'Yangın olurdu ve biz yangına giderdik

ovalarda keklik gibi sekerdik'

Hop hop hoplarken

Hortumları tutardık

Zıp zıp kebap yer

İtfaiye çağırırdık

Göz süzüp gerdan kırıp

Közde özü yakardık

Yaşam kovuklarında

Nice ceviz kırardık

'Yangın olurdu

Ve biz yangına giderdik'

Pide aralarına pek çok yaşam dizerdik

Ülke elden giderken

Biz çok maraz ederdik

Şeftaliyle, köfteyle

Birer kadeh çekerdik

Summaklı soğanlarla

Gözyaşları dökerdik

Yangın olurdu

Ve biz yangını yazardık

Kendimizi suçlardan bir güzel ayıklardık

Aval aval bakardık duman aralığından

Klimalı evlerde uykulara yatardık

Takmazdık geleceği

Suyu, dağı, böceği

Akılkoymaz, uslanmaz

Kebapçı alıklardık...

Bedia Balses

Alevler içinde yanan

Bir sigaradır öfke

Dilsiz bir kin

Susar duvarlarla.

Her yanda

Kahredici bir ağırlık

Çıldırtan gölgeler

Danseder duvarlarda

Ve upuzun

Ölü bir itilmişlik

Sabahı bekler

Kırık bir sandalyeye tüneyip.

Sevgi,

Demir kafesler içinde

Yaralı bir kuş.

Pis örümcek ağları

Sarar her yanı

Kör karanlık bir sevgisizlik.

Öfke sabahı bekler

Kırık bir sandalyede tüneyip

Tamer Öncül

(Şiirdir Dünya )

Sır

Bin yüzlü bir misafirdi ruh

Tersine dönerdi ömrün sayacı

İndiğim her sokakta bir can

Eksilirdi canımdan kaybolan

Parçalarımı kurtlar kuşlar

Toplardı

Melekler kitabının en gizli odasında saklanırdı

Yağmur fosilli gölgem

Gecenin sayfalarına yasak iç çekişlerini

Çizerdi mehtabın

İğdelerin akşamcıl

Kokusu çırpınırdı kaçak

Ilahilerinde

Rüzgar atından inince

Uçuşurdu geçmişinin

Kan rengi saçları

Yüzün bir camdı senin

Geçen bir sır tabakası

Aynalar gibi bakardın

Dokunamazdım sesine

Yüzüm yüzünden akarak

Sevişirdim kendimle

Zeki Ali

(Rüzgar Kasideleri, 1994)

Kirli Ağustos

O da var olanın ağır ağır yokluğu

Şurda bir gündüz kımıldamakta

Dağılmanın beyaz organı: tuz birikintileri

Gibi bir gündüz

Kalın kabuklarını kaldırır doğa.

Düşer bir balıkçının tersi olan şey

Kirli ağustos! beni oradan oraya götüren eşya

Aklımda üç beş otel ya kalır

Ya kalmaz üç beş otel aklımda

O da değil bir otelin kendisi

Yalnızlığın kahverengi organı: düş birikintisi

Bir de kahverengi alevlerden yapılma.

Başka değil, yokluğu görmek için

Kirli ağustos! göz kapaklarımı da yaktım sonunda.

Edip Cansever

Başucu Kitaplarından

''Günümüzde aşk ve iradeye dair en çarpıcı nokta, geçmişte yaşamın çıkmazlarına bir çözüm olarak görülmelerine karşın, bu kavramların şimdi bizzat sorun haline gelmiş olmalarıdır. Geçmişte kendimizi yönlendirdiğimiz eski mitler ve simgeler yok artık; kaygı kol gezmekte ve biz, birbirimize sıkıca sarılıp, hissettiklerimizin aşk olduğuna kendimizi ikna etmeye çalışıyoruz. İrademizi kullanmıyoruz çünkü bir şeyi veya kişiyi seçersek diğerini kaybedeceğimizden korkuyoruz ve kendimizi şansımızı denemeyecek kadar güvensiz hissediyoruz. Birey içe dönmeye zorlanmaktadır; kimlik sorununun yeni bir biçimine saplanıp kalmıştır: Kim-olduğumu-bilsem-bile-bir-önemi-yok.

Aşk ve İrade ( Rollo May, Okuyanus Yayınları)

Zamana Asılı Satırlar

Ben bir adayı yazarken ayaklarımın altında ada olurdu; dağ yazarken dağ vardı; elleri yazarken ellerim karşımdakinin elleriyle dolardı, sıcaklardı. Bugün bile biraz öyledir. Ben şiire inanırım. Şiirde yalan söylemediğime isterim ki okuyucularım da inansınlar. Kısaca, ben yazdıklarımın bir parçasıyım. Yazdıkça, her şiirin birazı gitmişse de benden birazı kalmıştır. Bir de şu var: Şiir bende mayalanıyor. Maya gibi oluyor. Sözcükler beynimde çiftleşiyor sanki. Bir bakıyorum iç içe çoğalıvermişler. Yazmasam belki bin kişi olacaklar; yazarak azaltıyorum onları. Yolculuk gibi bir şey biraz da: Yola çıkarıyorum onları ve onlar bir yerde, inecekleri durağa geldiklerinde iniyorlar. Ki asıl demek istediklerim bunlar değil, bunlara benzer sözcükleri siz düşününüz, siz bulunuz. Sözcükler, belki, konuşurken de, yazarken de birer 'tay'... Taylara benziyor hepsi; onları ilkin ıslıklarımla çağırıyorum, geliyorlar, gidiyorlar, siz buna konuşma diyorsunuz!

Fazıl Hüsnü Dağlarca