Dün TMK öğrenci ve öğretmenleri, Kıbrıs Gazetesi'nde okul hakkında yer alan haberi yalanlayıp, gazeteyi protesto ettiler.

   Konuyla ilgili soruşturma başlattığını daha önce açıklamış olan Eğitim Bakanlığı da yaptığı yeni açıklamayla,  TMK'da yaşananların 20 Temmuz Fen Lisesi'nde yaşananlar ile ilgili olmadığını vurguladı.

   Okul Müdürü Fehmi Tokay ile konuştum.

   "Okulumuz, saygın bir okuldur ve adının bu şekilde kirletilmesi, bizi çok üzüyor" diyor.

    Günün Getirdikleri'nde de dün bu konuyu farklı boyutlarıyla ele almaya çalıştık. Programa katılan, 20 Temmuz Fen Lisesi emekli müdürü, Hasane Vehbi de saygın bir okulun birçok başarısının, göz ardı edilerek, okulun adının böyle olaylarla kirletilmesine, tepki gösterdi.

    Benzer tepkiyi, Sayın Tokay da vermiş ve "bu yıl okulumuzdan, 2 tane GCE Kıbrıs birincisi çıktı, bunlar haber olarak yer almıyor" demişti.

   Şimdi, veliler okul yönetimi ve bakanlığı, bakanlık ve yönetim, medyayı suçluyor ve çeşitli ceza yöntemleri arıyor. Ama kimse, geniş ölçekten bakıp, toplumsal bir genelleme yapamıyor.

   Sanırım burada kaçırdığımız önemli bir nokta var.

   Bu olayları kapatalım, konuşmayalım, hele okul adlarını kullanmayalım anlayışı yaygındır, her zaman.

   Çünkü, bizde yerleşmiş olan bir kurum milliyetçiliği var.

   Oysa bu olaylar, o veya bu okul olduğu için yaşanmıyor. Oradaki öğretmen kadrosu, ya da yönetim, öyle olduğu için de yaşanmıyor. Bu olaylar, tamamen toplumsal yaşam şeklimizden, algılayış ve davranış şekillerimizden kaynaklanan herhangi bir yerde olabilecek olaylar.

    Bir okulda olduğu gibi, bir restoranda da olabilecek olaylar.

    O yüzden kurum milliyetçiliği üzerine odaklanıp, aydın kişilerin, itibar savunmasına gidecekleri yerde, ellerinde olan bu genç nesil için neler yapılabileceğini tartışması gerekiyor.

    Yıllarca büyük bir özveri ile biriktirdikleri deneyimlerine işte belki tam da bu zamanda çok daha fazla ihtiyaç vardır.

    Herhangi bir okulda yaşanan, herhangi bir sosyal olay, sadece o okulun değil, bütün eğitim kurumlarının ve tabii ki toplumun olayıdır.

    Ve tabii ki, medyaya da doğru temellerden sapmamak adına, oldukça hassas bir görev düşüyor. Kullanılan fotoğraflardan, dile kadar, toplumsal algılayışı doğru yönlendirme hassasiyetine, medya da özel önem verebilmelidir.

    Dün, Günün Getirdikleri'ne konuk olarak katılan, Psikiyatrist Mehmet Çakıcı, "eğitim okulda bitmiyor. Tüm gün boyunca okuldan çıktığı andan, toplum içinde, her yerde devam eden bir süreçtir" diyor.

    İşte burada toplumsal sorumluluğumuz ortaya çıkıyor.

   Örneğin kapıya bir bekçi dikilse, demir parmaklıklarla, yüksek teknolojiyle korunsa okul, gençler sorun yaşamayacak mı?

    Anne ve babalar, çocuklarını eve hapsetse, denetlemeden, nefes dahi aldırmasa, toplumsal yaralarımız sarılacak mı?

    Ya da medya, konuya hiç yer vermese, konuşulup tartışılmasının önüne geçse, hepimiz temizlenecek miyiz?

    Disiplinin hangi değerlerle birleştirildiği, öğretilerin nasıl zenginleştirildiği ve medyanın konuları nasıl verdiğidir önemli olan.

    Hepimiz aslında çok da alışık olmadığımız bu yeni sürece kendimizi defalarca sorgulayarak hazırlamalıyız.

    Dünya artık yeni söylemler ve yeni bakışlar geliştirilmesini gerektiren yeni bir dünya.

    Konu, kesinlikle bir disiplin sorunu değildir.

    Konu, okulda revü dansı yapılması da değildir.

    Hele konu hangi okul olduğu hiç değildir.

    Konu, yabancılaştığımız ve her geçen gün uzaklaştığımız bir kuşağın varlığıdır. Bugün, yeni kuşak, kendi alt kültürünü oluşturmuş durumda. Onların yarattıkları dili anlamak ve tepkilerini çözebilmek zorundayız.

    Çünkü aynı dili konuşmuyoruz, aynı kaygıları ve endişeleri de paylaşmıyoruz.

    Bu noktada okul yönetimlerinin ve bakanlığın temel bir görevi vardır. Okullar, sadece taze beyinlere ezberletmek ve ezberlerini denetlemek demek değilse, gençlerin dillerini çözebilmek adına yardımcı olabilmelidirler.

   Bilimsel veriler ve bilgiler ışığında oluşturulacak programlar, gerçekten işe yarayabilir.

   Küreselleşen dünyada ve hızla gelişen teknoloji karşısında yeni dünyayı takip edebilen ve yeni jargonu bilen, anlamaya hazırlıklı takımlara ihtiyacımız var. Avrupa ve Amerika, özellikle değişen nüfus yapısının ve gelişen kültürel değişimin çeşitli sorunlarını yıllardır yaşıyor. Bugün Avrupa'da genç yaşta hamilelikler, uyuşturucu bağımlılıkları ve şiddet olaylarının yaygınlığı karşısında, çeşitli sosyal programlarla, bunlarla başa çıkma çabası dikkat çekiyor. Politikacılar, söylemlerini bu sorunlar üzerinde de yapıcı argümanlar kullanarak geliştiriyorlar.

   Biz de kültürel ve sosyal gelişimimizi tamamlamadan, birçok farklı alt kültürlerden etkileniyoruz.

   Öyleyse yaşadığımız sosyal sorunların çarelerinin, siyasi ve güncel dilimize de bir şekilde yerleşmesi gerekiyor.

    Bu noktada disiplini tartışmak ya da suçlu aramanın ötesinde, derhal sosyal bir programın geliştirilmesi için bütün okul yönetimlerinin ve devletin her kademesinin ortak bir payda yaratabilmesi gerekiyor. Çünkü toplumu parçalara ayıramıyorsunuz, her şey birbiri ile etkileşim içinde yaşıyor.

    O yüzden çareler de özel noktalara odaklanarak değil, geneli değerlendirmekle başlayabilir.

    En azından yaşanan bu olay, konuya doğru temelden yaklaşmayı ve birlikte çabalamayı getirsin.