Sözcüklerle ihtilal yapan iğneli şair Can Yücel’in şiirlerinden sonra eline, kalemine iğne yamamaya çalışanları gördükçe, içimden ‘Can Baba kurtar bizi’ demek geliyor. Sezai Sarıoğlu’nun, ‘şiir şairin nesi, şair şiirin kimi olur’ sorusundan habersiz, egolarına şair yakıştırması yapanlar, kimliklerini adı-şanı duyulan büyüklerden! tescil ettirenler daha çok şiirin başına kusmuklarını sürmektedirler. Dudak uçlarında biriktirdikleri büküm-büküm, büklüm-süklüm tıslamalarla birer edebi abide olup bakmaktadırlar yüzümüze/yüzsüzlükle. Hadi bizi geçtik de bunca şiirsizlikle nasıl bakıyorlar bilmem şiirin yüzüne?

- Hiçliğin dibinde gezmeyen ne anlar derinlikten? Sevdanın suyundan içmeyen ne anlar aşk sözlerinden? Hayatında hiç şair yüzü taşımayan ne anlar yazılmayan şiirlerin eksikliğinden? Yarım mutluluğun, yarım yaşamanın, yarım yazmanın kimliksizliğinden?

Üç günlük rumuzlar kurarak, tarihsiz, bilinçsiz ve bilmiş bir edayla gerçek adlarıyla yapamadıkları eleştirileri yapanlar  kendilerine “abla, abi”,  “ya-ya- ya şa- şa-şa şairim sen çok yaşa” diyenlerin cumhuriyetinde egemenliklerini ilan etmektedirler. Ayarlarıyla oynayamadıkları, kanallarını değiştiremedikleri acemi ve çaylaklara süslü ve ezbere sanatsallıklarıyla  baş öğretmen kesilmektedirler. Kıbrıs davasını, çözümsüzlüğü, edebi eserleri, şehitleri, faili meçhulları, göçü ve dikenli telleri pazarlayan, kalemlerine meze yapan ve şiirlerin kanını emenlerle dolu etraf/edebiyat. Acıların sermayedarları, ideolojik cümlelerle şiirde iktidar olma sevdalıları, kelimeleri değil ama kötülüklerini köpürtmektedirlerler en fazla. En yalan köşelerde, gece kulüplerinde, sayfaları boyama, alıştırma deneylerine dönüştürerek aşık ve acılı taklitler yapmaktadırlar koca hayatın gözüne baka baka.

- Kendini sevmeyen sever mi şiiri? Kendinden başkasını dinlemeyen duyar mı geceleri derinlerden seslenen o çocuğun sesini?

Şimdi bu ortamda, büyük! şairlerin yanında şiirci,  müzisyenlerin karşısında çalgıcı, popüler yaşayış karşısında şizofren, iki yüzlü, davet meraklısı, organizasyon hastası barış çığırtkanlarının yanında, başka gezegende kalan ‘diğerleri’ olarak kalmak boynumuzun borcu olmuştur.  “Cevapsız sorunun boynu büküktür ve hemen anlar yetimliğini” der Metin Altıok, bizim çıkmaz sokaklı, sorusuzluğumuza inat. Etrafımız denizle değil kaybedilen kimliklerimizle, şiirisiz ve şairsizliğimizle çevrilmekteyken söylemektedir. Biz, “kaybetmeye tiryaki olmuş çocuklarız”, sözcükleri parsellemeyen cahil mahallelerde yaşarız...

Soru sormayan nasıl bilir acının kokusunu? Ruhu olmayan tuz ruhuyla mı yapar temizliğinin akordunu? Dışını yamalayıp, içinden dilek tutmayanlar bir şiirin kimin nesi olduğunu, bir şairin gözlerinin nasıl baktığını nerden bilir? Şiir der ki: “Oysa gülün tüm günahı acıtmaktı, savunmak için kokusunu”..

Ve şiirin de yoktur bunda günahı, gerçekleri söylemekten, olmayanları dillendirmekten başka.

Ki gerçek, şiire ve şaire yakışır...

Gerçek şaire, şiir yakışır...

