Sanatın yaşama kattığı anlamların derinliğinde büyüyen bir ismin veda anonsu düştü gündemimize dün gece. Sevginin, Kıbrıslılığın, coşkunun, bize bizi anlatan gür sesinin gidişini haber veriyordu spikerler. Radyolarda, skeçlerde ezberlediğimiz cümleleriyle ‘az’ olan insanlardan, az olan sanatçılardan, az olan Kıbrıslılar’dan, ‘çok’ olan biri daha, artık karelerden, repliklerden sesleniyordu bize. Kemal Tunç “ilk sahne”nin emeği, direnci, sanata ve hayata ömrünü veren sesi ve yankısı ile tamamladı son görevini sahnede.

Sanatçı kişiliğinin haricinde kızıyla olan baba-kız sevgisi, “mersin kokulu” bir babanın varlığını hep yanımda hisseden bana bir başka ilham kaynağı olmuştur. Bugün sadece bir sanatçının değil, bir babanın gidişini de yeniden yaşadım kendi anılarımda. Acıların, ayrılıkların, sevdaların harmanladığı bir yaşamın önünde saygı ile eğildim. Kemal Tunç gibi vedasıni ‘ayakta’ yapan, yaşamı sanata dönüştürebilen bir usta için bugün kah Türe, kah Bedia, kah herhangi biriydim. Bir tiyatro sahnesinde, senaryoda, ya da bir replikte yaşam bulan “ilk sahne”nin önündeydim. Sahip çıkılması gereken geçmişin, insanın, toprağın, kimliğin çırpınan kuş sesini duydum gidişiyle. Zamane anlamlarda eksilen vefa duygusunun bir sembolü olarak 2005  yılında, Kemal Tunç DAÜ’den çok anlamlı bir çalışma olan ‘Vefa Kültürü’ çerçevesinde onur ödülü alırken, toplum olarak ne kadar vefalı/vefasız olduğumuzu sorgulamıştım gülümseyen karelerin önünde. Bugün ise vefa/vefasızlık ne denli içimizde yaşıyor bilmem ama, biliyorum ki usta işi bir emeğin, bir meddahın, öz kalabilmiş bir yürek atışının, akan su sesindeki berraklığı kaldı geride bizlere. Vedaların silemeyeceği bir ses kaldı. Bugün, bir çağlayan yaşam limanından yol aldı. Denizin masmavi enginliğinden el sallayan koskocaman yüreğe, “Alekko ile Caher”e emeğin, sanatın ve yaşamın gerçeğiyle selam olsun…

Devinimsiz bir su sesidir yaşam

Kopar cümlelerin koynundan

Acı yapışkan bir el gibi

Susar, kaçar yarından

Bir mendil kalkar

Bir buse konar

Devinimsiz akan bir cümle olur

Tunç’tan bir sese döner zaman

Bedia Balses

************

Gülüyorsam ağlayamadığım içindir. (Byron)

************

Kemal TUNÇ un ardından

başarabilirsen eğer tunç dökümü

devasa bir ağaç heykeli dene

                                      düşle

görünmez kurtçuklar tarafından

dişlenmiş bütün yaprakları

cüce testere dişlerle

bir gözü giden dönmez tüneli

bir gözü inen çıkmaz

yaklaşmayı dene cesaret edebilirsen

tunç dökümü aşk bozumu bir kalp düşle

                                                     devasa

ve dibinde gözlerini verdiği bir çocuk

düşman kendine

düşle ve dene başarabilirsen

düğüm düğüm saçlarını taramayı çocuğun

arasında sıkışmış dumanı dağıtmayı

ve annesinden çaldığı eski rujla

ne yapmak istediğini al ağzından

ve serseri dayısını

öğretmeninden çok sevmesine engel ol

                                        başarabilrisen

tunç dökümü bir aşk kapanı düşle başarabilirsen

napoliten bakışlı gözleri hep yağışlı

doğum kırışığı alınlı bir kadın düşle

aşkın unufak ettiği elleriyle yapışmış

hayat sandığı koparılmış boşluğun göbeğine

                                                         yüreğine

birbirine yaslanarak denge bulan

bir üçlü düşle

heykel kuş rüzgar olur

hepsi ıslak mutlaka

birden birinin gittiğini düşle

yerine sular seller bırakarak

                               yittiğini

ve başarabilirsen diğerlerini

bu  kaypak ve ıpıslak zeminde

bu var yok içinde kurumadan

         sallanıp duruşunu düşle

Ayşen Dağlı

Mayıs 2007

*******************

Yalımlı çocuklar

Yalımlı çocuklar büyürdü

Kucak başında anaların

Uçar giderlerdi

Son sürat eteklerde

Şaşırırdı

Bulamazdı yolunu

Yara da

Dudak kenarından

Yürek dibine...

Fatma Akilhoca

******************

Tiyatro

Senaryosu bir gün önceden  yazılmış

hayatlardı yaşadığımız

kullanılacak replikler, atılacak adımlar

oysa doğaçlama olmalıydı her şey

tasarlanmadan ezberlenmeden çıkmalıydı sözler

Tiyatroyu hayata, hayatı tiyatroya kattık

baş oyuncu sanıp kendimizi akışa aktık...

Rukiye Kurt

(Hüsran mıdır Senin Adın-2006)

******************

Zamana Asılı Mektuplar

Belki hoşlanmayacaksın ama bazen biz mi yanlışız diye tezata düşmediğim de olmadı değil. Bu kadar maddesel yargı içinde yaşamak ne zordur bilirsin. İnsan genlerinden getirdiği inançlarla mı tutunur yaşama?. Kaç kuşaktır süregelen bir iç burkulması değil midir bu? Ne çok soru soruyorum sana bugün.. Oysa giderken her türlü cevabın anlamını yükleyerek gittin hayatıma. Hep, ne denli özel, ne denli güzel, ne denli sevilen biri olduğumu hissederek yaşadım. Bazen kızdın, bazen kaşlarını çattın, bazen gelip saçımı okşadın, işaretler bıraktın bana bulabilmek için yolumu. Bunca yılın sonunda, Larnaka gecelerindeki sevdayla yoğrulmuş küçük bir kızdan ‘Bahar Mektubu’ getirdim sana... Yozlaşmayan sevdaların, deli aşkların, ertelenmeyen duyguların zamanından. Biliyor musun hala o şiiri duyumsayarak yaşıyorum ben. Öğrendim ki, uzaklıklar etki etmiyormuş, hissedebilmek için bir yüreği.. Ve bildim ki, hiçbir ayrılık büyük değilmiş, bitimsiz bir sevdadan...

Bedia Balses

Başucu Kitaplarından

Kaçbin yaşında bir zeytin ağacıyım. Burdayım. Çok görüp geçirdi kol dallarım, göz yapraklarım. Gövdemde satır satır kayıtlı yaşadıklarım. Çok çocuk büyüdü dallarımda; şimdi şeytanın art bacağı başka çocuklar…

Bir tarih-ağaç’ım; üç beş yılda bir vurulurum, delik, deşik edilirim. Daha çook göreceklerim var. Direneceğim. Çok yaslı ve yorgun bir ‘ana’nın ağıdıdır ağıdım, türküsüdür türküm…

Fikret Demirağ

Limnidi Ateşinden Bugüne –Tablet 11 (Galeri Kültür Yayınları)

**************