Beste SAKALLI

Kırmalı, kalın kadife perdelerin açtığı o gıcırdayan sahnede, alkış bekleyerek birilerinden, rol peşindeyiz işte, inkâr etmesin kimse. Maskelerimiz ve ağır makyajın arkasında gizlenen yüzlerimizle en iyi 'gibi'yi kim yapacak derdindeyiz. İçimizdeki depremlerin artçı sarsıntıları devam ederken daha, en iyi 'mutlu'yu kim oynayacak, 'sevinç'i en iyi kim canlandıracak alemindeyiz.

Her şeyi tükettik, 'gibi'sindeyiz. Biri içerimizi göremesin diye kendi kuyumuzun dibinde, ama soranlara ıtır kokulu bir liman kentindeyiz. Rol yapıyoruz işte, inkar etmesin kimse. Kavgaların ve insanca savaşların içinde, küme düşmek aklımıza hiç gelmemiş gibi davranma hallerindeyiz. Yenilmenin ve düşmenin ağır kokusu burnumuzun direklerini hiç kırmamış, hiç burkulmamış gibi hayallerimiz ayak bileğinden, ve kaşı yarılmamış gibi umutlarımızın salıncağın paslı demirinden, oynuyoruz kendimize ve herkese.

Hep 'gibi'lerdeyiz. İçerimizde 'gözler giremez' tabelaları. Girilmez ve görülmez bölgelerle doluyuz başkalarına. Saklıyız dostlarımıza bile aysız bir gece kadar, karanlığız. Kapalıyız sıkı sıkıya zayıf yanlarımızdan. Eksiklerimizin ve artıklarımızın olduğu taraflardan denizci düğümlüyle bağlıyız, açılmayız. Dolsak da bulut kadar, yağmayız. Sonbahar alıştırdı bizi, kendi düşen yaprak gibiyiz, ağlamayız.

Ayıpmış gibi hüzün, hep güler gibidir güneyi bu maskeli yüzlerin. Hep memnun olacak birileri, bilmeden içimizden geçenleri. 'Gibi' yapıyoruz hep, yaptığımız işten mutlu gibi, girdiğimiz kalbe sıfır kilometre heyecanlarla gelmiş gibi, takvimden yaprağını aldığımız her yeni gün, dünü ömrümüzden gerçekten sökmüş gibi.

'Gibi' yapıyoruz hep. Lefkoşa'nın birleşik ışıklarının altında barışı çağırmaktan yorulmamış gibi, iki direkle Karpaz'a aydınlık gidecekmiş gibi, nefes nefese kalmamışız gibi yaşadığımız ülkede bir şeylerin düzeleceğini beklemekten.

Ah! 'Gibi' yaşıyoruz hep, kendi bedeninde bitmez bir sürgünde, gençliğimize yedi kat yabancı bir üslupla hem de. Sonra da sendeliyoruz. Her gün doğumunda, kendimizi yaşıyor gibi yapmaya uyandırıyoruz. En insan yanımız kanıyor ve biz hiç bir şey yapmıyoruz. Göz göre göre akıp giderken hayatımız, ardından yalnızca bir başkası gibi, bakakalıyoruz. 'Gibi' yapmaktan yaşlanıyoruz en çok, ne acı!

******

MUTLU SON

Yaşamak, nerdesin, çık ortaya

ne olur şeytan getirsin seni satamadan buraya

Mutluluk kim

Nerden yapılırdı çocuk sevinçleri unuttum

Sana bakıyorum

Farklı değiliz

İkimiz de birbirimizden torpil umuyoruz

Sonunda rüyalara dalacağımız ninnili bir masal gibi

Birbirimizin sesinden, yaşamayı dinlemek istiyoruz

Oturup kalmışız koltuklara

Bir hatırı sığdırmışız bir 'alo'ya

Tuş sesi, tık sesi, bip sesi derken

Unutmuşuz yüzlerimizi erken erken

Birbirimizi böyle uzaktan severken

Koltuğumuzun altına alıp teknolojiyi

Dört duvara kilitleyip yaşamı

Sanal alemlere dalıvermişiz

Gel diyorum sana da bana da ona da,

O yüzden gel diyorum artık,

Çıkaralım kafalarımızı soktuğumuz bu kumlardan

Bu hapseden kafeslerden kaçalım şafakta,

Kapatalım bilgisayarları

Kaybedelim telefonları

Ve çıkalım en dışarı

Hayat kalkarken karşı duraktan

Yakalarız belki ucundan

Mutluluk gelir

Sonra çocuk sevinçler peşi sıra

Ve bizler,

Gıcır gıcır bir ömrü yaşayacak olmanın

Tarifi imkansız heyecanıyla

Ediz Hun'un Hülya Koçyiğit'e koştuğuyla aynı hızda

Koşarız hayata

Ve sarıldığımızda biter bu film,

Hak ettiği gibi

Mutlu bir sonla!

Beste SAKALLI

**********

*********

Posta Kutusu

Gitme Vakti

Gitme vakti geldi galiba bu canlı şehirden

gülümseyen insanlardan, kuşların ötmesinden,

çiçeklerin sevda kokusundan,

ve en önemlisi de senden gitme vaktim geldi

Henüz gitmek istemiyorum bu cennet gibi şehirden

hayat dolu caddelerde yürümeye doyamadan daha

sessiz sedasız bir şehre dönmek istemiyorum ama

artik buralardan gitme vaktim geldi

Kalamaz mıyım bir kaç gün daha, bir gün de olsa?

o kadar kalmak isterim ki içimde feryatlar duyulur

fakat ne kadar istesem de,ne kadar çığlık atsam da

gitme vaktim geldi, son günüm artik bu şehirde

son günüm seninle, her şeyim hazır

ayaklarım doğru giderken, arkamda geriye çeker

gidiyorum buralardan istemeyerek, gidiyorum artik

dönüp de geriye baksam elimden bir şey gelmez

ne olur affet beni gitme vaktim geldi...

Ceylan Hassan

*********

Unutuş

Güneşin parlaklığının nasıl bir şey olduğunu

Ve nasıl serin estiğini esen yelin

Unutur çiçekçi dükkanına kapanmış

Camların altında duran çiçekler

Özdemir İnce

**********