Ağzından tükürükler saçarak Londra Victoria otobüs terminalinin yakınındaki McDonald's şubesine giriyor. Uzun saçlı, kirli sakallı, orta yaşlı bir adam... Sırtında pardesü, ayağında bot... Ağzında hezeyan.

Boş midem için sıradan ama iş gören bir siparişte bulunmak için birkaç kişiyle birlikte sırada bekliyorum. Şaşkın ve tedirgin bakışlara karşılık baş döndüren bir "korku" timsali mahluk. Boş mideye karşılık tükürüklü panik. Hoş bir denklem değil.

"Dışarıda bir adam elinde tabancasıyla önüne geleni vuruyor! Polisi arayın! Hemen!" diyor. Müşteriler ve çalışanlar sessiz... Kimse bir şey demiyor, yapmıyor. "Polisi arayın! Bana inanmıyor musunuz yoksa?"...

Tık yok... İnanmıyoruz, izliyoruz... Tuhaf bir kurgusal karakteri izler gibi. Ama öyle. Söyledikleri de, kendisi de gerçek olamayacak kadar korku dolu, korkak. Dışarıda önüne geleni tabancasıyla vuran bir adam yok.

İddiasının arkasında birkaç dakika durabiliyor. Ne kadar deli olsa da ısrarı yetersiz, güçsüz. Tezgahın arkasına saklanmaya çalışıyor, fakat bir çalışanın kendisini kolundan tutup çekmesi üzerine biraz bağırıp çağırıyor... Ardından söve saya caddenin yolunu tutuyor.

Yemeğimi bitirip, otobüsüme doğru yürümeye başladığımda aynı istikamette yoluna devam ettiğini görüyorum. Kalabalık arasında sayıklıyor. Herkes koşuştururken, o sendeliyor. Biraz üzgün gibi. "Benim şuurum yerinde... Bana inanmıyor musunuz? Şuurum yerinde," diyor. Kaldırımlar dinliyor. Belli ki paranoyanın son durağında yaşıyor.

Şehirlerde aniden patlayan bombalar, yok yere yok olan hayatlar (baskın politik görüşün "terör" başlığı altında topladığı karmaşık hisler ve çıkarlar yumağı), bu tür gündelik sahneleri ve kayışı koparmış karakterleri bir nebze anlaşılır kılıyor aslında.

Havaalanındayken acele ediyorsanız veya telaşlıysanız, çantalarınızdan birini bir köşede unutmanız artık yasak... Bu yasağı gözeten kural ise basit bir unutkanlığın bile tahammül edilmemesi gerekliliği... "Gözetimsiz bırakılan çantalar yok edilecektir." Kuralın altmetni: "Soğukkanlılık yasak, korkmak zorundasınız." Akılcı şüpheciliğe zaman yok, teröre karşı aşırı paranoya kanun hükmünde.

Neredeyse tam altı yıl önce, 11 Eylül olaylarıyla birlikte küresel boyutta resmiyet kazanan ve nispeten sessizce süren bir savaş var. İsmi "teröre karşı savaş." Bir ruh haline, bir şuur yetmezliğine karşı savaş. Ama teröristler? Etraflarındaki dünyaları patlatan canavarlar? Onlara karşı ne pahasına olursa olsun savaşmayı mübah saymak lazım değil mi? Kesinlikle lazım. Fakat teröristin kimliğini tespit etmenin zorluğunu iyice kavramak ön şartıyla...

Unutulan bir çantanın veya kafayı yemiş bir serserinin uyandırdığı karmaşık hislerden öte, terörün ve teröristin, teröre karşı savaşan güçlü devletlerle tarihsel flörtü gözden kaçmamalı. Kim suçlu, kim masum, karar vermek artık çok zor.

Bu tuhaf savaşın ilan edilmesine vesile olan 11 Eylül olaylarını kimlerin gerçekleştirdiği hala daha bilinmiyor.Bush yönetiminin "kanıtları" da, Amerikan hükümetini suçlayan "komplo" iddiaları da henüz yetersiz. Ağzından tükürükler saçan adamın hastalığının belirtileri ve o belirtilerin bize anlattıkları da tam bu noktada önem kazanıyor bence.

Hepimiz kime inanacağımızı bilememekten ibaret bir siyasete mahkumuz artık. Uçaklar gökdelenleri delerken, bedenler işlek caddelerde infilak ederken, kimin bize niye saldırdığı sorusuna cevap, kanıtlara önem vermeyen ve ellerinin altındaki güce iman eden egemenlerin iki dudağı arasında. Onlar söylediklerine gönülden inanırken, biz sadece olup biteni izleyebiliyoruz.

Düşmanı ilan ediyorlar, hedefi gösteriyorlar, korkularımızı tanımlıyorlar. Onlar, "Bana inanmıyor musunuz? Şuurum yerinde" diye haykırırken, tükürükler saçarak şiddete sığınırken, biz büyük ihtimalle olanı biteni pek önemsemiyoruz ve başımız öne eğik, cadde kaldırımlarını aşındırıyoruz. Ta ki birileri yanıbaşımızda patlayana kadar... Korkunç olan da bu ihtimalin ta kendisi zaten. Hayatı istila eden bu siyasi delilik karşısındaki ölüm sessizliğimiz. Korkunun ecele faydası, bu sessizliğin sebeplerini kendi kendimize yüksek sesle anlatabildiğimiz zaman anlaşılır olacaktır.