Yeni yayın dönemi oldukça yoğun bir şekilde başladı.

    Hem televizyonda, hem de uzun süredir yayında olmayan radyoda yeni bir sistem yaratmak adına kalabalık bir ekip olarak çalışmaya devam ediyoruz.

   Yayıncılık eğitimi almış ve önceliği hep yayıncılık olmuş bir kişi olarak, toplumun gelişiminin kültürün ve geleceğinin en önemli anahtarı olduğuna inanıyorum, yayıncılığın.

    Ne var ki, biz, gelişmekte olan bu alanda, topluma henüz yeterince ışık olabilmiş değiliz.

    Kalite ve gelişim olarak hala oldukça yavaş ilerliyoruz. Henüz demokrasisini ve çağdaşlaşmasını geliştiremeyen, ekonomisine sahip çıkamayan bir toplum olarak, her alanda olduğu gibi, yayıncılık alanında da ülkenin kendine özgü koşullarının kurban rolünü oynamaya devam ediyoruz.

    Yine de savaşlardan çıkmış ve yayıncılığı da savaş ve kurtuluş haberciliği üzerine kurmuş bir ülkenin tarihine bakıldığına, önemli bir mesafe katedildiğini söylemek mümkün. Bundan sonra önemli olan bu gelişimi hızlandırmak adına yapılabilecek çalışmalara katkı koyabilmek.

    İşte bu anlamda, küçük bir katkı adına KIBRIS FM olarak, TRT'nin eski kadrosundan, Sn Aylin Özmenek'i, 15 günlük yoğunlaştırılmış bir kurs programı için, eğitmen olarak, kuruma davet ettik.

    Aylin Hanım, bir taraftan, ülkedeki yayıncılık dilini çözmeye, bir taraftan da Kıbrıs'ı anlamaya çalışıyor.

     Bu aralar en fazla şaşırdığı, bu kadar büyük bir kurumun bile kendine ait, profesyonel televizyon kuaförü ve makyözü olmaması?

    Ve izleyip takip etmeye çalıştığı her kanalda, O'na göre, yayında olmaması gereken bu kadar çok kişinin, nasıl yayında olabildiği.

    Bir de sendikacıların, yayınlardaki ateşli öfkesi, şaşırtıyor Aylin Hanımı.

    En fazla kullandığı örneklerden biri de sendikacılar. Ve bir yayıncının belli bir sürede istediği cevapları nasıl

alabildiği.

     "Aa bu adam bu kadar konuşmamalı" diyor, Aylin Hanım, ama kesebilene de aşk olsun, diye ekliyor.

     Kıbrıs'ı anlamıyor.

    Aslında anlıyor, ama insani değer ve yargıları gerçekleri reddediyor.

    Anlamak istemiyor.

    Yani bir şehir, içinde nasıl bu kadar çok sınır barındırabilir. Bir yarısı AB üyesi olan bir ülkede, hayat nasıl geçer, öğrenmeye çalışıyor.

   Ailesi Girit'ten göçen bir kişi olarak, benzerlikler yakalıyor adada ve hiç benzemeyen taraflarını da buluyor.

    Ama evlerini terk etmek zorunda kalan insanları çok iyi anlıyor.

    Bir taraf için savaş olanın, diğer taraf için zafer olduğu gerçeğinin acıtan yanlarına dair biriktirdiği birçok hikaye var, çünkü.

   Geçtiğimiz gün, Aylin Hanımla Hamur'da öğle yemeği için biraradaydık.

    Kıbrıs'ın kendine özgü tatlarını keşfederken, Ahmet Bey ile sohbet ediyoruz. Ekonominin genel gidişatının acısını en fazla yaşayan, küçük esnaf.

     Kendilerini aşan elektrik faturalarından, vergilerden yakınırken, Ahmet Bey'in en çok şikayet ettiği de değişim adına kullandığı oyunun, değişim yönünde karşılığını alamaması.

    Geleceği öngöremeden kamunun şişirilmesine ve bir türlü önüne geçilemeyen kamudaki başıboş verimsizliğe çok öfkeleniyor, Ahmet Bey.

    Lokmacı kapısının açılmasının ardından daha da durgunlaşan işlerden şikayetçi olan Ahmet Bey, direnmeye çalışıyor.

    Yaptığı, küçük esnaf olarak, ayakta durmaya çalışmak. Ama şu bir gerçek ki, uzun yıllardır ayakta tutmaya çalıştığı, aslında Kıbrıs kültürü.

    Yaşatılması için yeterince çaba harcamadığımız, teşviklendirmediğimiz, Kıbrıs kültürü.    

    Bugün, her köşe başında lahmacun ve simit sarayları var.

    Muhallebicilerden, adana kebapçılara kadar, onlarca restoran faaliyette. Olmasın demek, kesinlikle kabul edilmezdir ama yabancılar gelirken, yerli küçük esnafın da korunması, kültürel değerlerin ve bu alanda faaliyet gösterenlerin teşviklendirilmesi de şarttır.

    Bugünlerde bütün dünyada yaşanan mali kriz gerçeği ile ekonomistler, genel ekonomiyi değerlendiriyor.

    Ortak nokta, kamu harcamalarının aşırı yükselmesi, maaş ve ücretlere yapılan artışın karşılanamaması.

    Ve hükümetin zamanında kamunun daraltılması ile ilgili gereken tedbirleri almaması. Bütün bunlar, yaşanan ekonomik sıkıntının ana kaynaklarından biri.

    Yani aslında Kuzey Kıbrıs gerçeğinin bir başka yüzü.

    Galiba bizi esas ağlatan, siyaseti esas batıran, Kuzey Kıbrıs'ın kendi gerçekliği.

    Özünü koruyamadığımız, öldürücü sarmalından da kurtulamadığımız gerçekliğimiz.