Hafta sonunu Mağusa'daki bir plaj otelinde geçirdim... Deniz şahane, sosyal ortam ondan da şahaneydi...

   Dostlarla hem denizin içinde, hem de dışında doyumsuz sohbetlerimiz oldu...

   Ve en önemlisi, cumartesi gecesi inanılmaz bir mehtap vardı...

   Saat 21.00 sıralarında, dolunayın karanlık ufku kıpkızıl bir yangın yerine çevirerek Akdeniz'den yükselişi, Tanrı'nın yazdığı şiir gibiydi...

   Yeni bir hafta sonunu şimdi iple çekiyorum...

   Ama oralarda mehtapla yeniden buluşabilmem olanaksız yakın zamanda...

   Her gece, her hafta mehtap olmuyor ki!.

   Tanrı şiirlerini yazmakta hasis davranır...

   Tanrısal şiirlerin essiz güzelliği de bundan dolayı zaten...

                             *    *    *

   Pazar gün deniz molasında çardağın altında oturmuş kahvelerimizi yudumluyoruz...

   Oraya ulaşabilen tek gazete bizim KIBRIS...

   Sohbet sürerken gazete de elden ele dolaşıyor...

   Başaran Düzgün'ün yazılarına yeniden ara verdiğinden söz ediliyor...

   Benim de "Laforizmalar"ı haftada bir değil, daha sık yazmam gerektiği konusunda görüş birliğine varıyorlar... "Düşüneceğim" diyorum...

   Oradaki dostlardan biri ise pazar günleri Bilbay Eminoğlu'nun nostaljik yazılarını kaçırmadığını söylüyor... "Ama bugün o nostaljik yazı yok; neden acaba?" diye soruyor.

   Dostlarımdan emekli polis subayı olanı, "Eminoğlu'nun nostaljileri güzel de, Tavuri'nin yaşanmış gerçek öykülerini de neden yazmıyorsunuz?" diye soruyor birdenbire...

   "Sahi, hiç akıl edemedik" diyorum ben."Tavuri Kıbrıs'ın Arsen Lüpen'i... Maceraları kitaplara bile konu olabilir."

   İstanbul'un Sülün Osman'ı nasıl bir efsaneyse Kıbrıs'ın Tavuri'si de işte o bağlamda bir efsane... Yaşadığı her macerada mizah da var üstelik, tıpkı Sülün Osman'ınkiler gibi...

   Emekli polis subayı, "Bir zamanlar Birleşmiş Milletler Barış Gücü'ne mensup bir üst düzey görevli, Tavuri'nin becerdiği işe o kadar şaşırdı ki, 'uluslararası bir anekdot ve başarı bu' demekten kendini alamadı" diyor...

   Ve sonra da anlatıyor, hapse her gireceğinde tövbekar olan, çıktığında ise bildiğini okumayı sürdüren  Tavuri'nin o öyküsünü...

                             *    *    *

   Renkli televizyon ülkeye yeni gelmiştir...

   Tavuri'nin canı da, renkli televizyon çekmekte fena halde...

   Mağusa Birleşmiş Milletler karargahındaki televizyonu kaldırmaya karar verir işte o gece...

   Ama Barış Gücü subaylarından biri, açık pencerenin önünde televizyon izlemekte keyifle... Adamın önünden de kaldıramaz ya o mereti!...

   Ne yapsa beğenirsiniz?..

   Dama tırmanarak anteni haşat eder... Hızla aşağıya inerek içeriyi dikizlemeye koyulur... Görüntüleri bozulan televizyonu bir süre elleyen BM subayı, arızanın antende olduğunu anlayarak dama tırmanır...

   Bu arada adam yukarıda antenle uğraşırken, Tavuri pencereden içeriye dalıp kaşla göz arasında televizyonu kaldırır... Anteni düzeltip odaya geri dönen BM subayı, televizyonun yerinde yeller estiğini şaşkınlıkla görünce, bizim polise haber verir...

   Kısa bir tahkikat yapan polis, bir vatandaşın "Az önce Tavuri buradan kucağında bir televizyonla geçiyordu" ifadesi üzerine hedefe ulaşmakta gecikmez.

   Yürüttüğü televizyonu evinde kurmuş izlerken polisi tepesinde bulan Tavuri "Haçan da geldiniz be gardaşlar!..Bıraksaydınız da biraz keyfini sürseydim bari" diye hayıflanır.

   İkinci öykü de yine Mağusa'dan:

   Dr. Ertuğrul Hasipoğlu'nun BMW'sinin tekerlek tasları çalınır... Polise ihbar eder ama, bir sonuç alamaz...

   Çaresiz kalınca Tavuri'yi çağırır. "Sen bu işleri kimlerin yapabileceğini bilirsin. Bul benim şu çalınan tasları" der.

   Tavuri muhbirlerine ödemek üzere para da alır Hasipoğlu'dan. Çok geçmez taslarla geri döner... Bunları arabanın tekerleklerine de eliyle takar...

   Derken o günlerde Dr. Kadri Taşarkan Hasipoğlu'na yanaşır. "Benim BMW'nin tasları da çalındı."der. Ertuğrul Hasipoğlu yanıt verir: "Çok şükür benimkiler bulundu ve yerine takıldı." Dr. Taşarkan "Ya, bir göreyim bakalım" diyerek birlikte Hasipoğlu'nun BMW'sine yönelirler...

   Ve çığlığı atar Taşarkan "Yahu bunlar işte benim taslar!.. Nereden geldi senin arabanın tekerleklerine?.."

   Daha başka öyküleri de anlatılır orada romanı yazılması gereken Tavuri'nin... Kahkahalarla bunları dinlerken, az önce Bilbay Eminoğlu'nun nostaljik yazısını bulamamaktan yakınan dosta dönüyorum: "Bilbay'ın bugün bıraktığı boşluğu hiç değilse bu Tavuri öyküleri doldurabildi mi?.."

   "Eh işte!.." diyor dostum neşeyle... "Ama yine de siz bu Tavuri'nin öykülerini tez zamanda kaleme almayı ihmal etmeyin sakın"

   Tavuri, şu anda değişmez mekanı Merkezi Cezaevi'nde yine...

   Oradan çıkıncaya dek de tövbekar!...

   Bizim yerli Arsen Lüpen'in öykülerini bizzat  kendi ağzından dinlemek üzere oraya kadar bir uzansam mı dersiniz!..