Adı Hüseyin...

   Soyadı Paşa...

   Paşa gibi yaşadığı söylenemez...

   Ama cesursa öldüğü söylenebilir...

                         ***

   Onu ilk gençlik yıllarımda tanıdım...

   Sevginin ve kıskançlığın kolkola gezdiği bir dönemde...

   O'da yeşile aşıktı...

   Ancak, bana yenildiğini sanarak önümde ağlamıştı...

   Ne bilsin ki, ben orada aradığı adam değildim...

                          ***

    Kendi iç dünyamda yaşadıklarıma baktığımda, hakkımda üretilen senaryoların da yabancısı olduğumu

 sonradan anlayacaktım...

    Onu üzmek istememiştim...

    Onu sonradan üzecekleri de hesaba katmamıştım...

                            ***

    Bir zamanlar göçmenlere ev sahipliği yapmış Şahin Sineması'nda tanımıştım onu...

    Büfeci Ahmet Dayı'nın oğlu olarak...

    Annesi Kadriye Abla...

    Tezatı fark etmiş, ancak, yorumu başkalarına bırakmıştım...

    Hüseyin'in yapısı babaya uymuyordu...

                            ***

   Hikayenin aslı yıllarca sonra ortaya çıkacaktı...

   O güne kadar baba bildiği adamın babası olmadığını öğrenmek onu yıkacaktı...

   Ne gerek vardı...

   Hangi dürtü bu gerçeği ortaya çıkaracaktı...

   Hangi vicdansız, yılların suskunluğunu bozacaktı...

                          ***

   Bu olayı öğrendiği gün bana gelmişti...

   Gözyaşları öfke olup taşmıştı...

   Makarna, yani bizim mevzimizde alnından vurulurken, ben eminim ki, o tepkinin büyük payı vardı...

   Yıllar kırmızı, yaşananlar trajedi boyutundaydı...