Benim Zilha Halam güzel insandı...

Hesabına hiç yaşamadı...

Tek derdi bendim...

Ölürken bile yakınlarının, ancak sevdiklerinin hesabına öldü...

Onun hakkını vermek gerek...

***

Hangi ana var ki, kendi çocuğu olmayan bir kişiye böyle sevgi göstersin...

Sevgi derken de göstermelik sevgiler değil anlattığımız...

Kendi öz evladına bakmaktan aciz, bu kadar zavallı bir yapının içinde...

***

Kibar bir deyimle annelerini...

Ama, bu benim anam veya annem değildi...

Büyük Halam'dı...

***

Kırmızı çizgili yıllar dedik...

Kırmızısı sonradan çıkacak...

***

İşte ben, böyle bir kadının yetiştirmeseydim...

1952'den 1954'e kadar Büyük Kaymaklı'dan köyüme kadar beni sırtında taşıdı...

Hiç şikayet etmedi...

Sadece "Beni burada indir" dememe kadar...

Kışın soğuğu, yazın sıcağı ve hayatın zorluğuna karşın...

***

Ben özel günlere bakmam...

Gönlümden geçtiği an, onu ziyaret ederim...

Sevgide şova gerek yok...

Yakın Doğu'dan iki yüz metre ilerde...

Ama, o hep gönlümde...

 ***

Yaşadıklarımızı yazmazsak geriye bir şey kalmayacak...

Bu hızlı tükenişte son sayfa olmak da başarıdır bana göre...

Gerisi gelecek...