Yükseköğrenime başladığımızda asistanlar ile aynı yaştaydık...

Garip bir durumdu bu...

Oysa biz halimizden memnunduk...

O zamanlar, yaşanan kaostan kurtulmak için kimi terhisi bekledi, kimi kaçtı...

Kaçanlar ve bekleyenler aynı sırayı paylaştı zamanla...

Üstelik kaçanlar daha ön planda tutuldu...

Acıyı çekenler, refahı paylaşanların bir adım gerisine atıldı...

Gün oldu, acı çekmenin aptalca bir davranış biçimi bile olduğu anlatılıp duruldu...

Kalanlar ve kaçanların da inanmadığı bir garip hikayeydi bu...

***

Haklı olan kimdi hiç anlaşılmadı...

Şimdi bile anlaşılmamıştır...

Zaten anlaşılacağı da yok...

"Can benim can" diyenler, ellerini sözde taşların altına soksalar da bu kavga sürecek...

Bu kavgada her şeylerini kaybedenler, hiç bir şeylerini kaybetmeyenlere karşı bir savaş verecek...

Yenilenler ve kaçanlar olacağı gibi, yenilmeyenler ve kaçmayanlar da olacak...

İşte sonunda hedefi bulanlar da yine direnenler olacak...

Toplumların kavgalarında bireylerin hiçbir yeri olmadığını da tarih yine yazacak...

Bazılarına göre olmazsa olmaz savı da böylece bir duman gibi kaybolup gidecek...

***

Babalarının sıcak bir öpücüğünü enselerinde hissetmeyen çocuklar bu vatanın gerçek evlatlarıdır...

Tatlı bir söz yerine asık bir suratla karşılaşan, ancak sığınacak bir yuva bulamayan çocuklardır onlar...

Günü geldiğinde ne kaparsam kârdır diyenler değillerdir çünkü...

Onlara göre başka bir kara parçası vatan değildir...

Bu toprağın kokusudur onları çeken...

Atalarından aldıkları miras, inançları ve azaldıkça çoğalmaları da bundandır...

Başlatılmış bir kavgaya ortak olanlar, bir kavga başlatmanın zorluğunu hiç bilmezler...

Çünkü, onların yaşadığı dramı onlar yaşamamıştır...

Dramları ve trajedileri yaşayanlara ders vermek, onları yaşamayanların işi değildir...

Ve o ders verenlere çanak tutanlar ise zaten bizden değildir...

İnsanın kişilik ve kimliğini savunması tarih boyu süregelen vazgeçilmez bir kuraldır...

***

Kendi ülkenizde hor görüldüğünüz gün, alnınız açık yürüyemezsiniz...

Geçtiğiniz her sokakta suçunuz sizi ele verecek...

"Cesur ve onurluyum" dediğiniz anda size gülecekler...

Ve cesaret ile onurun yaşadıklarınızla ne ilgisi var diyecekler...

Buna cevap vermediğiniz gün ise bir hiç olduğunuzu anlayacaksınız...

Ekonomik gücünüzün sizi kurtaracağını zannettiğiniz anda ise "sıfır" noktasında kaybolduğunuzu anlamayacaksınız...

Tarihten ders almamanın tipik bir tekerrürü olacaktır...

Zaten ibret alınsaydı tarih tekerrür mü ederdi?...