ana, sezdirmese de gözü iplik iplikti...

Bir şey olmamış gibi kül bastı yarasına,

Gül gibi yetiştirdi güzel oğlunu ana...

Ay oldu evlât için saçlarının siyahı,

Etti nice geceler başucunda sabahı.

Kendi hastalanınca alamazken bir ilaç

Etmedi çocuğunu mertlere dahi muhtaç.

Hem de iyi okusun diye oğlunu ana,

Büyük şehre yolladı yüreği yana yana...

Oğul da kıymet bildi, kışı eyledi bahar,

Elinde kurdeleli, takdirli diplomalar...

Bir başarılı oldu, doymadı madalyaya,

Bilgisi yeri aştı, taştı güneşe, aya.

Böylece çiçek çiçek oğul meyveye durdu,

Tam o anda dalına bir rüzgâr tokat vurdu...

Oğul da her nedense kapıldı esen yele,

Güzelim ağacından meyve geçmedi ele...

O fırtına, meğerse aklı çelen bir kızdı.

Şimdi gencin her nabzı, ona ait nabızdı...

Kız da bir tuhaftı ki; beni istersen dedi;

Yalana yaşlar döküp; ya annen, ya ben, dedi....

Üzgün ana ne dese kâr etmedi oğluna,

O pembe gül goncası, dönmüştü bir yosuna...

O çilekeş anneye neler çektirdi oğul,

Yetmemiş gibi bir gün, kirli elinde bavul,

Terk etti ocağını, annesiz yaptı düğün,

Gözleri çeşme ana, arayıp durdu her gün.

Sen nasıl zehir verdin, sana şerbet verene?

Nasıl diken batırdın sana kanat gerene?

Can gülümdün, yâr sanıp ağyar elinde soldun

Yazık, bir yosma için annene hain oldun!

Ver, ver ana borcunu, bu kadar azap yeter,

Borcun kendinsin oğul, sen kendini geri ver!

Olmaz, ödemem diye düşme sakın cinnete,

Ana borcu bitmeden giremezsin cennete!..

Doğusu batısıyla bu anne Anadolu,

Irmaklar onun gözü, ağaçlar onun kolu.

Toprağım, vatanımdır, bu anne milletindir,

Bu anneden kim mahrum, o öksüzdür, yetimdir.

Ey yiğit, bil ki o kız, düşman denen yabancı

O kız, tarihten beri Türk milletine sancı

O kız, bazen şeytandır, bazen de bir kör nefis,

O kız, gerçek güzeli göstermeyen kara is!..

Oğul, sakın aldanma o kızın yaldızına,

Hayırlı bir evlat ol, ana yâr olsun sana!..

Cennet gibi bir diyar, ana gibi yâr olmaz,

Ey SEYRİ, anasızlar, hiçbir zaman var olmaz!..

M.A. EŞMELİ