Bu hüzün çemberinden kurtulmak için ne olur yetkilileri göreve çağırın, ilgili merciler birşeyler yapsınlar, bazı şeyleri düzeltsinler ki bizler de uzun zamandır kaybettiğimiz yaşama sevincimize kavuşalım. Aksi halde gerçek olan şudur ki, çok kısa bir zaman sonra Kıbrıs Türk toplumu olarak gerek ruhsal gerekse bedensel olarak son derece hasta bir toplum konumunda olacağız. Durumumuz çok vahim

  Toplumsal ruh sağlığımızın bozuk ya da bozulma tehdidi altında olduğunu yazdım dün. Çok sayıda okuyucu tepkisi aldım. Yansıyan tepkilerin tümü de, "Yazdıklarında yüzde yüz haklısın" diyordu öz olarak.

  Mutluluk, sağlıklı bir yaşam için vazgeçilmezdir.

  Anımsayalım, Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat, "Marazi bir toplum olduk" dediği zaman farklı yaklaşımlarla ele almıştık "Marazi" tanımlamasını.

  Ancak sanırım kimse toplumun mutluluktan uçarken Cumhurbaşkanı'nın karamsar bir tablo çizdiğini söylemedi.

  Mutlu olmayan, ruhu kararmış insanların verimli, başarılı olması olası değil.

  Deveye, "Boynun neden eğri?" diye sormuşlar. O da, "Nerem doğru ki?" diye soruya soruyla yanıt vermiş.

  Bizim toplum yapımızda da her yanımız yamuk yumuk olsa da öncelikli tamir edilmesi gereken yanımız toplumsal ruh sağlığımızdaki bozukluktur.

  Yazımın başlığı dün bana yansıtılan okuyucu mektubundan alıntı.

  Yorum eklemesi yapmadan Mağusa'dan ismini G.A olarak yazan okur mektubunu sizlere aktarıyorum:

  " Sayın Hastürer,

  Kıbrıs gazetesindeki köşenizde yazdığınız yazılarınızı her gün büyük bir takdirle okuyorum. Temas ettiğiniz konular o kadar yakın ki hepimize, okuyup da sizi takdir etmemek mümkün değil. Özellikle bugün (dün) "Sevinemiyoruz bile" başlığı altında yazdığınız yazınızda gerçekten toplum olarak yaşadığımız çok esef verici bir olguyu gözler önüne serdiniz. Aşağıda okuyacağınız yazımdan da anlayacağınız gibi maalesef durumumuz sizin de yazdığınız gibi hiç de iç açıcı değildir. Gerçekten "Sevinemiyoruz bile".

  Ben Gazimağusa'da ikamet eden ve çalışan bir bayanım. İşlerimden arta kalan zamanlarda fırsat buldukça gerek komşularım gerekse başka arkadaşlarımla buluşup kahve içmek benim içim büyük bir keyiftir.

  Ancak konuştuğumuz konular o kadar hüzün verici, o kadar umutsuz ve o kadar moral bozucu ki 'keyif bunun neresinde?' diye kendi kendime sorarım çoğu kez. Geçen gün her zaman olduğu gibi çok sevdiğim bir komşumun evine gittim. Kendisi avluda süpürüyordu. 'Merhaba, ne yapıyorsun?' dedim. 'Ben artık bu evi istemem' yanıtı ile karşılaştım. 'Niye?' dedim, 'hiç bilmiyorum' dedi. 'Ne iş yapmak isterim, ne yemek yapmak içimden gelir, ne de herhangi başka birşey.'

  Önce şunu belirteyim bahsettiğim komşumun kocası serbest meslek sahibi, işleri çok düşük olan bir kişi. İki evladı var, birisi kız diğeri erkek. Kızı 3 yıldır eşinden boşanmış, 10 yaşında bir çocuğu var, evli olan oğlu da eşi ile anlaşamadığı için ayrı bir ev tuttu, yalnız kalıyor ve bugün yarın boşanmak için o da mahkemeye başvuracak. Onun da 8 yaşında bir çocuğu var.

  Oturup kahvelerimizi yudumlamaya başladığımızda bana şu soruyu yöneltti. 'Sen bana söyle ben neye sevineyim, kızıma mı, oğluma mı, arada ezilen torunlarıma mı yoksa çektiğim sair maddi ve manevi sıkıntılara mı?"... ve daha bildiğim ve her zaman dinlediğim bir sürü sorunlar sıraladı.

  Az sonra başka komşular da geldiler. Konuşulan konuları hiç mübalaasız şöyle sıralayabilirim: İyileşmeyen kötü hastalıklar, ölümler, parasızlık, boşanan eşler, eşlerin birbirlerini aldatmaları, bir türlü çözüm bulunamayan Kıbrıs meselesi, gelecek endişesi v.s. Günün sonunda bu toplantılarda o kadar içimiz kararır ki ne kahve içtiğimizi anlarız ne de sohbet etmekten bir tat alırız.

  Ruhen o kadar çok çökmüşüz ki gün olur elimizi kıpırdatmak istemeyiz.

  Ne çocuklarımızla ilgilenecek enerji ne de eşlerimize gösterecek ilgimiz kaldı.

  Toplum olarak neden böyle olduk? Niye mutsuz ve umutsuzuz? Neden gencecik evlatlarımız eşlerinden boşanmak için her gün mahkemeleri aşındırıyorlar ve ailelerine tarifi imkansız üzüntü ve olumsuzluklar yaşatıyorlar?

  Tüm bunları yaşamanın bedeli de doğal olarak ya dermansız bir hastalığa yakalanmak, ya ruhsal bozukluğa uğramak ya depresyona girmek veya zamansız ölmektir.

  Bu hüzün çemberinden kurtulmak için ne olur yetkilileri göreve çağırın, ilgili merciler birşeyler yapsınlar, bazı şeyleri düzeltsinler ki bizler de uzun zamandır kaybettiğimiz yaşama sevincimize kavuşalım. Aksi halde gerçek olan şudur ki, çok kısa bir zaman sonra Kıbrıs Türk toplumu olarak gerek ruhsal gerekse bedensel olarak son derece hasta bir toplum konumunda olacağız. Durumumuz çok vahim.

  Yazılarınızla bizleri aydınlattığınız için teşekkürler.

  Saygılarımla,

  G.A. /Gazimağusa."

  Günün sözü:

  Her şey gizlenir, can sıkıntısı gizlenemez