Adı; Mustafa Mis... Girne'de turistik tesislerin arasında sıkışıp kalmış olan derme çatma atölyesinde, kendi soyadını taşıyan yoğurtları imal ediyor. Kaçıncıdır Girne'deki sanayi bölgesinden yer istemiş, ama nafile... Kendi yağıyla kendi ciğerini kavuruyor.

Peki ama, nereye kadar?..

Onun için diyoruz ki, bu ülkede üretim yapan, devletine sahip çıkan, karınca kararınca vergisini de ödeyen, mükellefiyetlerini yerine getiren üretim tesisleri desteklenmeli, kollanmalı, iş yerlerini geliştirmelerine katkı sağlanmalıdır.

Bu işler Güney'de böyledir.

Erçika'nın, fabrikasını söküp de Silifke yöresine nakletme kararı alması, üreticiye verilen değerin (!) göstergesi değil midir?.. Devlet politikasının, daha doğrusu politikasızlığının ayıbı değil midir?..

Erçika ve onun gibilerin, sanayicinin, üreticinin, hayvancının, çiftçinin ve de tüm sektörlerin sesine kulak vermek, sorunların üzerine cesaretle yürümek, devlet politikasının gereği değil midir?..

Kıbrıs Türk Sanayi Odası Yönetim Kurulu Üyesi ve Süt Ürünleri İmalatçıları Birliği Başkanı Candan Avunduk, bir meslektaşlarının tesisini kapatıp da, Türkiye'ye taşıma olayından ötürü son derece üzgün.

"Ben, o, ötekiler de kilidi vurur, ya da başka ülkelere tesislerini taşırsa halimiz nice olur?" diye soran Avunduk, "hepimiz de bu vatanın evlatlarıyız. Bu topraklara boşuna mı yatırım yaptık?.. Her türlü haksız rekabete karşı direnirken, devletten de gerekli anlayışı beklemek hakkımız değil mi?" diye eklemekten de kendini alamıyor.

 Hangi sektörde olursa olsun, Kıbrıs Türk üreticisi cin gibidir. Hani, 'ekmeğini taştan çıkarır' derler ya...

Bir yanda Türkiye'nin devasa şirketleri, beri yanda sınırsız olanaklara sahip Kıbrıs Rum piyasası... Ve ikisi arasında sıkışıp kalan, 'iki arada bir derede' misali 'yıkılmadım ayaktayım' diyen Kıbrıs Türk üreticisi...

Böyle bir durumda ayakta kalabilmek büyük beceri ister. Çok ama çok çalışmak gerektirir. Böyle olmakla birlikte koşullar zorlarsa, o zaman ne yapmalı?..

Devleti idare edenlerin yardım elini uzatması kaçınılmaz hale gelir. Onlardan anlayış beklenir. Darboğazdan çıkışa yardımcı olmak onların görevidir. O koltuklara süs diye oturmadılar ya!..

"Düşene bir de ben tekme atayım" zihniyetiyle bir yere varılamaz. Esasen yöneticilerin de böyle bir düşünceye sahip olduklarına inanmıyoruz.

Üretici bu ülkede bir yere gelmişse, herhalde çalıp çırpıp da gelmiş değildir. Çok çalışmış, kazanmış, kendi becerisini de katarak üretime soyunmuştur. Şevkini kırmamak, önünü kesmemek gerek!.. Kimileri yurt dışında kazandıklarını, kendi vatanına aktarmış, iş kurmuş, istihdam sahaları yaratmış, nicelerine ekmek kapısı açmıştır. Onları, meydana getirdikleri eserlerden ötürü kutlamak gerek...

Ambargolar altında bulunan bir ülkede, devlet memuru olmayıp da üretmek büyük risktir. Yoksa; istedikten sonra onlar da devlete kapağı atar, rahatlarına bakarlardı. İddia ediyoruz ki, bizim üreticimiz, eşit koşullar altında her türlü rekabete her zaman vardır!

Ancak halklar, devletler kamuyu büyütmekle büyümez, kalkınmaz ve gelişmezler ki!..  Aksine daha da küçülür ve tüketici konuma gelirler. Böyle olunca da başkalarının egemenliği altına girer ve sadece onurlarını değil, her şeylerini yitirirler.

Hazır Suriye seferleri de devam ederken, Candan Avunduk'a soruyoruz: Suriye kapıları da açıldığına göre, bu ülkeye ihracat yapıyor muyuz?.. Eskiden canlı hayvan bile ihraç ediyorduk da...

Dudak büküyor ve yanıt veriyor: Oralarda sütün litresi bizdeki fiyatlarla kıyas bile edilmez. Nasıl rekabet edeceksin?..

Ya; alkol üreticilerinin kangren olmuş sorunları, dertleri... Onlara ne demeli?.. Niye bir türlü Taşucu Limanını, Mersin Gümrüğü'nü aşamıyorlar?.. Kolay olmadığını biliyoruz da, hiç mi alternatif yok, formül yok?.. Seksen milyonluk pazarda onların ürettiği bir damladan öteye gidemezken, bu çile niye?..

Ülkeyi ayakta tutan üretim ve üretenler konusunda daha çok yazılacak şeyler var, ama bir Bayram arifesinde yaralara daha fazla tuz biber ekmek istemiyoruz.

Dileğimiz, Bayram ertesi bu sorunların masaya yatırılarak neşter vurulması ve tatlıya bağlanmasıdır!..