Gamzelerinde gizlediğin

O binlerce yıldızı

Döküp de şimdi üstüme

Söyle nereye

Artık herkes

Tutsun da elinden kendi şiirinin

Tersinden mi girsin

Ölü kelebekler sokağına

Sen bende daha bitmedin ki

Gönlü güvercinli kadın...(*)

Tekin Gönenç'le tanışıklığım, Sevgililer gününde sayfam için özel şiirler ararken, can dostlarımdan birinin gönderiği "Gönlü Güvercinli Kadın" kitabından şiir seçkilerini okumamla başladı. Şiirinin sayfamda yayımlanmasının ardından büyük bir incelikle ses verdi, yorum kattı, can kattı sayfama. Gönlünde güvercin saklayan, usta, itinalı, derin şiirlerinin o gün bu gündür müpelası oldum. Kafasını çevirip, etrafını gören, "diğerleri" ile de ilgilenen, büyütmeye açık kapısından içeri girdim. Cesaret veren cümleleri, dostluğu yakınlığı, içtenliği ile sımsıcak bir köprü kuruldu aramızda... "İnsanın insana bölünmesidir yalnızlık" diyen sesi, ne zaman şiirden yana sussam başvurduğum ilk adresim oldu. 'Keşke ben yazsaydım' dediğim satırlarını ezberimde tutarak "ölü kelebekler sokağına" saptım. Ve onun yazdığı şiirlerle "aşkı konuştum bütün dillerde". "Uçurtmamı rüzgarlara savurarak" kâh İstanbul'dan, kâh Bodrum'dan aldım selamını. Üşüdüğümde, yalnızlık kapımı tıklattığında "annemsiz kalmak korkuları gelir çocukluğumun" diyerek paylaştı hüznümü. Hüznümü kalemine bandım. Kitabının çıkma dönemini, hazırlığını, sancılarını hissettim ve büyük bir heyecanla bekledim. Diğer kitapları ile birlikte Varlık Yayınları'ndan çıkan son kitabı "Babamın Bıyıkları Yoktu"yu sımsıcak imzasıya ulaştırınca, bir su sesi geldi sandım kapıma. Aktım, çağladım... İçime çeke çeke okudum tümünü. Her bir satırında farklı bir soru, farklı bir dünya buldum..

"Ben daha gözlerinin yarısındayım" dedi, yarıladığım bir ömrün ortasında sorularıyla beni içine çekti. "Bir şamar gibi saçlarında sokaklar" diyen acısıyla, sokaklarımın engebeli yalnızlığında sesimi kendime çevirdi. "içinde darağacı büyüten satırları"yla arkadaş oldum. "Aşk konuşur bütün dilleri" diyerek sevginin o susmayan sesini, densizliğini, sessizliğini, dinsizliğini ve dilsizliğini konuştum. Konuşa konuşa geçtim "belleğin cılız kollarından".. Bir "sarkaç" olan aklımla, döndüm, sallandım, savruldum... Tekin Gönenç'in şiirleri benim minvalimdeki en önemli ve en özel yere sahiptirler. O, anlam olarak, şair olarak ve insan olarak yaşamıma katmış olduğu güzellikler ile, şiirlerini, öykülerini ve kendisini tanımaktan onur duyduğum 'Gönlü güvercinli şair'...

(*) Tekin Gönenç, "Gönlü Güvercinli Kadın" şiirinden...

Dünya güzeldir, ama bir şairin gözüyle daha da güzel olur. (Goethe)

Tekin Gönenç'ten Şiirler:

Ayışığı

Sen gidince

Ne mi kalır geriye

Bir tutam ay ışığı

Uzanıp aldığım

gözpınarlarından

Sarkaç

Ne zaman baksam gözlerine

Savaş sonralarına döner içim

Gölleri çekip uçlarından

Yıldızları seyrederim sularda

Az ötede gemiler olur

Gemilerde sen olursun

Aklım bir sarkaç

Döner durur ortalarda

Ne zaman baksam gözlerine

Annemsiz kalmak korkuları gelir çocukluğumun

Bir Şamar Gibi Saçlarında Sokaklar

Gerdanı bakır yanığı

Dingilinde kırlangıçlar

Masmavi bir gökyüzü

Kıpır kıpır omuzlarında

Bir türlü bitmez dar geçitler

Yol uzun kent uzak

Kimbilir direncin tünellerinde

Daha nice dehlizler kırılacak

Yıldızlar mı kesiyordu yolunu

Yoksa bir yanılsama mıydı

Gökyüzünün güneşe fısıldadığı

Çekip alacak sanki

Yıldızları yangınlardan

Elinde üvendire

Çakmak çakmak gözleri

Bir şamar gibi saçlarında sokaklar

Aşk konuşur bütün dilleri

Silme pus

Ve buzul

Besbelli üşüyorsun

Hiç susmuyor penguenleri

Bakışlarının

Ah bir dökülsen

Çözülecek

Sularımda düğümlerin

Duyarsın

Derinlerde bir yerlerde

İnsanın insana bölünmesidir yalnızlık

İn artık iklimlerime

Aşksa o

Hiç korkma

Nasılsa konuşur bütün dilleri

Başucu Kitaplarından

Şu ışıklar içinde görünüp kaybolan kadınlara bak! Ne derilerindeki beyazlık insan derisi beyazlığı, ne gözlerindeki siyahlık, insan gözü siyahlığı, ne dudaklarındaki kırmızılık insan dudağı kırmızılığıdır. Tabiatın eserleri hiç de bu sahne mahlukatı kadar güzel değil! Kırmızı, sarı, yeşil, siyah boyalar, renksiz etleri, çipil gözleri, soluk dudakları istihaleye uğratarak harap uzviyetlerden birer gençlik ve güzellik mucizesi vücuda getirmiş. Kim diyor ki kadın şimdi, eskisi gibi yüzünü sıkı örtüler altında saklamıyor? Ya boya örtüleri? Bunların altında hakiki çehreyi hiç görmek kabil mi? Boyalar olmasa bilmem ki kadın ne yapardı? - Kadın ne yapardı bilmem... Fakat boyalar olmasa bilmem ki seyr-i sefâin ne yapar, bilmem ki göz nasıl boyanırdı?

Bize Göre - Ahmet Haşim (Timaş Yayınları)