************

************

Şair

Tekbıyık bir oğlan tepeden tırnağa sinir

Dişi çiçekten yoksun savrulan çiçektozu

Kendi kıyamına her gün secdeye gelir

Beyaz güllerle yıkanmakta uykusu

Çalar bozuk saat aşkın sonsuz çarpanı

Sevişmek sularında mağrur kaptanıderya

Bin yıl ömrü var sanır kesilmiş şahdamarı

Yıldırımkıranlar en muazzam korkusu

Sevdiğinin mememsi emilmekten çürümüş

İhaneti avucundaki yivlerden ziyadedir

Hoyrat adımlarıyla salkımsaçak yürümüş

Nerde buz orda ateş nerde yaz orda karkuyusu

Uğrakeş olmuyor hiçbirisi nedense

Haz verse de adına ölüm fermanı düzmek

Kadınlar sever yine başka kimse sevmese

Vahdetivücut buldular onda ve zelzele duygusu

Küflenir yosunlanır kayadır erir gider

Toprak altında sıcak tenlerin hasretlisi

Şair olmak istedi ne kavas ne şehbender

Şair ya da edepsiz bir nisa suresi

Onur Behramoğlu

*********

Duvar

Ne zaman ki

Kiracı hissetti

 Ada sokağı’nın sakini kendini

Çivi bile çakamaz oldu duvara

Duvar da ne yapsın

Düştü özünden uzağa

Çiviler çakılsaydı duvara

Duvarda olsaydı fotoğraf

Bu kadar  soğuk

Dururdu zanneden duvar?

Rukiye Kurt

********

Kalbi Domuz Postu Temiz ‘Dost’

Hey dost!

Havalar ısındı

Terliyorsun çıkar postunu

Niye darılayım sana

Domuz kalbi  taşıdığın için

Daha mı iyi olurdu ölsen

Hem uymuş göğüs kafesine

Şanslıymışsın ne iyi

Rahat mısın sahi?

Heyy dost?

Iyi görünmüyorsun terliyorsun

Yardım edeyim yaklaş

Çıkarayım postunu

Kramp girmesin avurtlarına

Dilinin altındakini sıkma

Rahat ol, dümdüz söyle

Dayan arkana

Öyle eğreti durma

Isındı havalar çıkar postunu

Aç, önünü, ardını, domuz kalbini

Heyy dost, terliyorsun soyun!

Ayşen Dağlı (2007)

*******

Zamana Asılı Mektuplar

Uçsun kuşlar mavi göklerde

Salınsın kelimeler

Aslolan yaşamaktır yazarken

Aslolan yazmaktır koşarken

Üretmek yaşla değil yaşamakla ilgilidir. Tükenmek zamanla değil eksilmekle mümkündür. Eskimek doğum tarihiyle değil, yenilmekle gerçekleşir...Yazamamak yaşayamamaktan geçer. Ortaya çıkıp, ben burdayım diyen biri yıllarca aynı sözleri söylemeye başladığı anda yaşlanmış demektir. Sanat sayfalarını, köşelerini yıllar ve yıllar önce defalarca okunulan satırlarla doldurmak beyaz bayrağı göndere çekmek,  kendi ekseni etrafında dönmek demektir. Kendi egosuna yenilen şiirsizdir, şair sansa da kendini...

Kendim, koru kendinden kendini.

Bedia Balses

**********

Başucu Kitaplarından

Şöhret acaba bencilliğimizin yalnızca çok tatlı bir lokmasından başka bir şey değil mi? Bu, aslında pek nadir insanlarda hırs olarak ve yine bu insanların pek nadir anlarında vardır. Bu anlar, dünyanın yaratılışında olduğu gibi, insanın kendi içinden ışık çıkararak ve etrafına saçarak koluna emir verdiği aydınlanma anlarıdır. O sırada insanın içini mutlandırıcı kendisini böyle en uzaklara çekip yücelten şeyin yani bu bir tek hissin doruklarının ileriki dünyaların hakkı olarak kalamayacağına dair bir güven doldurur. Bütün gelecektekiler için bu en nadir aydınlanmaların ebedi gerekliliği içinde insan şöhretinin gerekliliğini fark eder; bütün bir gelecek boyunca insanlığın ona ihtiyacı vardır. O aydınlanma anı nasıl kendi varlığının özü ise, kendisi de bu anın insanı olarak ölümsüzlüğü olduğuna inanır ve başka her şeyi pislik, çöp, kibir, hayvanlık ya da tekrarlama sayarak üzerinden atıp ölümlülüğe terk eder.

Yazılmamış Beş Kitap İçin Beş Önsöz (Friedrich Nietzsche)

Türkçesi: Gürsel Aytaç- Say Yayınları 2003

********

Ve benim bildiğim kadarıyla

Her şeydir bir insan, her şeydir

Yalandır kısalığı yaşamın

Ve özellikle insan dediğimiz şey

İnançlı bir insan soyunun parçasıysa

Edip Cansever

********

Ya sus ya da susmaktan daha değerli şeyler söyle.

PHTAGORE

********