“ki dünya uğuldayıp duran bir uçurum değil miydi zaten?...”

(Ahmet Telli)

Zirve ya da dip. Bakılan, durulan noktanın merkezi. Ağır bir bedelin hafif düşüncesi. Sahte hedeflerin sırıtan ifadesi. Zirve ya da dip, sırlı aynaların kandırmacası. Hiçlik üzerine kafa yorulan yer. Düzlükte tökezleyen, sahte ödüller, madalyalarla kirletilen insanların coğrafyası. Bir mekan kandırmacası, öne geçme çabası, benzeyen, benzeşen, yükseklik korkusu taşıyanların acısı. Dip ya da zirve kovalamacası, birinin diğerine “nerde” olduğunu gösterme numarası, ya da tersten okunuşuyla koskocaman bir şişkinlik, yaşamlardaki gaz sancısı… Kim, nerde, nasıl, hangi suratla ve hangi maskeyle, kaç surette çıkıyor karşımıza?.. İnsan derinliğinin zirvesi nerdedir, hangi boyutta, hangi kitap, nasıl karar verebilir buna?

`Kimse bana değerimi veremez ve kimse o emanet verdiği değeri de benden alamaz` derim sayıklamalarımda. Hep kendi durduğum yerde çıkarım karşıma, bakarım aynama… Her yerde ve hiç bir yerde, herkesle ve hiç kimseyleyim. Her çocukta ve hiç bir yüzdeyim. Belki bir düzlükte saklıda, kuytuda üşüyen bir bulutta; belki Mesarya’daki kuru bir otta…Dört yanda hoplama, zıplama, atlama, sıçrama hareketlerini göstermeye, yakıştırmaya ve öğretmeye kalktıysa da birileri, biliyorum ki her gece yüzlerindeki makyajları cilalamaktan yorgun, umutsuz, benzeşme dürtüleriyle saldırgan bir noktadan bakmaktan acıyordur hücreleri. Cılkını çıkararak siyasetin, cılkını çıkararak solun, ideolojinin, lastik haline getirerek cümleleri bilirkişi tavırlarıyla, Oscarlı oyuncuları bile kıskandıracak roller keserler. Karanlıklarda ruh yiyicileri ile dansedenler, nerde durduklarına bakmadan “diğerlerinin” isimlerinin önüne attıkları tiklerle beslenirler.

Kesiyorum durduğumuz yeri ortasından

Ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum

diye “Uçsuz bucaksız bir uçurum”da gezinen Edip Cansever cümlelerimin içinden hatırlatmaktadır bana kimsenin gösterdiği yerde durmamayı. Zirvelere ve diplere uyumsuz bir gülümseme ile ilk beşin, üçün, yüzün değil kendi yüzümün önünde durmayı öğrendim bu yolculuklarda. Ve öğrendim düşerken kendi kuyuma düşmeyi, yenilirken hayallerime yenilmeyi, kaybolurken kendi özümün içinde, özsuyumunda yıkanarak varkalmak için direnmeyi…

**********

 Düşüncede olduğu gibi, sanatta da aradığımız şey hakikattır.

HEGEL

**********

Yolcunun Türküsü

yol tekinsiz-hava kar

dağlarda ulur kurtlar-

kar altında gül kalmış

kül altında kor kanar

yeğin atım çatladı

bitti mataramda su

hangi adımda mayın

hangi sapakta pusu

karanlıkta savrulan

kirli yüzlerden geçtim

rüzgârı iğrendirir

çürük insan kokusu

belki bir düş ömrümüz

herkes göçer sonunda

ya kavgada olmalı

ya da yarin koynunda

***

Adnan Durmaz

Eylül-Ekim 94. İzmir

******

Daralma

5.

Sınırların keskinlemesine yürüyen ve

göbeğimin tam orta yerinden bölünen-ben

en derin uzaklığı mezar yaparken kendime

daralan toprak yetemedi enime

yayılmak istedim denize taştım

-unutmuşum-

kıyılarını sevmeyen bir adalıydım – adalılık darlıktır

-daralma-

çekip gitmelerden yorulmaktır.

6.

