Barış Harekatı'nın ikinci aşamasının kutlandığı şu günlerde, harekat sonucu kurtarılan bölgelerden biri olan Serdarlı ile Gönendere arasında dikilen Mehmetçik heykelinin üzerinde yukarıdaki ibare yazılı...

20 Temmuz 1974 Barış Harekatı'ndan sonra devam eden toplu katliamları önlemek amacı ile 14 Ağustos 1974'te 'Ayşe tatile çıkabilir' parolasıyla başlatılan İkinci Barış Harekatı ile şimdiki sınır çizilmişti.

KKTC Kültür ve Dayanışma Derneği Yönetim Kurulu Başkanı Mürüde Sevicer'in verdiği bilgiye göre, Türk Ordusunun simgesi olan Mehmetçik heykeli, Sivil Savunma Teşkilat Başkanlığı, Serdarlı Belediye Başkanı Mehmet Kerimoğlu, Gönendere Muhtarı Mustafa Bostancıoğulları ile yapılan mahalli tetkik neticesinde Serdarlı-Gönendere Ana Yolu üzerinde uygun görülen noktada düzenlenen park içine yerleştirildi.

Kömürü yeryüzüne çıkaran ve ülke ekonomisine kazandıran, bu uğurda çok şehit veren Türkiye Maden İşçileri Sendikası'nın işçileri tarafından Ankara'da Meposan atölyesinde imal edilen Mehmetçik heykeli 6 Ağustos 2008 tarihinde Türk Hava Kuvvetleri'nin C-160 uçağı ile KKTC'ye getirilmişti.

Tabii ki açılış töreninin, Türk Mukavemet Teşkilatı'nın (TMT) 50'nci kuruluş yıldönümüne denk getirilmesi de ayrı bir anlam ifade etmektedir.

Yunan Cuntası'nın emrinde olan Rum Milli Muhafız Ordusu ile Yunan Alayı ve EOKA B'nin müştereken gerçekleştirdiği 15 Temmuz 1974 darbesinden İkinci Barış Harekatı'na kadar Kıbrıslı Türkler çok zor günler geçirmişlerdi. Üstelik hem Kuzey'de, hem de Güney'de!..

Gerçi acı ve ızdırap dolu yıllar 21 Aralık 1963'ten itibaren başlamıştı, ama toplu katliamlar daha çok İkinci Barış Harekatı öncesi gerçekleştirilmişti.

O günlerde 'savaş muhabirliği' de yapmıştık. Osman Rekor'la birlikte Monarga Boğazı'ndaki Rum deniz üssünün bombardımandan sonraki durumunu görmüş, fotoğraflamıştık. İskele'de Rum yeraltı tedhiş örgütü EOKA'nın lideri Grivas'ın evini de resimlemiştik. Şenay Kebapçı, çiçeği burnunda genç bir bayan polis olarak bölgede görev başındaydı...

Lefkoşa'ya dönerken, kullandığımız yol üzerindeki köylerde mola verir, neler olup bittiğini sorar, bilgi alır ve yolumuza devam ederdik. Bir köye vardığımızda halktan eser yoktu. Köydeki evlerden birinde sadece çok yaşlı yatalak bir karı-koca bulmuştuk. Onların da olup bitenlerden haberi yoktu herhalde. Olsa da konuşamazlardı. Nereye gitmişti bu köylerin halkı?.. Bizimle birlikte Türkiye'den de birkaç gazeteci ve Barış Harekatı'nda görev yapan bir hava yüzbaşısı vardı.

Evlerde kimsecikler yoktu. Nihayet komşu köylere giderek sormaya başladık. Atlılar'da Hasan isimli bir çoban varmış ve bir tek o köy dışında gizlenerek hayatta kalabilmiş... Araya araya Çoban Hasan'ı sonunda bulabildik.

Bir şeylerden korkuyordu. Sakinleştikten sonra, "Köyün hemen dışında ıslak bir toprak var" demekle yetinir yetinmez, bizleri oraya götürmesini istedik.

Ağustos sıcağında bu ıslaklığın ne olabileceğini öğrenmeye çalışırken, elimizdeki değneği toprağa soktuğumuzda, acı gerçeği öğrenmiştik. Kan izleriyle topraktan çıkan değneği bırakarak, kazmaya başladık. Keşke kazmaz olaydık. Katliam çukurunda ilk gördüğüm kadın, tanıdık bir simaydı. Minicik yavrusunu kucağına almış dehşet verici bir tabloydu. Öteki çocukları da yanındaydı.

Katliam günlerinden bir süre önce Lefkoşa'da Kızılay Arkası Göçmen Evleri'nde tanımıştım kendisini. Bir akraba ziyaretine gittiğimde o da çocuklarıyla birlikte komşu evde kalıyordu. Tavukçu'nun eşiydi.

Burunlarımıza mendil bağlayarak, kazdıkça daha nice savunmasız ve masum insanlar çıkmıyordu ki!.. Bebekler, çocuklar, gençler, yaşlılar...

Hiçbir ayırım gözetmeksizin zorla toplu mezara indirilmişler, makineli tüfeklerle taranmışlar, sonra da buldozerlerle üzerleri toprakla örtülmüştü. Ardından Muratağa ve Sandallar!.. O nedenle söz konusu köylerde ne evlerde, ne de sokaklarda insan görüyorduk.

Lefkoşa'ya karmakarışık duygular içerisinde, perişan bir halde dönmüştük. Durumu Dr. Küçük'e bahsettiğimde, BM nezdinde temaslar kurulmuş, ertesi günü de tüm yabancı muhabirler olay yerine gitmişti.

Şu küçücük adamızda olup bitenlere bakınız. Daha dün Bosna'da bir köyde üç ayrı 'toplu mezar' bulunmuştu.

Kıbrıs Türkü, bunları yıllar önce yaşadı, gördü ve geçirdi. Onun için değil midir ki, kuyulardan, çukurlardan hala daha insan kemikleri çıkarılıyor!..

Tüm bunlar, ENOSİS (adayı Yunanistan'la birleştirme) sevdası uğruna!..

Bu tarihi gerçekler ışığında siz, Devlet ve hükümet yetkilileri olarak Atlılar-Muratağa-Sandallar Şehitliği'ndeki törende neredeydiniz? Orada Kıbrıs Türk Barış Kuvvetleri Komutanı Korgeneral Hilmi Akın Zorlu ve Güvenlik Kuvvetleri Komutanı Tümgeneral Mehmet Eröz hazır bulunurken, ilk olarak Kaymakam Vekili'nin anons edilmesi ayıp değil midir?.. Bilinçli mi yapılmıştır, bilinçsizce mi?..

Ne olursa olsun; varsınlar bildikleri yolda devam etsinler. Zaten KADEM sonuçları her şeyi net bir şekilde göstermektedir. Korgeneral Kıvrıkoğlu'nun da ifade ettiği gibi, Kıbrıs Türk halkının, Türk Silahlı Kuvvetlerine güveni yüzde 96'ların üzerindedir.

Kaldı ki, Şehitlikte halkın kendilerine tepkisi ve askerlerin çelenklerinin konulması esnasında alkış tutulması önemli ve anlamlı bir mesaj değil midir?..