Güney’de çalışan işçilerimizin sorunları

   Geçtiğimiz hafta, Kıbrıs’ın güneyinde çalışan işçilerimiz, Kermiya kapısında eylem yaparak, güneye geçişlere izin verilmemesini protesto etti.
   Eylem sırasında, güneydeki işlerine gitmek istediklerini belirterek, kuzeydeki ve güneydeki yetkililere çağrı yaptılar.
   Eyleme katılan işçilerin birçoğu 2 aydır maaş almadıklarını ve geçimlerini sağladıkları aileleriyle birlikte yaklaşık 6 bin kişilik bir kitle olduklarını belirttiler. Sıkıntılı durumda olan bu insanlarımızın durumunu görmezden gelemeyiz.
   İşçiler, kapılarda test yapılarak güneye geçmek istediklerini hatta birçok kişi, güneye geçilirse, işlerini kaybetmemek için, kapılar açılana kadar Güneyde kalabileceklerini söylüyorlar. Neticede, yaklaşık 1500- 2000 kişiye test yapmak Rum tarafı için sorun oluşturmayacaktır. İşçiler, test ücretini bile ödemeye gönüllü olup, ekmek parası için buna bile razıdırlar.
   Bu bağlamda, yetkililerimiz, Güney Kıbrıs yetkilileri ile temasa geçerek, sorunun çözümü için mutlaka girişim yapmalıdırlar. İşçilerimizin dayanacak gücü kalmamıştır. Ekonomik durumları çok kötü durumdadır. İstedikleri, sadece işlerine gitmektir. İşlerini de kaybetmek istememektedirler.
   Şu anki pozisyon, hem işçileri hem de güneydeki işverenleri zor duruma sokmaktadır. İşverenler de yıllarca beraber çalıştıkları kalifiye elemanlarını kaybetmek istememektedir. Ama, zaman geçtikçe, süreç uzadıkça, Güneydeki işverenler de, işlerini yürütmek için başka personel arayışına girecekler ve bizim işçilerimiz de böylece işlerini kaybedeceklerdir.
   Aldığımız bilgiye göre, Güneyde kapalı olan sektörlerde, sigortalı çalışan işçiler, maaşlarının azami yüzde 60’ına kadarki ücreti Güneyden alacaklardır. Bu paralar başlangıçta güneydeki banka hesaplarına yatırılmasına rağmen, Kuzeydeki banka ile güneydeki banka arasında yaşanan prosedür süreçlerinden dolayı, istenen düzeyde ve herkese ulaşacak şekilde gerçekleşmemişti.
   Bunun üzerine, bahse konu ücret desteği, işçilerin adına çek şeklinde çıkarılmış ve bu çeklerin bir kısmını güneydeki işverenler sınır kapılarına getirmiş, bir kısmını da, kuzeydeki işçilere sendikalar vasıtasıyla büyük oranda ulaştırılmıştır. Öte yandan, güneyde sigortasız çalışan işçiler de vardır. Bunlar, maalesef güneyden ücret desteği alamayacaklardır.
   Güneyde çalışan ve virüs sürecinde gelir elde edilmeyen bir başka grup daha vardır. Güney sigortalar dairesi, virüsten dolayı sadece kapalı olan işyerlerinde çalışanlara ücret desteği vereceği için, işyerleri açık sektörlerde çalışan birçok Kıbrıslı Türk, güneye geçişler durduğu için, işlerine gidememişlerdir.
   Dolayısıyla, bu gruptaki işçilerimize de Güney den ücret desteği çıkmamıştır. Aslında, bu kapsamda olan işçilerimize, güneye geçemedikleri için, Rum sigortalar dairesi katkı yapmalıdır. Ama, güneyden katkı gelmediğine göre, mutlaka bizim katkı yapmamız gerekmektedir.
   2 ayı aşan bir zamandır, Güneyde çalışan işçilerimizin yukarıda belirttiğim bir bölümü, tamamen gelirsiz kalmıştır. Kendilerinin ve ailelerinin ihtiyaçlarını nasıl sağlayacaklardır? Bu durumda olan işçilerimize mutlaka bir ücret katkısı yapılmalıdır. Yerli istihdamı destek fonundan kapalı dönemde gelir edemeyen insanlarımıza verilen1500 TL tutarındaki ücret katkısından veya sosyal hizmetler dairesi ödeneklerinden, Güneyde çalışan ve hiç gelir elde etmeyen işçilerimiz de mutlaka yararlandırılmalıdır.
   Bugüne kadar böyle bir katkının yapılmadığını öğrendim. Bu durumda olan insanlarımıza yardım eli uzatılmalıdır. Sosyal devlet, böyle zamanlarda ihtiyacı olan vatandaşlarına asgari gıda ve temizlik ihtiyaçlarını sağlayacak bir ücret katkısı yapmalıdır.
   Ayrıca, virüs nedeniyle, Kıbrıs’ın ne kuzeyine ne de güneyine geçebilen ve birçok ihtiyacını karşılayamayan Pilelilerin sorunları da ivedilikle çözülmelidir.
   Böylesi durumda olan insanlarımızı, içinde bulundukları sıkıntılardan kurtarmak istiyorsak, Cumhurbaşkanlığı, Hükümet ve 2 toplumlu sağlık komitesi de devreye girerek, sorunların çözümü için, Rum yönetimi ve B.M nezdinde girişim başlatmalıdır.
   Yazıma son verirken, son tahlilde tekrardan vurgulamak istiyorum ki, Güneyde çalışan işçilerimizin her ne kadar da maaş konularında sıkıntıları olsa da, esas endişeleri, Güneye geçemedikleri için, işlerini kaybetme korkusudur. Zira, bu da hiç yabana atılacak bir şey değildir. Sanırım bu korku da, sorunun esas boyutunu ve duydukları kaygıların haklılığını ortaya koymaktadır.
   Bu bağlamda, Güneye geçiş kapıları, ihtiyaç duyulan sağlık tedbirleri alınarak ve testler yapılarak, öncelikle işçilere, tedavi görenlere ve öğrencilere biran önce açılmalıdır.

YORUM EKLE

banner75