Öyle görünüyor ki, İş Sağlığı ve Güvenliği Yasa tasarısı hazırlanırken, KKTC mevzuatının AB direktifleri ve normları ile Avrupa Konseyinin 12 Haziran 1989 tarihli( 20 yıl önceki) direktifine de uyum sağlanmaya çalışılmış ama ne yazık KKTC ekonomik yapısı, rekabet gücü ve koşulları(AB dışında çözümsüzlük hali) pek dikkate alınmamış.

Bir kere 1989 tarihli ilgili direktiften sonra AB'de köprülerin altından çok sular geçti. AB Komisyonu, 2007'de açıkca AB bünyesinde "iş güvencesinin gevşetilmesi ve çalışma hayatı kurallarının esnekleştirilmesi " için karar almış ve emek piyasası, çalışma ve iş hayatı ile ilgili daha evvel varolan " katı " uygulamalardan vazgeçmeye karar vermiştir.

AB'deki sosyalist gruplar bile sonunda farkettiler ki, "emek piyasasını, iş ve çalışma hayatını" ne kadar katılaştırırsanız; aslında işçiyi korumak yerine, emek piyasasına yeni girişleri ve yeni istihdamları engelleyererek, işciye(istihdama) düşmanlık yapmış oluyorsunuz.

Elbette, bahse konu yasanın uygulanması gereken, mesleki riskler içeren işler ve sektörler vardır. Ama % 85'i hizmetler sektörüne dayalı bir ekonomiye, böylesi genel kapsamlı bir İş Sağlığı ve Güvenliği Yasasını monte etmeye kalkarsak; aslında işçiyi korumak yerine, emek piyasasına girişleri, yeni istihdam yaratılmasını engellemiş olacağız.

Çünkü, mevcut ekonomik yapımız(sektör ve alt sektörlerimiz) ve koşullarımızın yasanın mevcut halini taşıyamayacağını düşünüyorum. Giydirilmek istenen gömleğin, bu bedene dar geleceğini ve yasanın mevcut haliyle ekonomide sapmalar ve anomaliler yaratmaya aday olduğunu söyleyebilirim.

Halbuki, bu yasaya gelene kadar, ekonomik hayat için yapılması gereken, atılması gereken o kadar çok adım var ki; bunları yapmadan bu yasayı ekonomiye "bu dozajda ve bu zamanda" salmak sapma ve anomalilere neden olabilir. Kendi ayağımıza kurşun sıkıyoruz .

Herkes, bu tür yasaları en sona saklar, biz ise ekonomiye genişletici ve talep yaratıcı açılımlar sunmadan, işimize gelenleri ve genelde kolay ve populist olanları AB'ne uyum diye yapmaya kalkıyoruz; kesinlikle zamanlaması ve dozajı yanlış. Neyse, yasa tasarısıyla ilgili ilk izlenimlerim şunlardır;

- İşletmelere kırtasiye ve bürokrasi yükümlülüğü gelecek.

-Şirketlere gerek başlangıçta uyum, gerekse faaliyet sırasında ilave maliyetler yükleyecek.

-İş sağlığı ve güvenliği ile ilgili herhangi bir fiilin gerçekleşmesi halinde, "şirketler boyutu bilinmeyen, öngörülemeyen mali yükler ve riskler" altında kalacak.

-Bu yasa hukuki yoruma ve süprize o kadar açık ki, bu riskle yaşamak işvereni stresten gebertecek.

-Yasa, emek piyasasının esnekliği azaltacak, işsizliğe karşı mücadeleyi zayıflatacak.

-Yatırım iklimini olumsuz etkileyecek, yatırımcı ve girişimci motivasyonunu azaltacak.

-Yasa, mevcut ekonomik koşullarımızı ve göreli rekabet gücümüzü dikkate almıyor.

-Yasa, işçi-işveren arasında yeni sorunlar ve güvensizlikler yaratacak.

-Yasadan en fazla işveren olarak devlet etkilenecek(çünkü kamu çalışanını da kapsıyor). Muhtemelen, devlet mali açıdan sıkıntılı olduğu için yasaya uyamayacak, uymaya kalkarsa bedelini vergi verenler yüklenecek.

-Bilhassa kamu sendikaları, bu yasa ile devleti hem ekonomik(mali açıdan) hem de yönetsel açıdan sallayacak. Yasanın limiti, ölçüsü yok. Sendikalar, bunu muhtemelen diğer ganimet yasalarla birlikte tepe tepe kullanacak.

-Yasa, işverenin kayıt dışı istihdama yönelmesini teşvik edecektir.

-Yasada spesifik-özel işlerle ilgili olan düzenlemler, geneli kapsayacak şekilde ve bütün sektörleri bağlayacak şekilde düzenlenmiş.

-Yasanın kapsayacağı alanlar ve konularla ilgili, iş tanımlamamaları ve sektörel ayrım yapılmamış. Yasa, neredeyse herkesi ve her işi ayni kefeye koyuyor.

-Bilhassa mütehhitlik ve inşaat sektörü yasadan çok etkilenecek.

-Yasa, ülkedeki işletme büyüklüğü ve istihdam sayısını çok fazla dikkate almamış görünüyor. Yasaya uymakta bilhassa kendi iş ve namına çalışanlarla, yanında 1-5 kişi çalışan küçük işletmeler uymakta zorlanacak gibi. Yani, esnaf ve zanaatkarın işi daha zor.

-Yasada, "ne olur-olmaz içinde olayım mantığı" ile önemli karmaşıklık ve belirsizlikler var. İşverenin sorumluklarıyla ilglili, boyutu kestirilmeyen, öngörülemeyen riskler var.

-Yasanın referans ve kritik enstrümanları olan "risk, güvenlik, teknoloji, yeterli..vb" gibi kavramlarının ölçüsü, limiti yok. Halbuki, risk fiyatla alakalı ve görecelidir, teknoloji ise ekonomik kabiliyetle alakalıdır.

-Yasada işverene yönelik ceza, suç ve mali müeyyedilerde kantarın topuzu kaçırılmış. Ekonomik ve ticari aklın dışında ceza ve müeyyideler var.

...Sontahlilde, vallahi, insan bu yasayı okuyunca iş yapmak istemez, korkar. Merak ediyordum da, acaba bu yasayı hazırlayanlar, bu yasaya göre özel sektörde işveren veya iş sahibi olmak, yeni bir iş kurmak isterler miydi?

Yasa yapıcılar evvela empati kursunlar, eğer samimi olarak cevapları "evet" ise, yasa kabulümdür.