Yurdumun dumanına üfledim

altından sıla çıktı-bedenim azacıktı

yabancılaşmak oldukça kalabalıktı

daralmıştı yurt-büyümüştü yurtsuzluk,

varkalmak sınıfta kalmıştı

işgal dersine iyi çalışmıştı

bunalmak bedenime ve soluğuma el atmıştı

-daralmak-yurtsuzlaşmaktı

göçün kapılarını aralamaktı

-daralmak-

yaralanmaktı-kanamaktı

ve herşeye rağmen yaşamaktı

Ümit İnatçı (Yarılma – arsoperandi yayınları)

Daralma

5.

Sınırların keskinlemesine yürüyen ve

göbeğimin tam orta yerinden bölünen-ben

en derin uzaklığı mezar yaparken kendime

daralan toprak yetemedi enime

yayılmak istedim denize taştım

-unutmuşum-

kıyılarını sevmeyen bir adalıydım – adalılık darlıktır

-daralma-

çekip gitmelerden yorulmaktır.

6.

Yurdumun dumanına üfledim

altından sıla çıktı-bedenim azacıktı

yabancılaşmak oldukça kalabalıktı

daralmıştı yurt-büyümüştü yurtsuzluk,

varkalmak sınıfta kalmıştı

işgal dersine iyi çalışmıştı

bunalmak bedenime ve soluğuma el atmıştı

-daralmak-yurtsuzlaşmaktı

göçün kapılarını aralamaktı

-daralmak-

yaralanmaktı-kanamaktı

ve herşeye rağmen yaşamaktı

Ümit İnatçı (Yarılma – arsoperandi yayınları)

ya beni sev ya kötülükleri

bana işte yalan söylemeyiniz

bu insanları siz de biliyorum benim kadar

gözleriniz öyle baksın dudaklarınız konuşmasın

konuşursa insanları konuşmasın

bir sokak tam sokak olsun, insanlar olmasın

büyük bir ağaç olsun ve  yağmur olsun

ayaklarınızda çiğnenmeye razıyım, yağmurda ıslanmaya

madem ki gözlerimi seviyorsunuz

bu kötülükleri siz de biliyorum benim kadar sevmiyorsunuz

Kaya Çanca (Y. Sokağı)

K.T.Sanatçı ve Yazarlar Birliği Pygmalion Yayınları

Başucu Kitaplarından

Zaman, her zaman en güçlüdür. Her zaman oradadır, çünkü daima vardır, çünkü şimdi varlığın tek varlığıdır; her şey onun içinde olur veya olmaz. Bu nedenle yaşlanıyoruz ve bu nedenle ölüyoruz. Ronsard’ın şu iki mısrası bu özü dile getirir:

“Zaman geçiyor, geçiyor zaman, kadınım

Yazık! Zaman değil, biz geçip gidiyoruz!”

Şimdiyi yaşamak mı? Bize verilmiş olan sadece o olduğuna göre bu gerçekten gereklidir. Anı yaşamak mı? Kesinlikle hayır! Bu hafızadan, düşten, iradeden, zihinden ve kendinden vazgeçmektir. Düşüncelerini hatırlamaksızın nasıl düşünülür? Sevdiklerini hatırlamaksızın nasıl sevilir? Arzularını, projelerini, hayallerini hatırlamaksızın nasıl hareket edilir. (…) İşte bu nedenle unutma, ölüm, yorgunluk, budalalık, hiçlik daima tehdit eder. Var olmak, karşı koymaktır; düşünmektir; yaratmaktır; yaşamak, hareket etmektir…

Felsefeyi Takdimimdir (Andre Comte Sponville)

Türkçesi: S. Seza Yılancıoğlu – Altın Kitaplar

Zamana Asılı Mektuplar

Ben seni hiçbir zaman bahçenden koparıp vazoma koymak, ya da saksıma ekmek istemem… Sen koparılıp daracık bir hücrede büyütülemezsin. Sen çok daha fazlasısın... Ama sen, insanın sana karışabildiği kadar karışırsın; aşk, sevgi ona karıştığın kadar; ömrün anlamı kadar, kendi kadar... İnsan sorabildiği kadar sorar ve cevaplar alabildiği kadar her yerdedir... Ve hava soluyabildigin kadar, ates yanabildiğin, su alabildiğin kadar ve toprak inebildiğin...Ve sen kadarsız ve insan kadarını arayan...

zehra nalbantoğlu