Ertesi gün Surf Center’da buluşmak üzere anlaşıp, Fethiye - Hisarönü’nde internetten bulduğumuz otele doğru yola çıktık. Oteli telefonla arayıp, geldiğimizi ve yerlerini tarif etmelerini istedik. Otele vardığımızda ise henüz otelin açılmamış(!) olduğunu gördük... Biz şaşkın şaşkın çevreye bakarken,  yanımıza otelin müdürü geldi. Küçük bir yanlış anlama olduğunu, aslında bizi beklemediklerini ama istediğimiz odayı pardon(!) ‘suit’i seçebileceğimizi söyledi. Yani, otelin ilk ve tek müşterisi bizdik!.. St. Nicholas Hotel Delux Suit  Hisarönü’nde muhteşem bir yerde. Ölü deniz’e tepeden bakan bir havuzu var dersem nasıl bir manzarası olduğunu hayal edebilirsiniz. Odasının ortasındaki jakuzisiyle de, inanın bana uzak doğu otellerine taş çıkarır. Ertesi gün, sanki tatilde değilmişiz gibi sabahın köründe kalkıp, saat dokuzdaki çalışmamız için yola koyulduk. Surf Center’a geldiğimizde diğer çalışanlarla da tanıştık. Çalışanlar ya kuzen ya da kardeş. Burası, tam bir aile şirketi…  Samimi bir aile ortamı içinde kurs alıyorsunuz. Bize verilen bir saatlik teorik dersin ardından, elimize tutuşturulan ‘kite’ların küçük versiyonları ile karada ilk çalışmalarımıza başladık. Çevrede, acemilik aşamasını geçmiş, büyük ‘kite’larla karada çalışanlar, hatta suya girenler vardı. İşi ilerletenleri suyun üzerinde, uçarcasına yol almasını seyretmekse son derece keyifliydi.

Benim bu işi pek kıvırabildiğim söylenemez; zira, ‘kiteboard’u elime aldığımın ilk dakikasında onunla  birlikte uçuyordum. Öğrenilmesi gereken ilk hareket,  havada sekiz yapmak ve dengeyi korumaktı; ama bu görüldüğü kadar kolay bir şey değilmiş… Ben denge özürlü çıkınca, baktım ki olacak gibi değil, hep merak ettiğim rüzgar sörfüne geçiş yaptım. Bir saatlik dersten sonra, tüm denizler benimdi. Bata çıka, düşe kalka yol aldım. Laf arasında o kadar marifetli çıktım ki olmaz olanı başardım, öğrenci ‘board’unu ters düz ettim. Az biraz bu işten anlayanlar bilir; bunu başarmak gerçekten zordur !..

Boş bir günümüzde de Kelebek Vadisi’ne gidip,  geçmişi yad ettik. Bundan 10 sene önce, çadırlarda kalıp kamp yaptığımız Kelebek Vadisi’ne, bu defa dağların üstünden baktık. Kıyıda hala çadırların olması ve kıyının ve doğanın korunuyor olması beni şaşırttı ve sevindirdi. Değişen tek şey; dağın sırtına, Kelebek Vadisi’ne kartal gibi tepeden bakan butik otellerin yapılmış olması…

Çalış Plaj’ın da zaman zaman rüzgar bekleyerek, zaman zaman suda debelenerek üç-dört gün geçirdik. Sonradan nereden estiyse, hadi Alaçatı’ya gidelim, dedik. Alaçatı rüzgarının bol ve denizinin sığ oluşuyla bulunmaz bir sörf merkezi. Alaçatı’da tatil, lavanta ve adaçayı kokuları içinde, taştan binaların arasında uzanan daracık sokaklarında gezinip, lokantalarının  yola taşan masalarında, zeytinyağlılardan kurulu bir sofrada yemek yemek ve sörf yapmak demek. Butik otel kültürünü benimsemiş Alaçatı’da, sezon döneminde boş oda bulmak neredeyse imkansız. Biz şans eseri birilerinin son anda iptal ettiği bir yere, bir anlamda konduk!.. Kaldığımız Manastır Otel’de, yine bütün Alaçatı otelleri gibi taş binadan yapılmıştı. Otelin görünüşünün oldukça hoş; fiyatının ise oldukça uygun  olduğunu belirtmeliyim ...

Sörf yapmayı düşünenler varsa; Alaçatı’da, rüzgar ve ‘kiteboard’un kurs ücreti, Fethiye’deki fiyatların  neredeyse iki katı kadar. Buna karşın, ortamın çok daha elit olduğunu kabul etmek lazım. Bir çok sörf okulu var, ama denizde adım atacak yer yok. Sörf yapanları, kocaman Akdeniz salatasını mideye indirirken  seyretmekse çok zevkli. Ben öyle yaptım !..